ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Πρὸς τοὺς ἀπανταχοῦ Ὀρθοδόξους.

Κρατώμεν τῆς ὁμολογίας, ἥν παρελάβομεν ἄδολον, παρά τηλικούτων ἀνδρῶν, ἀποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμόν, ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ Διαβόλου.Ὁ δεχόμενος νεωτερισμόν, κατελέγχει ἐλλειπή τὴν κεκηρυγμένην Ὁρθόδοξον πίστην.
Ἀλλ’ αὔτη πεπληρωμένη ἤδη ἐσφράγισται, μὴ ἐπιδεχόμενη μήτε μείωσιν, μήτε αὔξησιν, μήτε ἀλλοίωσιν, καὶ ὁ τολμών ἤ πράξαι ἤ συμβουλεύσαι ἤ διανοηθήναι τοῦτο, ἤδη ἠρνήθη τὴν πίστιν τοῦ Χριστού, ἤδη ἐκουσίως καθυπεβλήθη εἰς τὸ αἰώνιον ἀνάθεμα, διὰ τὸ βλασφημεῖν εἰς τὸ Πνεύμα τὸ Ἅγιον, ὡς τάχα μὴ ἀρτίως λαλήσαν ἐν ταῖς Γραφαῖς καὶ Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις…Ἄπαντες οὐν οἱ νεωτερίζοντες ἤ αἰρέσει ἤ σχίσματιἐκουσίως ἐνεδύθησαν κατάρα ὡς ἰμάτιον (Ψαλμ-ΡΗ’18), κἄν τε Πάπαι, κἄν τε Πατριάρχαι, κἄν τε κληρικοί, κἄν τε λαϊκοί, κἄν Ἄγγελος ἐξ Οὐρανοῦ.

Ἄνθιμος ἐλέω Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως Νέας Ρώμης ἤ Οἰκουμ. Πατρ.
Ἰερόθεος ἐλέω Θεοῦ Πάπας καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πᾶσης Αἰγύπτου.
Μεθόδιος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης Ἀντιοχείας.
Κύριλλος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης Ἰεροσολύμων.
Καὶ αἱ περὶ αὐτοὺς Ἱεραὶ Συνόδοι.
Ἐν Κωνσταντινούπολει τὸ σωτήριον ἔτος 1848.

Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν,

«....πολλοὶ ἐροῦσίν μοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν; καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι Οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς· ἀποχωρεῖτε ἀπ' ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν (Κατά Ματθ. 21-24) 2)

Δεν είστε θύμα, είστε θύτης. κ. Πρωθυπουργέ, !!!!

Δεν είστε θύμα, είστε θύτης. κ. Πρωθυπουργέ, !!!!
ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΊΝΕΤΕ, Κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΈ;

μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί

Ο Απόστολος Παύλος λέει «…μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί ούτε αρσενοκοίται 10 ούτε πλεονέκται ούτε κλέπται ούτε μέθυσοι, ου λοίδοροι, ουχ άρπαγες βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι. 11 και ταύτά τινες ήτε· αλλά απελούσασθε, αλλά ηγιάσθητε, αλλά εδικαιώθητε εν τω ονόματι του Κυρίου Ιησού και εν τω Πνεύματι του Θεού ημών.» (Α’ Κορ.6:9-11).

ΑΓΑΠΗ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΑΓΑΠΗ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ..ΚΑΤΑ ΤΟΝ Γ.ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΗΤΑΝ [ Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΠΙ ΤΩΝ ΣΥΧΡΟΝΩΝ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΤΡΑΧΥΤΙΤΑ ΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ].Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΚΑΙ ΔΙΚΑΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΗΡΟ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΕ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ -ΣΤΑΥΡΟΥ - ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΟΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΣΜΟΣ.

έλειπαν 13 ολόκληρες ημέρες,

Όσο κι αν ψάξετε, σε οποιοδήποτε αρχείο των ελληνικών ληξιαρχείων, δεν πρόκειται να βρείτε ούτε έναν Έλληνα ή Ελληνίδα που να έχει καταχωρηθεί με ημερομηνία γέννησης από 16 έως 28 Φεβρουαρίου 1923! Αυτό αποκαλύπτει ο κ. Διονύσης Σιμόπουλος, Διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου. Όχι, φυσικά, γιατί δεν.... είχαμε ούτε μία γέννα σε μία ολόκληρη περίοδο 13 ημερών, αλλά γιατί απλούστατα το 1923 είχε μόνο 352 ημέρες"! Όπως εξηγεί ο κ. Σιμόπουλος, από τον Φεβρουάριο του 1923, έλειπαν 13 ολόκληρες ημέρες, δηλαδή το διάστημα μεταξύ 16 και 28 Φεβρουαρίου, ο ήλιος αποκοιμήθηκε, καί ξύπνησε μετά από 13 μέρας..

ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω»

Ο Απόστολος Παύλος μας λέγει: «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω». Τολμηρό αυτό που μας λέγει ο απόστολος Παύλος! «ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ»!! Φαντάζεστε αυτούς που αρέσκονται εις τα θαύματα να έβλεπαν άγγελο να τους λέγει «ακολουθήστε το νέο ημερολόγιο των Παπών της Δύσεως»!!! Εως και αυτόν τον ίδιο τον Παύλο θα αναθεμάτιζαν!!!

Εσύ σε ποια Εκκλησία ανήκεις;

‎"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" Γρηγόριος ο Θεολόγος «Εσύ σε ποια Εκκλησία ανήκεις; Σε αυτήν του Βυζαντίου, της Ρώμης, της Αντιόχειας, της Αλεξάνδρειας ή της Ιερουσαλήμ;;;;; Τότε ο δίκαιος απάντησε σοφά: «Ο Κύριός μας Χριστός χαρακτήρισε Καθολική Εκκλησία εκείνη την Εκκλησία, η οποία διατηρεί την αληθινή και ομολογιακή παρακαταθήκη της πίστης.!!!!!! αγίου Μαξίμου Ομολογητού:

δύο μορφές ταπεινώσεως

«Υπάρχουν δε δύο μορφές ταπεινώσεως, όπως ακριβώς και δύο μορφές υπερηφάνειας. Η πρώτη υπερηφάνεια είναι όταν εξουθενώνει κανείς τον αδελφό του, όταν τον εξευτελίζει σαν να μη είναι τίποτα και θεωρεί τον εαυτό του ανώτερό του. Αν αυτός που θα πέσει σε αυτήν την υπερηφάνεια δεν φροντίσει γρήγορα με τη κατάλληλη προσοχή και επιμέλεια να διορθωθεί σιγά -σιγά φτάνει στην δεύτερη υπερηφάνεια και καταντά να υπερηφανεύεται απέναντι στον ίδιο τον Θεό και να πιστεύει πως οτιδήποτε κατορθώνει οφείλεται στις δυνάμεις του και όχι στον Θεό. Πραγματικά αδελφοί μου, κάποτε είδα έναν που είχε καταντήσει στην ελεεινή αυτή κατάσταση. Στην αρχή αν του έλεγε κανένας αδελφός κάτι τον έφτυνε και έλεγε: ‘’Ποιος είναι αυτός; Δεν αξίζει κανένας παρά μόνο ο Ζωσιμάς και οι μαθητές του’’. Μετά άρχισε να εξευτελίζει και αυτούς και να λέει: ‘’Δεν αξίζει κανένας παρά μόνο ο Μακάριος’’. Και μετά από λίγο άρχισε πάλι να λέει: ‘’Τι είναι ο Μακάριος; Τιποτένιος, μόνο ο Βασίλειος και ο Γρηγόριος αξίζουν’’. Μετά από λίγο άρχισε και αυτούς να τους εξευτελίζει λέγοντας: ‘’Τι είναι ο Βασίλειος και τι είναι ο Γρηγόριος; Τιποτένιοι. Μόνο ο Πέτρος και ο Παύλος αξίζουν’’. Του λέω: ‘’Πραγματικά αδελφέ μου και αυτούς θα τους απορρίψεις’’. Πιστέψετε με, μετά από λίγο καιρό άρχισε να λέει: ‘’Τι είναι ο Πέτρος και ο Παύλος; Τιποτένιοι. Μόνο η Αγία Τριάδα αξίζει’’. Μετά υπερηφανεύτηκε και εναντίον του ίδιου του Θεού και έτσι έχασε τα λογικά του. Για αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε αδελφοί μου, εναντίον της πρώτης υπερηφάνειας για να μην καταλήξουμε μετά από λίγο στην τέλεια υπερηφάνεια».

(Αββά Δωρόθεου, Έργα Ασκητικά, Διδασκαλία περί ταπεινοφροσύνης, σελ. 129).

ΤΟ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΩΣ ΘΗΡΙΟ !!!!

Ἰδού τί γράφει εἰς τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» σελίς 4, ὁ κλεινός Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Δοσίθεος:

«Τέσσαρα μεγάλα θηρία ἐγέννησεν ὁ ΙΣΤ’ αἰών: Τήν αἴρεσιν τοῦ Λουθήρου, τήν αἴρεσιν τοῦ Καλβίνου, τήν αἴρεσιν τῶν Γιεζουβιτῶν, (Ἰησουιτῶν. Τάγμα θανάτου τοῦ Πάπα. Σκοπός του ἡ διάδοσις τοῦ Παπισμοῦ καί ἡ ὑποταγή ὅλων ὑπό τόν Πάπα) καί τήν αἴρεσιν τοῦ Νέου Καλενδαρίου· (Σ.σ. ἡμερολογίου). … κατά δέ τῆς αἱρέσεως τοῦ Νέου Καλενδαρίου ἀπεφάνθη ἡ ἐν Κων/πόλει μεγάλη Οἰκουμενική Σύνοδος τῶ 1593».Ο ΙΕΡΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ Δοσίθεος: ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΩΣ ΘΗΡΙΟ !!!!.


Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΥΧΝΑ ΣΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΡΑΠΤΑ ΤΟΥ ΔΟΣΙΘΕΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ Ο ΙΔΙΟΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΙΕΡΟ..

.

Ο ΔΟΣΙΘΕΟΣ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΣΠΑΝΙΟΤΑΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ. Η ΔΩΔΕΚΑΒΙΒΛΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ.

ὀφθαλμὸν μὲν ἐκκόψωμεν

Βαδίζοντες δὲ τὴν ἀπλανῆ καὶ ζωηφόρον ὁδόν, ὀφθαλμὸν μὲν ἐκκόψωμεν σκανδαλίζοντα· μὴ τὸν αἰσθητόν, ἀλλὰ τὸν νοητόν· οἷον ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἢ μετ' αὐτῶν ἐμβληθῆναι, ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα, εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός.

Ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης, ἀκολουθώντας τὸ Μ. Ἀθανάσιο, ἀπαγορεύει τὴν «κοινωνία» ὄχι μόνο μὲ αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐκείνους ποὺ ἐπικοινωνοῦν μὲ αἱρετικούς. Λέγει:
«τοῦ τε Ἁγίου Ἀθανασίου προστάσσοντος μηδεμίαν κοινωνίαν ἔχειν ἡμᾶς πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ μὴν μηδὲ πρὸς τοὺς κοινωνοῦντας μετὰ τῶν ἀσεβῶν»
(Ἐπιστολαί, 466, l.17-18).

Καὶ ὁ Πατριάρχης Κων/πόλεως, ἅγιος Γερμανὸς ὁ νέος, συμβουλεύει τὴν ἀποχὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ ἐκείνους τοὺς «ὀρθόδοξους» ποὺ κοινωνοῦσαν μὲ τοὺς Λατίνους. Συμβούλευε ἀκόμα τους λαϊκούς, νὰ φεύγουν ὁλοταχῶς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ποὺ ἔδειξαν ὑποταγὴ στοὺς Λατίνους, καὶ μήτε σὲ Ἐκκλησία ποὺ ἐκεῖνοι λειτουργοῦν νὰ πηγαίνουν, μήτε νὰ παίρνουν εὐλογία ἀπὸ τὰ χέρια τους. Καλύτερα νὰ προσεύχεστε μόνοι στὰ σπίτια σας, παρὰ νὰ συγκεντρώνεστε στὴν ἐκκλησία μαζὶ μὲ τοὺς Λατινόφρονες κληρικοὺς καὶ λαϊκούς.http://www.facebook.com/photo.php?fbid=328244863964089&set=o.425047610867614&type=1&theater.

διῶκτες τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ;

Τί συμβαίνει στούς διῶκτες τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; ῾Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς .
Ρωτήστε τον διώκτη της Εκκλησίας Σαύλο (Σαούλ), τί του συνέβη. «Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίξειν» (Πράξεις 26, 14), του είπε ο Κύριος και ο Σαύλος βαπτίστηκε και έγινε ο Παύλος, ο Απόστολος.
Τί συνέβη στον Ηρώδη, τον πρώτο διώκτη των χριστιανών; Τί συνέβη στον Ιουλιανό τον Παραβάτη.; Πέθαναν και οι δύο με φρικτό θάνατο, ενώ οι θεοστυγείς δολοπλοκίες τους εναντίον του Χριστού διαλύθηκαν σαν καπνός.
Αλλά έτσι συνέβαινε πάντα στην ιστορία: κάποιοι διώκτες μεταστρέφονταν στον χριστιανισμό, ενώ άλλοι πέθαιναν με φρικτούς θανάτους. Πάντοτε οι προσπάθειες του ενός ή του άλλου χριστιανομάχου εκμηδενίζονται, διαλύονται σαν καπνός.
Όταν ο αυτοκράτορας Αδριανός επιτέθηκε στην Ιερουσαλήμ, ήθελε να εκδικηθεί τους Ιουδαίους και τους χριστιανούς, διότι δεν ξεχώριζε τους χριστιανούς από τους Ιουδαίους. Διασκόρπισε τους Ιουδαίους σε όλο τον κόσμο κι έκτισε έναν ειδωλολατρικό ναό στο σημείο όπου βρισκόταν ο Ναός του Σολομώντος. Επίσης μετονόμασε την Ιερουσαλήμ «Αϊλία», με βάση το όνομα του «Αΐλιος» και απαγόρευσε σε οποιονδήποτε να ονομάζει την πόλη αυτή Ιερουσαλήμ. Έκτισε ναό προς τιμήν του φαύλου Ερμή στον Γολγοθά, άλλον ναό για τον Δία πάνω από τον τάφο του Κυρίου κι έναν ναό προς τιμήν του Άδωνη, στη Βηθλεέμ.
Πράγματι πόσο τραγικό θα ήταν, για τους χριστιανούς εκείνης της εποχής, να βλέπουν τα ιερά τους προσκυνήματα να χλευάζονται κατ’ αυτόν τον τρόπο! Αλλά όμως στο τέλος τί συνέβη; Ο αυτοκράτορας Αδριανός βρήκε φρικτό θάνατο και όσο για τους ειδωλικούς ναούς του, αυτοί κατακρημνίστηκαν την εποχή των θεοστέπτων αγίων βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης, της αυτοκράτειρας μητέρας του. Στη θέση τους ανεγέρθηκαν περικαλλείς χριστιανικοί ναοί, που μέχρι σήμερα στέκουν ακλόνητοι!
«Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν». Ω, πόσο μάταιη και χαμένη είναι κάθε μάχη εναντίον του Χριστού!
(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς,

«Ἔστι κακή ὁμόνοια, καί καλή διαφωνία

Ὁ μεγάλος θεολόγος τοῦ ΙΕ αἰῶνος, ‘Ιωσήφ ὁ Βρυέννιος λέγει: «Ἔστι κακή ὁμόνοια, καί καλή διαφωνία. Ἔστι σχισθῆναι καλῶς καί ὁμονοῆσαι κακῶς. Οἷς γάρ ἡ φιλία ἀπωλείας πρόξενος, τούτοις τό μῖσος ἀρετῆς ὑπόθεσις γίνεται. Καί κρείσσων ἐμπαθοῦς ὁμονοίας, ἡ ὑπέρ ἀπαθείας διάστασις. Καλόν τό εἰρηνεύειν πρός πάντας, ἀλλ’ ὁμονοοῦντας πρός τήν εὐσέβειαν. Ἡ γάρ εἰρήνη μετά μέν τοῦ ἰδίου καί πρέποντος, κάλλιστον ἐστι κτῆμα καί λυσιτελέστατον, μετά δέ κακίας, ἤ δουλείας ἐπονειδίστου, πάντων αἴσχιστον καί τε καί βλαβερώτατον. Ἐπεί οὐδείς δύναται κτήσασθαι τήν ἀγάπην τῶν πονηρῶν καί κακῶν, χωρίς κακίας καί πονηρίας. Μεγάλη δέ ἀρετή τοῦ δικαίου, ὅταν ἔχη τούς τοῦ Θεοῦ ἐχθρούς, ἐχθρούς, καί τούς αὐτοῦ φίλους, φίλους, ὥσπερ μεγάλη κακία ἁμαρτωλοῦ, ὅταν τούς τοῦ Θεοῦ φίλους ἔχη ἐχθρούς, καί τούς ἐχθρούς αὐτοῦ φίλους (Ἰωσήφ Βρυεννίου, Τά Εὑρεθέντα, Τόμος Β, σελ. 22)

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

Η ΘΕΟΣΟΦΙΑ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΕΚΔΙΔΕΙ ΜΟΝΑΣΤΗΡ...Ι Η ΘΕΟΣΟΦΙΑ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΕΚΔΙΔΕΙ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ Πρεσβυτέρου Βασιλείου Σπηλιοπούλου Τό ἱερό ἡσυχαστήριο τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος στό Μήλεσι, τό γνωστό ὡς τό μοναστήρι τοῦ γέροντος Πορφυρίου, ἐξέδωσε τό 2007, μέ τήν φροντίδα τῶν Ἐκδόσεων Σταμούλη Α.Ε, τό βιβλίο τοῦ Μιχαήλ Μιχαήλωφ „Ἡ μυστική ἐμπειρία στήν κατάσταση τῆς ἀνελευθερίας”. Τό γεγονός αὐτό, πού δυστυχῶς μόλις τελευταῖα πληροφορηθήκαμε, προκαλεῖ σέ κάθε νηφάλιο ἀναγνώστη ἀλλά καί σέ κάθε πιστό πού ἀγαπᾶ τό συγκεκριμένο ἡσυχαστήριο, τό ταυτισμένο μέ τόν γέροντα, ἀβάστακτη θλίψη καί ὀδύνη καί αὐτό διότι ἄν καί το βιβλίο αὐτό τό ἐκδίδει ἕνα μοναστήρι σέ συνεργασία, μαλιστα, μέ τόν ἐξαιρετικό, κατά τά ἄλλα, ἐκδοτικό οἶκο κάθε ἄλλο παρά ὀρθόδοξο μπορεῖ νά χαρακτηριστεῖ. Πρόκειται, δυστυχῶς, γιά ἕνα ἄριστο ἐγχειρίδιο ἀποκρυφισμοῦ! Τό χειρότεκατά ἀπόλυτο τρόπο διατυπώνεται ἡ ἄποψη ὅτι ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀτόμου δέν μπορεῖ νά προέλθει ἀπό τή θέση του μέσα στήν Ἐκκλησία, ἠ ὁποία χαρακτηρίζεται μάλιστα «αὐταρχικό σύστημα», ἀλλά μόνο μέσα ἀπό τήν ὑπακοή στήν ἐσωτερική φωνή! Δέν θά άσχοληθοῦμε καθόλου μέ τά βιογραφικά στοιχεῖα πού ἀναφέρονται στό τέλος τοῦ βιβλίου διότι καί ἐκεῖ ἁπλῶς ἀναμασῶνται τά ἴδια. Μένει τό ἐρώτημα : Ποῦ εἶδε ὁ κος Ἀρβανίτης σημεῖο τοῦ βιβλίου ἀπαλλαγμένο ἀπό ἀνατολικές καί θεοσοφικές ἀπόψεις; Καί πῶς ἀνέλαβε νά ἐκδόσει αὐτό τό καταστροφικό γιά τούς χριστιανούς βιβλίο; Το βιβλίο αὐτό ἐκθέτει ἀνεπανόρθωτα ὅσους συνέβαλαν στήν ἔκδοση καί διάδοσή του καί προσβάλλει κατάφορα τό Ἱερό Ἡσυχαστήριο τῆς Μεταμορφώσεως καί τη μνήμη τοῦ Γέροντος Πορφυρίου, στό κελλί τοῦ ὁποίου προστρέχουν χιλιάδες πιστοί γιά νά ἀποθέσουν τά αἰτήματα τους καί νά ζητήσουν τή βοήθεια τοῦ Γέροντος. Γι΄αὐτό καλοῦμε τούς ὑπευθύνους τῆς Ἱερᾶς Μονῆς νά ἀποσύρουν τό βιβλίο καί δημοσίως νά ἀποκηρύξουν τό ἀντορθόδοξο περιεχόμενό του.Η' ΝΑ ΠΟΥΝ ΟΤΙ ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΕ ΑΙ ΔΙΔΑΧΕΣ ΤΟΥ Γέροντος Πορφυρίουρο δέ εἶναι τό γεγονός ὅτι ἡ ἄποψη αὐτή οὔτε εἶναι δική μας οὔτε εἶναι ἄγνωστη στους ἐκδότες, ἀφοῦ μέσα στό ἴδιο τό βιβλίο ὁ προλογίσας κος Γεώργιος Ἀρβανίτης παραδέχεται καί ὁμολογεῖ ξεκάθαρα ὅτι τό βιβλίο περιέχει νεοεποχήτικες ἀπόψεις καί θέσεις. «Δέν συμμεριζόμαστε ὁρισμένες ἀνατολικές ἤ θεοσοφικές ἀπόψεις τῶν συγγραφέων ἀπό τούς ὁποίους ὁ Μιχαήλωφ ἀντλεῖ τήν ἐμπειρία του, οἰκοδομεῖ τούς συλλογισμούς του καί ἐξάγει τά συμπεράσματά του», γράφει ὁ συντάκτης του προλόγου καί συνεχίζει : «Δεν πρέπει ὅμως νά ξεχνάμε ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἀγκαλιάζει ὅλους τούς ἀνθρώπους καί προπαντός τούς πλανεμένους, ὅταν ψάχνουν εἰλικρινά γιά τήν ἀλήθεια» ἐνῶ στή συνέχεια ὀνομάζει «σπερματικό λόγο», «ἀκτίνα ἀληθείας», «ἀκτινοβολία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πού τούς φωτίζει κάποιες πτυχές τῆς ζωῆς τους καί τούς κατευθύνει πρός τήν μοναδική τέλεια ἀλήθεια» αὐτές τίς ἀπόψεις καί θέσεις τίς ὁποῖες ὑποτίθεται ὅτι δέν συμμερίζετα


Η ΘΕΟΣΟΦΙΑ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΕΚΔΙΔΕΙ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

Η ΘΕΟΣΟΦΙΑ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟ

ΠΟΥ ΕΚΔΙΔΕΙ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

Πρεσβυτέρου Βασιλείου Σπηλιοπούλου


       Τό ἱερό ἡσυχαστήριο τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος στό Μήλεσι, τό γνωστό ὡς τό μοναστήρι τοῦ γέροντος Πορφυρίου, ἐξέδωσε τό 2007, μέ τήν φροντίδα τῶν Ἐκδόσεων Σταμούλη Α.Ε, τό βιβλίο τοῦ Μιχαήλ Μιχαήλωφ „Ἡ μυστική ἐμπειρία στήν κατάσταση τῆς ἀνελευθερίας”.  Τό γεγονός αὐτό, πού δυστυχῶς μόλις τελευταῖα πληροφορηθήκαμε, προκαλεῖ σέ κάθε νηφάλιο ἀναγνώστη ἀλλά καί σέ κάθε πιστό πού ἀγαπᾶ τό συγκεκριμένο ἡσυχαστήριο, τό ταυτισμένο μέ τόν γέροντα, ἀβάστακτη θλίψη καί ὀδύνη καί αὐτό διότι ἄν καί το βιβλίο αὐτό τό ἐκδίδει ἕνα μοναστήρι σέ συνεργασία, μαλιστα, μέ τόν ἐξαιρετικό, κατά τά ἄλλα, ἐκδοτικό οἶκο κάθε ἄλλο παρά ὀρθόδοξο μπορεῖ νά χαρακτηριστεῖ. 


Πρόκειται, δυστυχῶς, γιά ἕνα ἄριστο ἐγχειρίδιο ἀποκρυφισμοῦ!  Τό χειρότερο δέ εἶναι τό γεγονός ὅτι ἡ ἄποψη αὐτή οὔτε εἶναι δική μας οὔτε εἶναι ἄγνωστη στους ἐκδότες, ἀφοῦ μέσα στό ἴδιο τό βιβλίο ὁ προλογίσας κος Γεώργιος Ἀρβανίτης παραδέχεται καί ὁμολογεῖ ξεκάθαρα ὅτι τό βιβλίο περιέχει νεοεποχήτικες ἀπόψεις καί θέσεις. «Δέν συμμεριζόμαστε ὁρισμένες ἀνατολικές ἤ θεοσοφικές ἀπόψεις τῶν συγγραφέων ἀπό τούς ὁποίους ὁ Μιχαήλωφ ἀντλεῖ τήν ἐμπειρία του, οἰκοδομεῖ τούς συλλογισμούς του καί ἐξάγει τά συμπεράσματά του», γράφει ὁ συντάκτης του προλόγου καί συνεχίζει : «Δεν πρέπει ὅμως νά ξεχνάμε ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἀγκαλιάζει ὅλους τούς ἀνθρώπους καί προπαντός τούς πλανεμένους, ὅταν ψάχνουν εἰλικρινά γιά τήν ἀλήθεια» ἐνῶ στή συνέχεια ὀνομάζει «σπερματικό λόγο», «ἀκτίνα ἀληθείας», «ἀκτινοβολία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πού τούς φωτίζει κάποιες πτυχές τῆς ζωῆς τους καί τούς κατευθύνει πρός τήν μοναδική τέλεια ἀλήθεια» αὐτές τίς ἀπόψεις καί θέσεις τίς ὁποῖες ὑποτίθεται ὅτι δέν συμμερίζεται!

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΠΟ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟ

         Καί γεννῶνται τά ἐρωτήματα:

1ον) Εἶναι δυνατόν ἕνα ὀρθόδοξο μοναστήρι νά ἐκδίδει, καί μάλιστα μέ πλήρη ἐπίγνωση, ἕνα βιβλίο πού περιέχει ἔστω «ὁρισμένες» τέτοιες ἀπόψεις, ὅπως  γράφει ὁ κος Ἀρβανίτης, ἀφοῦ δέν ὑπάρχει σχεδόν οὔτε μία σελίδα τοῦ βιβλίου πού νά μήν περιέχει τέτοιες ἰδέες, θεοσοφικές καί ἀνατολικές θεωρίες καί θέσεις;  Δέν ὑπῆρχε τίποτα ὠφέλιμο ἀπό τήν ὀρθόδοξη καί πατερική παράδοση γιά νά προσφέρει στούς πιστούς τό ὀρθόδοξο μοναστήρι καί ἀποφάσισε νά ποτίσει τά πιστά τέκνα τῆς Ἐκκλησίας μέ δηλητήριο;

2ον) Τελικῶς οἱ ἀπόψεις αὐτές γίνονται ἤ ὄχι ἀποδεκτές; Διότι εἶναι ἀντιφατικό, ἐκτός ἄν γίνεται σκοπίμως, ἀπό τήν μία νά ἀπορρίπτονται καί ἀπό τήν ἄλλη νά ἀναγνωρίζονται ὡς «σπερματικός λόγος» καί τά παρόμοια ἤ νά προβάλλονται ὡς μέρος τῆς ἀληθείας ἡ ὁποία ὁδηγεῖ μάλιστα, «ὅταν ψάχνουν εἰλικρινά», στήν τέλεια ἀλήθεια.  Ἀπό μόνη της ἡ ἄποψη αὐτή ἐκφράζει ὅλη τή νοοτροπία τῆς «Νέας Ἐποχῆς», τῆς ὁποίας ἀποτελεῖ βασική διδασκαλία καί ἐπιδίωξη.  Ἄλλωστε «οἱ Γκουροῦ γεννιοῦνται κι ἔρχονται μέ ἀνώτερη ἐπίγνωση γιά νά καθοδηγήσουν τούς εἰλικρινεῖς ἀναζητητές καί ζηλωτές», ὅπως ὑποστηρίζει ὁ Γκουροῦ Σατυανάντα[1].

Τέλος εἶναι ἀναγκαῖο νά ἐπισημανθοῦν δύο ἀκόμη θέσεις πού βρίσκουμε στόν πρόλογο τοῦ βιβλίου, οἱ ὁποῖες εἰσάγουν ὁμαλᾶ τόν ἀναγνώστη καί τόν «μυοῦν» στό νεοεποχήτικο πνεῦμα του βιβλίου.  Ἡ πρώτη εἶναι ἡ ἄποψη ὄτι εἶναι συνηθισμένες στά συναξάρια τῶν ἁγίων μας διάφορες «παρεμβάσεις τοῦ Θεοῦ», μεταξύ τῶν ὁποίων καί ἡ «φωνή τῆς συνειδήσεως».  Οἱ Πατέρες μιλοῦν βέβαια γιά τήν συνείδηση ὅπως τήν καταλαβαίνουμε καί στήν καθημερινή μας ζωή, ὡς ἕναν ἔμφυτο νόμο πού ὁρίζει σέ πολύ βασικά θέματα καί ξεχωρίζει τό καλό ἀπό τό κακό. Ἡ συγκεκριμένη ὅμως ὁρολογία  συναντᾶται κυρίως στον ἀποκρυφισμό καί ἐκλαμβάνεται ὡς ὁ ἴδιος ὁ Θεός πού ὑπάρχει μέσα μας, ὡς  «ἐσωτερική φωνή», τήν ὁποία φωνή καλούμαστε να ἀκοῦμε τακτικά! Δυστυχῶς ἡ δομή τοῦ βιβλίου ἔτσι νοηματοδοτεῖ τόν ὅρο «φωνή τῆς συνειδήσεως».

Ἡ δεύτερη θέση εἶναι ἡ ἄποψη ὅτι τό συγκεκριμένο βιβλίο  «...ἐπιβεβαιώνει ἀλήθειες τῆς πίστεώς μας ἀπό τήν πεῖρα ἀνθρώπων κάθε ἄλλο παρά πιστῶν καί μάλιστα πολλές φορές σέ ἐπίπεδα προωθημένα τόσο, ὥστε νά μή τίς ζοῦμε καί ἀκόμη νά μή τίς συνειδητοποιοῦμε».  Ποῦ εἶναι λοιπόν ἡ  ὑποτιθεμένη ἀπόρριψη τῶν θεοσοφικῶν θέσεων ὅταν αὐτές ἐκλαμβάνονται ὄχι ἁπλῶς ὡς χρήσιμες ἀλλά ἀκόμη καί ὡς ἐπιβεβαίωση τῶν ἀληθειῶν τῆς πιστεῶς μας; Τά δέ σχετικά μέ προωθημένα ἐπίπεδα τά ὑποσυνείδητα μάλιστα, πέραν οτι εἶναι δυσερμήνευτα, μυρίζουν ἔντονα ἀποκρυφισμό καί μάλιστα σκληρό.  Ἄς δοῦμε, ὅμως, πολύ συνοπτικά καί τό ἴδιο τό βιβλίο. 

Τό θέμα που πραγματεύεται τό βιβλίο εἶναι ἡ κατάσταση, τά βιώματα, τά συναισθήματα πού ζεῖ ὁ ἄνθρωπος μέσα σέ καταστάσεις ἀκραίας στέρησης τῆς ἐλευθερίας κυρίως μέσα σέ φυλακές καί σέ στρατόπεδα κατοχῆς.  Βασική διδασκαλία τοῦ βιβλίου καί συμπέρασμα θά μπορούσαμε συνοπτικά νά ποῦμε ὅτι εἶναι τό ἐξής: Ἡ ἀπελευθέρωση ἔρχεται ὅταν ὁ ἄνθρωπος μάθει νά ἀκούει καί νά ὑπακούει στήν ἐσωτερική «φωνή τῆς συνειδήσεως».  Ἡ διδασκαλία αὐτή, ὄπως προείπαμε, εἶνα καθαρά ἀποκρυφιστική.  Ἀκόμη καί ὁ ὅρος «ἀπελευθέρωση» παραπέμπει στον ἰνδουιστικό νόμο τοῦ κάρμα καί τῆς samsara, τις ἀλεπάλληλες, δηλαδή, γεννήσεις καί μετενσαρκώσεις καί ἐκλαμβάνεται ὡς ἡ λύτρωση μέσω τῆς ἔκχυσης τῆς ψυχῆς στό παγκόσμιο πνεῦμα, μέσω, δηλαδή ,τῆς ἀνυπαρξίας.

Στή σελ. 23 γράφει ὅτι ὅσοι ἔζησαν σέ ἀκραῖες καταστάσεις ἀνελευθερίας καί περιέγραψαν τά βιώματά τους ἀπέκτησαν τήν πεποίθηση ὅτι «στήν ψυχή κάθε ἀνθρώπου ὑπνώττουν κραταιές ψυχικές δυνάμεις, ὅτι ὁ ψυχικός κόσμος δέν μπορεῖ νά χωρισθεῖ ἀπό τόν φυσικό καί βεβαιώνουν ὅτι οἱ στοχασμοί καί οἱ πόθοι τοῦ ἀνθρώπου δέν ἐπενεργοῦν λιγότερο, ἀλλά κατά πολύ περισσότερο μες στόν ἐξωτερικό, φυσικό κόσμο ἀπ’ ὅσο τά χέρια του». 

«Ὑπνώττουν κραταιές δυνάμεις».  Ἀποκρυφιστική διδασκαλία σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὑπάρχει μία «Ἀτέλειωτη Δύναμη, πού βρίσκεται στόν κάθε ἄνθρωπο καί καθιστᾶ δυνατή τήν ἐκπλήρωση κάθε ἐπιθυμίας.  Εἶναι ὁ Θεός ,πού βρίσκεται μέσα μας[2]», κατά τον Μurphy, ἀπόστολο τῆς «θετικῆς σκέψης». Ὅλες σχεδόν οἱ ὁμάδες τῆς «Νέας Ἐποχῆς» κηρύττουν ὅτι μέσω τῶν τεχνικῶν πού χρησιμοποιοῦν (γιόγκα, διαλογισμός, θετική σκέψη) ἀφυπνίζουν αὐτές τίς ἐσωτερικές δυνάμεις καί ὁδηγοῦν τόν ἄνθρωπο στήν αὐτοθέωση. «Εἶναι ἀνἀγκη νά ξεκλειδώσουμε καί νά δώσουμε ἔκφραση στόν ἐσωτερικό μας Γκουροῦ[3]», ὅπως χαρακτηριστικά ὑποστηρίζουν.

«Ὁ ψυχικός κόσμος δέν μπορεῖ να χωρισθεῖ ἀπό τόν φυσικό». Φύση και ψυχή ἕνα καί τό αὐτό!  Ἄλλη μιᾶ βασική διδασκαλία τῆς «Νέας Ἐποχῆς», γνωστή ὡς «ὁλισμός» ἤ «ὁλιστική θεώρηση τοῦ κόσμου», σύμφωνα μέ τήν ὁποία  «δέν ὑπάρχει διαφορά οὐσίας ἀνάμεσα στόν ἄνθρωπο καί στόν κόσμο, ἀνάμεσα στόν κόσμο καί τόν Θεό[4]», κατά τόν  «ἀπόστολο» τῆς  «Νέας Ἐποχῆς» Capra. 

«Οἱ στοχασμοί καί οἱ πόθοι τοῦ ἀνθρώπου ἐπενεργοῦν περισσότερο μές στόν ἐξωτερικό φυσικό κόσμο ἀπ’ ὅσο τά χέρια του».  Καί πάλι βασικό δόγμα τῆς  «Νέας ἐποχῆς».  Ἡ δύναμη τοῦ νοῦ καί εἰδικά τῆς «θετικῆς σκέψης» κατέχει ἐξέχουσα θέση στίς διδασκαλίες τοῦ ἀποκρυφισμοῦ. «Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος κατασκευάζει στό ὑποσυνειδητό του τήν εὐτυχία ἤ τή δυστυχία του.  Ὁ «Θεός (τό ὑποδυνείδητο), πού σᾶς ἔδωσε τήν ἐπιθυμία, θά σᾶς δείξει καί τό δρόμο γιά τήν ἐκπλήρωσή της...Πίστευε στόν ἑαυτό σου (!) καί στίς δυνάμεις πού ὑπνώττουν μέσα σου[5]», λέει και πάλι ὁ Μurphy. 

Στήν ἐπόμενη κιόλας σελίδα διαβάζουμε ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος «ἀκολουθεῖ ἐκείνη τήν ἐνδόμυχη τῆς ψυχῆς του φωνή...ἀνοίγονται σ’ αὐτόν δρόμοι πού δέν ὁδηγοῦν μόνο στή διατήρηση ὅλων ἐκείνων, πού αὐτός νομίζει πώς ἐγκατέλειψε γιά ν’ ἀκολουθήσει τίς ὑποδείξεις αὐτῆς τῆς μυστικῆς ἐσωτερικῆς πυξίδας, ἀλλά καί πραγματοποιοῦν ὅλους τούς πιό κρύφιους πόθους του» ἤ ὅπως τό λέει ὁ Κέυση «αὐτό πού ἔχουμε στό νοῦ μας κατά τή διάρκεια τοῦ διαλογισμοῦ, αὐτό γινόμαστε μέ πολύ μεγάλη βεβαιότητα (σελ.35). Ἡ πρόταση «ὁ νοῦς εἶναι ὁ κτίστης», εἶναι ἰδιαίτερα ἀληθινή γιά τό διαλογισμό[6]».  Ἡ ἀπολυτοποίση, λοιπόν καί θεοποίηση τῆς ἐσωτερικῆς μας φωνῆς πού, γιά τούς ὁπαδούς τῆς «Νέας ἐποχῆς» εἶναι ὁ μόνος ἀλάνθαστος ὁδηγός, ὁ ἴδιος ὁ Θεός, καί ἡ προτροπή νά ἀκούσουμε τή φωνή αὐτή μέσω τοῦ διαλογισμοῦ εἶναι, δυστυχῶς, ἡ βασική θέση τοῦ βιβλίου.  Ας τό δοῦμε καί σέ ἄλλα σημεία:

Στήν σελίδα 26 ἀναφέρεται ὅτι γιά νά φτάσεις στή ἐλευθερία δέν χρειάζεσαι τήν γνώση ἀλλά τήν πίστη ἡ ὁποία κάνει δυνατή τή συμμόρφωση πρός τήν ἐσωτερική φωνή καί συμπερασματικά «ν’ ἀκολουθεῖς τήν ἐσωτερική φωνή σημαίνει νά πιστεύεις».  Αὐτήν τήν πίστη πρέπει νά διδάξουμε στούς πιστούς;  Τήν πίστη στόν ἴδιο τόν ἑαυτό; Καί τί λιγότερο δίδαξε ὁ ὄφις στούς πρωτοπλάστους; 

Στήν 30 ταυτίζεται ἡ ὑπακοή στήν φωνή αὐτή μέ την σωτηρία. «Ὅποιος ἀκολουθεῖ τήν ἐσωτερική του φωνή καί σώζει τήν ψυχή του», λέει ὁ συγγραφέας, μαθαίνει ἐμπειρικά ὅτι αὐτό εἶναι το σπουδαιότερο καί πάνω σ’ αὐτήν τήν γνώση ἐδράζεται ἡ πίστη στήν ἀθανασία τῆς ψυχῆς.  Ὁ ἄνθρωπος  «σώζει» ὁ ἴδιος τήν ψυχή του, αὐτοπραγματώνεται καί αὐτοσώζεται καί πῶς; Ἀκολουθῶντας τήν ἐσωτερική του φωνή. Διαλογιζόμενος.

Στήν 32 ἀναφέρεται ὅτι «Ὅποιος τῆς ἔχει ἐμπιστοσύνη καί ἀκολουθεῖ τή φωνή της, τήν ἐσωτερική φωνή τῆς ἐλευθερίας, αὐτός ἔχει μιά δυνατότητα νά διεξαγάγει νικηφόρα τόν ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ Κακοῦ καί τῆς βίας.  Ὅμως  προηγουμένως πρέπει νά παραιτηθεῖ ἀπό κάθετι πού οἱ δυνάμεις τοῦ ὁρατοῦ κόσμου μποροῦν νά τοῦ ἀφαιρέσουν».  Μάλιστα ὁ συγγραφέας χρησιμοποιεῖ τόν Σολζενίτσιν καί τόν Πάνιν για νά στηρίξει καί ἀναλύσει τήν θέση του μέσα ἀπό φράσεις ὅπως «Μήν κρατᾶς τίποτε, ἀποτραβήξου ἀπό ὅλα, ἀκόμη κι ἀπ’τούς πλησίον σου γιατί κι αὐτοί εἶναι ἐχθροί σου». «Μόνον ὅποιος παραιτεῖται ὁλοκληρωτικά, γίνεται ὁλοκληρωτικά ἐλεύθερος».   Ὁ Γκουροῦ Σάϊ Μπάμπα τό ἐκφράζει μέ τήν θἐση του ὅτι «Εἰρήνη σημαίνει παραίτηση ἀπό τίς δραστηριὀτητες τῶν αἰσθήσεων[7]».

Στήν 33, κατά τόν συγγραφέα, τό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς παραίτησης εἶναι ἡ ἀφύπνιση τῆς  «κραταιᾶς δυνάμεως» ἡ „ὁποία ἐπενεργεῖ πάνω στόν ὁρατό κόσμο καί καθορίζει γεγονότα.

Στήν δέ 35 δέν ἀφήνει πλέον κανένα περιθώριο ἤ ὑποψία γιά παρερμηνεία τῶν ἀπόψεων του ἤ γιά λανθασμένη ἁπλῶς ὁρολογία λέγοντας ἀπολύτως ξεκάθαρα ὅτι « ἴδια  ζωή, ἐξαρτᾶται ἀπό αὐτή τή μυστηριώδη, τή μυστική –γιατί αὐτό σημαίνει «μυστικός» - ἐσωτερική δύναμη πού στή γλώσσα τῆς θρησκείας ὀνομάζεται «Θεός»».

Στήν 36 προβάλονται « ἀποτελεσματικότητα τῆς προσευχῆςτοῦ ἐσωτερικοῦ διαλογισμοῦτῆς γιόγκακαί ἀπλῶν ἐξορκισμῶν ἀκόμη».  Καί ἐκτός τῆς ἐξίσωσης τῆς προσευχῆς μέ ὄλα τά δαιμονικά συστήματα καί τίς τεχνικές ἐξισώνεται ἐπίσης ἡ Ἁγία Γραφή μέ τή γιόγκα, τή παραψυχολογία καί τή θεοσοφία ἀφοῦ ὅλες αὐτές  «ἐπιτυγχάνουν ἄμεσα ἀποτελέσματα μέσα στόν ἐξωτερικό ὁρατό κόσμο». Στήν ἴδια σελίδα προβάλλεται επίσης ἡ ράντσα-γιόγκα, ἡ χάθα-γιόγκα. Καί πάλι ἡ «μυστική διδασκαλία» τῆς Μπλαβάτσκυ ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἱδρύτρια  τῆς Θεοσοφίας ἀπ’ ὅπου γεννήθηκαν πλῆθος ἀπό ἀποκρυφιστικές ὁμάδες.

Στήν ἐπόμενη σελίδα γίνεται λόγος γιά ἀποκατάσταση καί ἀπόδειξη τοῦ κύρους ξεχασμένων καί παμπάλαιων εἰδῶν σοφίας, ὅπως τά προαναφερθέντα, καί ἀναφέρονται ὡς παραδείγματα οἱ διδασκαλίες ὅτι ὁ ἀέρας εἶναι πνεῦμα πού χαρίζει ἀνεξήγητες δυνάμεις, ὅτι μέ τήν τροφή λαμβάνεται ἀπό τόν ἄνθρωπο «μυστηριώδης ζωοδότρα ἐνέργεια πού οἱ ἀρχαίοι Ἰνδοί τήν ἔλεγαν «πράνα», ὄτι ὁ ἄνθρωπος προφυλάσσεται ἀπό ἕναν «ἀστρικό θώρακα».  Ὅλος ὁ ἀποκρυφισμός μέσα σέ ἕνα βιβλιαράκι ἑνός Μοναστηριοῦ!

Στήν 38  ἔχουμε ἄλλες θεωρίες ὅπως ὅτι «... πνευματική ἐνέργεια εἴτε δαπανᾶται γιά ἐγκεφαλική δραστηριότητα εἴτεσέ περίπτωση σωματικῆςἐργασίαςρέει μέσα στά χέρια», ὅτι ἡ ἡλιακή ἐνέργεια ἐπιδρᾶ στίς ἐπαναστάσεις ἤ ὅτι «καί μόνη ἡ ἀναφορά τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀσκεῖ μιά μαγική ἐπίδραση πάνω στούς ἐκπροσώπους τῆς βίας».  Εἶναι ἀπαραίτητο ἐδῶ νά ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ παραπομπή στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ἤ σέ ὁποιοδήποτε χριστιανικό σύμβολο ἤ ἔννοια κάθε ἄλλο παρά θετικά μποροῦν νά ἀξιολογηθοῦν καί σέ καμία περίπτωση δέν φανερώνουν σχέση μέ τήν Ὀρθόδοξη Πίστη.  Ὁ Χριστός χρησιμοποιεῖται ἀπό τόν ἀποκρυφισμό σάν κατάσταση, σάν ἐπίπεδο συνειδητότητας, σάν σύμβολο καί βοήθημα για διαλογισμό, σάν ἕνας ἀπό τούς πολλούς ἀβατάρ ἀλλά οὐδέποτε ὡς πρόσωπο καί μάλιστα ὡς Θεάνθρωπος.  Η δέ Ἁγία Γραφή ἑρμηνεύεται ἀποκρυφιστικά μέ θεωρίες καί ἀλληγορίες πού φαντάζουν ἀστεῖες, ὅμως ἔχουν παραπλανήσει πολλές ψυχές.  Ἔτσι ἡ πίστη ταυτίζεται μέ τήν «θετική σκέψη», μέ τήν πίστη στόν ἑαυτό καί ὄχι στό Θεό, ἡ προσευχή μέ τό διαλογισμό καί στροφή πρός τόν ἐσωτερικό ἑαυτό, ἡ ἄσκηση καί ἡ ἐγκράτεια μέ τή γιόγκα, ἡ νηστεία μέ τή χορτοφαγία, ἐνεργειακή διατροφή ἤ ἀκόμη καί μέ τήν παντελή ἀποχή ἀπό τροφή καί ἐνεργοποίηση μόνον ἀπό τόν ἥλιο κ.α. 

Στήν 39 γίνεται λόγος γιά ἕναν ἐσωτερικό «ἠλεκτρονόμο» πού δείχνει ἄσφαλτα τίς ἰδιότητες τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί ὁ ὁποῖος λειτουργεῖ καί ἀπό ἀπόσταση.  Καλεῖται γιά ἄλλη μιά φορά ὁ ἄνθρωπος νά ἐμπιστευτεῖ τόν ἑαυτό του καί μόνο, νά αὐτονομηθεῖ ὥστε νά μπεῖ στήν διαδικασία τῆς αὐτοθέωσης τήν διαδικασία πού πρῶτος ὁ διάβολος θέλησε νά βάλει τόν ἄνθρωπο ὁδηγώντας τόν στήν διάπραξη τῆς ἴδιας μέ αὐτόν ἁμαρτίας.

Στήν 41 καί πάλι ἡ θετική σκέψη, ἀφοῦ οἱ σκέψεις εἶναι ἀποτελεσματικότερες καί ἀπό τά ἴδια τά χέρια ἤ μπορεῖ ἀπό μόνη της νά πραγματώσει ἀποτελέσματα.  Στήν ἴδια σελίδα ἡ προβολή ἑνός θεοσοφιστοῦ πού διαφωτίζει και κατηχεῖ σέ θεμελιακές ἔννοιες τῆς ἐσωτερικῆς διδασκαλίας!  Ἀποτέλεσμα; Τό ἴδιο πού καί τό βιβλίο ἐπιχειρεῖ, δηλαδή ὁ ἄνθρωπος ἀπό μόνος του νά ἀναζητήσει «ἀπόκρυφα βιβλία».

Στήν 43 μαθήματα διαλογισμοῦ. «Δέν ἦταν ἡ σκέψη πού εἶχε ἐνεργήσει ἀλλά ἦταν ὁ μυστικός νόμος πού εἶχε ἀποκριθεῖ, σέ μιά ἰσχυρή ἐσωτερική συγκέντρωση πάνω σ’ ἕνα σκοπό, μέ τήν ἐπενέργειά του μέσα στόν ἐξωτερικό κόσμο, τόν ἀνηπηρέαστο φαινομενικά ἀπό τόν ἄνθρωπο».   Ὁ Charlew Capps, στέλεχος τῆς λεγομένης «θετικῆς ὁμολογίας» τῶν πεντηκοστιανῶν «θεραπευτῶν» ἀντιστοίχως μᾶς λέει ὅτι «...πρόκειται γιά πνευματικό νόμο» πού  «λειτουργεῖ κάθε φορά, μέ τήν προϋπόθεση πώς θά σκεφθοῦμε σωστά».  Νά σημειώσουμε δέ ὅτι γιά τόν ὀρθόδοξο πιστό ἡ προσευχή δέν εἶναι μιά τεχνική πού ἐνεργοποιεῖ μηχανισμούς, οἱ ὁποῖοι φέρνουν ἀποτελέσματα, ἀλλά ταπεινή αἴτηση πρός τόν Θεό πού ἔχει τήν ἀπόλυτη ἐλευθερία νά ἱκανοποίησει ἤ ὄχι τό αἴτημα τοῦ πιστοῦ καί ὁ πιστός, πού τό γνωρίζει αὐτό, δέχεται μέ εὐγνωμοσύνη καί ἐμπιστοσύνη την ὅποια «ἀπόφαση» τοῦ Θεοῦ. 

Τά ἴδια ἀναφέρονται καί στήν σελίδα 44.  Στήν 46 καί πάλι ἡ πίστη ταυτίζεται μέ τήν  «τυφλή ἐμπιστοσύνη στήν ἐσωτερική φωνή χωρίς ἐρωτήματα ἀπό τήν διάνοια».

Στήν 49 ὁ  «μυστικός νόμος» συνδυάζεται μέ ἕνα «παλαιό βιβλίο», σύμφωνα με το οποῖο «ὁ ὁρατός κόσμος στηρίζεται πάνω σε δέκα δικαίους, καί μάλιστα ὄχι συμβολικά ἀλλά πραγματικά».  Ὁμολογοῦμε ὅτι τό ἀποκρυφιστικό αὐτό βιβλίο δέν καταφέραμε νά τό ἐντοπίσουμε.

Στή σελίδα 54 καί στίς ἐπόμενες γίνεται προσπάθεια νά χριστιανοποιηθεῖ ὁ νόμος τοῦ Κάρμα.  Γίνεται ἀπολύτως δεκτός ὁ νόμος τοῦ Κάρμα ἀλλά γίνεται προσπάθεια, γιά νά γίνει ἀποδεκτό ἀπό τούς χριστιανούς, ἀρχικῶς νά ἀποσυνδεθεῖ ἀπό τή μετενσάρκωση.  Μάλιστα τελικῶς ἡ ἐπικρατοῦσα στό βιβλίο ἄποψη εἶναι αὐτή τοῦ Σιφρίν ὅτι «ἡ γνώση τοῦ νόμου τοῦ κάρμα καί τῆς μετενσάρκωσης ἀλλάζει ὁλόκληρη την ἀνθρώπινη σκέψη» (σελ.55).  Στην 55 ἐνισχύεται ἡ ἄποψή αὐτή μέ τή θέση ὅτι ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά ἐμπιστεύεται ὁλοκληρωτικά «τό πεπρωμένο του» καί ὅτι ἄν προσπαθήσει νά  πάρει στά χέρια του τά πεπρωμένα ἁπλῶς καταστρέφει τή ζωή του ἐνῶ τέλος, ξεκαθαρίζεται ὅτι ὁ νόμος τοῦ κάρμα εἶναι διαφορετικός ἀπό τόν ὑπό μελέτη «μυστικό νόμο» πού διδάσκει ὅτι «οἱ νόμοι τοῦ ὁρατοῦ κόσμου μπαίνουν στήν ὑπηρεσία τῆς ἀνθρώπινης προσπάθειας, ἐφόσον ἡ προσπάθεια αὐτή συμπίπτει μέ τά αἰτήματα τῆς ἐσωτερικῆς φωνῆς»(σελ.58).

Στην 60 ἔχουμε τήν αὐτοπραγμάτωση ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος συγκροτεῖ γιά τόν ἑαυτό του μιά κατάσταση ἀκρότατης ἐλευθερίας καί ὅτι εἶναι στήν ἐξουσία του νά μεταβάλει τόν κόσμο, σύμφωνα πάντα μέ τόν θεμελιακό «μυστικό νόμο». Στήν ἑπόμενη σελίδα ἀναφέρεται γιά δεύτερη φορά ἡ λέξη «Θεός» πού νοηματοδοτεῖται καί πάλι ὡς ἡ «μυστική δύναμη» και τονίζεται ὅτι ἡ σχέση αὐτῆς τῆς δύναμης, τοῦ «Θεοῦ», ἐξαρτᾶται μόνο ἀπό τή σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν ἐσωτερική του φωνή. Στήν πραγματικότητα πρόκειται γιά τή  σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν ἴδιο τόν διάβολο πού τοῦ ψιθυρίζει τό δικό του «εὐαγγέλιο», τό εὐαγγέλιο τοῦ Ὄφεως, ἐνῶ ὁ ἄμοιρος νομίζει ὅτι εἶναι δική του ἡ φωνή, ὅτι εἶναι ὁ ἴδιος Θεός καί δέν ἔχει ἀνάγκη ἄλλου, ἐξωτερικοῦ καί προσωπικοῦ , Θεοῦ.

Τέλος κατά ἀπόλυτο τρόπο  διατυπώνεται ἡ ἄποψη ὅτι ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀτόμου δέν μπορεῖ νά προέλθει ἀπό τή θέση του μέσα στήν Ἐκκλησία, ἠ ὁποία χαρακτηρίζεται μάλιστα «αὐταρχικό σύστημα», ἀλλά μόνο μέσα ἀπό τήν ὑπακοή στήν ἐσωτερική φωνή! Δέν θά άσχοληθοῦμε  καθόλου  μέ τά βιογραφικά στοιχεῖα πού ἀναφέρονται στό τέλος τοῦ βιβλίου διότι καί ἐκεῖ ἁπλῶς ἀναμασῶνται τά ἴδια. Μένει τό ἐρώτημα : Ποῦ εἶδε ὁ κος Ἀρβανίτης σημεῖο τοῦ βιβλίου ἀπαλλαγμένο ἀπό ἀνατολικές καί θεοσοφικές ἀπόψεις; Καί πῶς ἀνέλαβε νά ἐκδόσει αὐτό τό καταστροφικό γιά τούς χριστιανούς βιβλίο;

Το βιβλίο αὐτό ἐκθέτει ἀνεπανόρθωτα ὅσους συνέβαλαν στήν ἔκδοση καί διάδοσή του καί προσβάλλει κατάφορα τό Ἱερό Ἡσυχαστήριο τῆς Μεταμορφώσεως καί τη μνήμη τοῦ  Γέροντος Πορφυρίου, στό κελλί τοῦ ὁποίου προστρέχουν χιλιάδες πιστοί γιά νά ἀποθέσουν τά αἰτήματα τους καί νά ζητήσουν τή βοήθεια τοῦ Γέροντος. Γι΄αὐτό καλοῦμε τούς ὑπευθύνους τῆς Ἱερᾶς Μονῆς νά ἀποσύρουν τό βιβλίο καί δημοσίως νά ἀποκηρύξουν τό ἀντορθόδοξο περιεχόμενό του.Η'   ΝΑ ΠΟΥΝ ΟΤΙ ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΕ ΑΙ ΔΙΔΑΧΕΣ ΤΟΥ Γέροντος Πορφυρίου







[1] π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου „Ἀποκρυφισμός Γκουρουισμός «Νέα Ἐποχή», Ἀθήνα 1997, σελ. 23

[2] π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου, “Αὐτογνωσία Αὐτοπραγμάτωση Σωτηρία”, Ἀθήνα 1991, σελ.15

[3] τοῦ ἰδίου “Ἀποκρυφισμός Γκουρουισμός «Νέα Ἐποχή», Ἀθήνα 1997, σελ.23

[4] τοῦ ἰδίου „Διαλογισμός ἤ Προσευχή”, Ἀθήνα 1997, σελ.70

[5]  π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου, „Αὐτογνωσία Αὐτοπραγμάτωσή Σωτηρία”, Άθήνα 1991, σελ.14

[6] τοῦ ἰδίου “Διαλογισμό ἤ Προσευχή”, Ἀθήνα1997, σελ.145


[7] π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου, „Διαλογισμό ἤ Προσευχή”,σελ. 175

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου