ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Πρὸς τοὺς ἀπανταχοῦ Ὀρθοδόξους.

Κρατώμεν τῆς ὁμολογίας, ἥν παρελάβομεν ἄδολον, παρά τηλικούτων ἀνδρῶν, ἀποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμόν, ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ Διαβόλου.Ὁ δεχόμενος νεωτερισμόν, κατελέγχει ἐλλειπή τὴν κεκηρυγμένην Ὁρθόδοξον πίστην.
Ἀλλ’ αὔτη πεπληρωμένη ἤδη ἐσφράγισται, μὴ ἐπιδεχόμενη μήτε μείωσιν, μήτε αὔξησιν, μήτε ἀλλοίωσιν, καὶ ὁ τολμών ἤ πράξαι ἤ συμβουλεύσαι ἤ διανοηθήναι τοῦτο, ἤδη ἠρνήθη τὴν πίστιν τοῦ Χριστού, ἤδη ἐκουσίως καθυπεβλήθη εἰς τὸ αἰώνιον ἀνάθεμα, διὰ τὸ βλασφημεῖν εἰς τὸ Πνεύμα τὸ Ἅγιον, ὡς τάχα μὴ ἀρτίως λαλήσαν ἐν ταῖς Γραφαῖς καὶ Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις…Ἄπαντες οὐν οἱ νεωτερίζοντες ἤ αἰρέσει ἤ σχίσματιἐκουσίως ἐνεδύθησαν κατάρα ὡς ἰμάτιον (Ψαλμ-ΡΗ’18), κἄν τε Πάπαι, κἄν τε Πατριάρχαι, κἄν τε κληρικοί, κἄν τε λαϊκοί, κἄν Ἄγγελος ἐξ Οὐρανοῦ.

Ἄνθιμος ἐλέω Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως Νέας Ρώμης ἤ Οἰκουμ. Πατρ.
Ἰερόθεος ἐλέω Θεοῦ Πάπας καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πᾶσης Αἰγύπτου.
Μεθόδιος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης Ἀντιοχείας.
Κύριλλος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης Ἰεροσολύμων.
Καὶ αἱ περὶ αὐτοὺς Ἱεραὶ Συνόδοι.
Ἐν Κωνσταντινούπολει τὸ σωτήριον ἔτος 1848.

Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν,

«....πολλοὶ ἐροῦσίν μοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν; καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι Οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς· ἀποχωρεῖτε ἀπ' ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν (Κατά Ματθ. 21-24) 2)

Δεν είστε θύμα, είστε θύτης. κ. Πρωθυπουργέ, !!!!

Δεν είστε θύμα, είστε θύτης. κ. Πρωθυπουργέ, !!!!
ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΊΝΕΤΕ, Κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΈ;

μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί

Ο Απόστολος Παύλος λέει «…μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί ούτε αρσενοκοίται 10 ούτε πλεονέκται ούτε κλέπται ούτε μέθυσοι, ου λοίδοροι, ουχ άρπαγες βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι. 11 και ταύτά τινες ήτε· αλλά απελούσασθε, αλλά ηγιάσθητε, αλλά εδικαιώθητε εν τω ονόματι του Κυρίου Ιησού και εν τω Πνεύματι του Θεού ημών.» (Α’ Κορ.6:9-11).

ΑΓΑΠΗ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΑΓΑΠΗ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ..ΚΑΤΑ ΤΟΝ Γ.ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΗΤΑΝ [ Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΠΙ ΤΩΝ ΣΥΧΡΟΝΩΝ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΤΡΑΧΥΤΙΤΑ ΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ].Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΚΑΙ ΔΙΚΑΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΗΡΟ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΕ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ -ΣΤΑΥΡΟΥ - ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΟΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΣΜΟΣ.

έλειπαν 13 ολόκληρες ημέρες,

Όσο κι αν ψάξετε, σε οποιοδήποτε αρχείο των ελληνικών ληξιαρχείων, δεν πρόκειται να βρείτε ούτε έναν Έλληνα ή Ελληνίδα που να έχει καταχωρηθεί με ημερομηνία γέννησης από 16 έως 28 Φεβρουαρίου 1923! Αυτό αποκαλύπτει ο κ. Διονύσης Σιμόπουλος, Διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου. Όχι, φυσικά, γιατί δεν.... είχαμε ούτε μία γέννα σε μία ολόκληρη περίοδο 13 ημερών, αλλά γιατί απλούστατα το 1923 είχε μόνο 352 ημέρες"! Όπως εξηγεί ο κ. Σιμόπουλος, από τον Φεβρουάριο του 1923, έλειπαν 13 ολόκληρες ημέρες, δηλαδή το διάστημα μεταξύ 16 και 28 Φεβρουαρίου, ο ήλιος αποκοιμήθηκε, καί ξύπνησε μετά από 13 μέρας..

ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω»

Ο Απόστολος Παύλος μας λέγει: «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω». Τολμηρό αυτό που μας λέγει ο απόστολος Παύλος! «ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ»!! Φαντάζεστε αυτούς που αρέσκονται εις τα θαύματα να έβλεπαν άγγελο να τους λέγει «ακολουθήστε το νέο ημερολόγιο των Παπών της Δύσεως»!!! Εως και αυτόν τον ίδιο τον Παύλο θα αναθεμάτιζαν!!!

Εσύ σε ποια Εκκλησία ανήκεις;

‎"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" Γρηγόριος ο Θεολόγος «Εσύ σε ποια Εκκλησία ανήκεις; Σε αυτήν του Βυζαντίου, της Ρώμης, της Αντιόχειας, της Αλεξάνδρειας ή της Ιερουσαλήμ;;;;; Τότε ο δίκαιος απάντησε σοφά: «Ο Κύριός μας Χριστός χαρακτήρισε Καθολική Εκκλησία εκείνη την Εκκλησία, η οποία διατηρεί την αληθινή και ομολογιακή παρακαταθήκη της πίστης.!!!!!! αγίου Μαξίμου Ομολογητού:

δύο μορφές ταπεινώσεως

«Υπάρχουν δε δύο μορφές ταπεινώσεως, όπως ακριβώς και δύο μορφές υπερηφάνειας. Η πρώτη υπερηφάνεια είναι όταν εξουθενώνει κανείς τον αδελφό του, όταν τον εξευτελίζει σαν να μη είναι τίποτα και θεωρεί τον εαυτό του ανώτερό του. Αν αυτός που θα πέσει σε αυτήν την υπερηφάνεια δεν φροντίσει γρήγορα με τη κατάλληλη προσοχή και επιμέλεια να διορθωθεί σιγά -σιγά φτάνει στην δεύτερη υπερηφάνεια και καταντά να υπερηφανεύεται απέναντι στον ίδιο τον Θεό και να πιστεύει πως οτιδήποτε κατορθώνει οφείλεται στις δυνάμεις του και όχι στον Θεό. Πραγματικά αδελφοί μου, κάποτε είδα έναν που είχε καταντήσει στην ελεεινή αυτή κατάσταση. Στην αρχή αν του έλεγε κανένας αδελφός κάτι τον έφτυνε και έλεγε: ‘’Ποιος είναι αυτός; Δεν αξίζει κανένας παρά μόνο ο Ζωσιμάς και οι μαθητές του’’. Μετά άρχισε να εξευτελίζει και αυτούς και να λέει: ‘’Δεν αξίζει κανένας παρά μόνο ο Μακάριος’’. Και μετά από λίγο άρχισε πάλι να λέει: ‘’Τι είναι ο Μακάριος; Τιποτένιος, μόνο ο Βασίλειος και ο Γρηγόριος αξίζουν’’. Μετά από λίγο άρχισε και αυτούς να τους εξευτελίζει λέγοντας: ‘’Τι είναι ο Βασίλειος και τι είναι ο Γρηγόριος; Τιποτένιοι. Μόνο ο Πέτρος και ο Παύλος αξίζουν’’. Του λέω: ‘’Πραγματικά αδελφέ μου και αυτούς θα τους απορρίψεις’’. Πιστέψετε με, μετά από λίγο καιρό άρχισε να λέει: ‘’Τι είναι ο Πέτρος και ο Παύλος; Τιποτένιοι. Μόνο η Αγία Τριάδα αξίζει’’. Μετά υπερηφανεύτηκε και εναντίον του ίδιου του Θεού και έτσι έχασε τα λογικά του. Για αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε αδελφοί μου, εναντίον της πρώτης υπερηφάνειας για να μην καταλήξουμε μετά από λίγο στην τέλεια υπερηφάνεια».

(Αββά Δωρόθεου, Έργα Ασκητικά, Διδασκαλία περί ταπεινοφροσύνης, σελ. 129).

ΤΟ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΩΣ ΘΗΡΙΟ !!!!

Ἰδού τί γράφει εἰς τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» σελίς 4, ὁ κλεινός Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Δοσίθεος:

«Τέσσαρα μεγάλα θηρία ἐγέννησεν ὁ ΙΣΤ’ αἰών: Τήν αἴρεσιν τοῦ Λουθήρου, τήν αἴρεσιν τοῦ Καλβίνου, τήν αἴρεσιν τῶν Γιεζουβιτῶν, (Ἰησουιτῶν. Τάγμα θανάτου τοῦ Πάπα. Σκοπός του ἡ διάδοσις τοῦ Παπισμοῦ καί ἡ ὑποταγή ὅλων ὑπό τόν Πάπα) καί τήν αἴρεσιν τοῦ Νέου Καλενδαρίου· (Σ.σ. ἡμερολογίου). … κατά δέ τῆς αἱρέσεως τοῦ Νέου Καλενδαρίου ἀπεφάνθη ἡ ἐν Κων/πόλει μεγάλη Οἰκουμενική Σύνοδος τῶ 1593».Ο ΙΕΡΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ Δοσίθεος: ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΩΣ ΘΗΡΙΟ !!!!.


Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΥΧΝΑ ΣΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΡΑΠΤΑ ΤΟΥ ΔΟΣΙΘΕΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ Ο ΙΔΙΟΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΙΕΡΟ..

.

Ο ΔΟΣΙΘΕΟΣ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΣΠΑΝΙΟΤΑΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ. Η ΔΩΔΕΚΑΒΙΒΛΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ.

ὀφθαλμὸν μὲν ἐκκόψωμεν

Βαδίζοντες δὲ τὴν ἀπλανῆ καὶ ζωηφόρον ὁδόν, ὀφθαλμὸν μὲν ἐκκόψωμεν σκανδαλίζοντα· μὴ τὸν αἰσθητόν, ἀλλὰ τὸν νοητόν· οἷον ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἢ μετ' αὐτῶν ἐμβληθῆναι, ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα, εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός.

Ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης, ἀκολουθώντας τὸ Μ. Ἀθανάσιο, ἀπαγορεύει τὴν «κοινωνία» ὄχι μόνο μὲ αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐκείνους ποὺ ἐπικοινωνοῦν μὲ αἱρετικούς. Λέγει:
«τοῦ τε Ἁγίου Ἀθανασίου προστάσσοντος μηδεμίαν κοινωνίαν ἔχειν ἡμᾶς πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ μὴν μηδὲ πρὸς τοὺς κοινωνοῦντας μετὰ τῶν ἀσεβῶν»
(Ἐπιστολαί, 466, l.17-18).

Καὶ ὁ Πατριάρχης Κων/πόλεως, ἅγιος Γερμανὸς ὁ νέος, συμβουλεύει τὴν ἀποχὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ ἐκείνους τοὺς «ὀρθόδοξους» ποὺ κοινωνοῦσαν μὲ τοὺς Λατίνους. Συμβούλευε ἀκόμα τους λαϊκούς, νὰ φεύγουν ὁλοταχῶς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ποὺ ἔδειξαν ὑποταγὴ στοὺς Λατίνους, καὶ μήτε σὲ Ἐκκλησία ποὺ ἐκεῖνοι λειτουργοῦν νὰ πηγαίνουν, μήτε νὰ παίρνουν εὐλογία ἀπὸ τὰ χέρια τους. Καλύτερα νὰ προσεύχεστε μόνοι στὰ σπίτια σας, παρὰ νὰ συγκεντρώνεστε στὴν ἐκκλησία μαζὶ μὲ τοὺς Λατινόφρονες κληρικοὺς καὶ λαϊκούς.http://www.facebook.com/photo.php?fbid=328244863964089&set=o.425047610867614&type=1&theater.

διῶκτες τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ;

Τί συμβαίνει στούς διῶκτες τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; ῾Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς .
Ρωτήστε τον διώκτη της Εκκλησίας Σαύλο (Σαούλ), τί του συνέβη. «Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίξειν» (Πράξεις 26, 14), του είπε ο Κύριος και ο Σαύλος βαπτίστηκε και έγινε ο Παύλος, ο Απόστολος.
Τί συνέβη στον Ηρώδη, τον πρώτο διώκτη των χριστιανών; Τί συνέβη στον Ιουλιανό τον Παραβάτη.; Πέθαναν και οι δύο με φρικτό θάνατο, ενώ οι θεοστυγείς δολοπλοκίες τους εναντίον του Χριστού διαλύθηκαν σαν καπνός.
Αλλά έτσι συνέβαινε πάντα στην ιστορία: κάποιοι διώκτες μεταστρέφονταν στον χριστιανισμό, ενώ άλλοι πέθαιναν με φρικτούς θανάτους. Πάντοτε οι προσπάθειες του ενός ή του άλλου χριστιανομάχου εκμηδενίζονται, διαλύονται σαν καπνός.
Όταν ο αυτοκράτορας Αδριανός επιτέθηκε στην Ιερουσαλήμ, ήθελε να εκδικηθεί τους Ιουδαίους και τους χριστιανούς, διότι δεν ξεχώριζε τους χριστιανούς από τους Ιουδαίους. Διασκόρπισε τους Ιουδαίους σε όλο τον κόσμο κι έκτισε έναν ειδωλολατρικό ναό στο σημείο όπου βρισκόταν ο Ναός του Σολομώντος. Επίσης μετονόμασε την Ιερουσαλήμ «Αϊλία», με βάση το όνομα του «Αΐλιος» και απαγόρευσε σε οποιονδήποτε να ονομάζει την πόλη αυτή Ιερουσαλήμ. Έκτισε ναό προς τιμήν του φαύλου Ερμή στον Γολγοθά, άλλον ναό για τον Δία πάνω από τον τάφο του Κυρίου κι έναν ναό προς τιμήν του Άδωνη, στη Βηθλεέμ.
Πράγματι πόσο τραγικό θα ήταν, για τους χριστιανούς εκείνης της εποχής, να βλέπουν τα ιερά τους προσκυνήματα να χλευάζονται κατ’ αυτόν τον τρόπο! Αλλά όμως στο τέλος τί συνέβη; Ο αυτοκράτορας Αδριανός βρήκε φρικτό θάνατο και όσο για τους ειδωλικούς ναούς του, αυτοί κατακρημνίστηκαν την εποχή των θεοστέπτων αγίων βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης, της αυτοκράτειρας μητέρας του. Στη θέση τους ανεγέρθηκαν περικαλλείς χριστιανικοί ναοί, που μέχρι σήμερα στέκουν ακλόνητοι!
«Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν». Ω, πόσο μάταιη και χαμένη είναι κάθε μάχη εναντίον του Χριστού!
(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς,

«Ἔστι κακή ὁμόνοια, καί καλή διαφωνία

Ὁ μεγάλος θεολόγος τοῦ ΙΕ αἰῶνος, ‘Ιωσήφ ὁ Βρυέννιος λέγει: «Ἔστι κακή ὁμόνοια, καί καλή διαφωνία. Ἔστι σχισθῆναι καλῶς καί ὁμονοῆσαι κακῶς. Οἷς γάρ ἡ φιλία ἀπωλείας πρόξενος, τούτοις τό μῖσος ἀρετῆς ὑπόθεσις γίνεται. Καί κρείσσων ἐμπαθοῦς ὁμονοίας, ἡ ὑπέρ ἀπαθείας διάστασις. Καλόν τό εἰρηνεύειν πρός πάντας, ἀλλ’ ὁμονοοῦντας πρός τήν εὐσέβειαν. Ἡ γάρ εἰρήνη μετά μέν τοῦ ἰδίου καί πρέποντος, κάλλιστον ἐστι κτῆμα καί λυσιτελέστατον, μετά δέ κακίας, ἤ δουλείας ἐπονειδίστου, πάντων αἴσχιστον καί τε καί βλαβερώτατον. Ἐπεί οὐδείς δύναται κτήσασθαι τήν ἀγάπην τῶν πονηρῶν καί κακῶν, χωρίς κακίας καί πονηρίας. Μεγάλη δέ ἀρετή τοῦ δικαίου, ὅταν ἔχη τούς τοῦ Θεοῦ ἐχθρούς, ἐχθρούς, καί τούς αὐτοῦ φίλους, φίλους, ὥσπερ μεγάλη κακία ἁμαρτωλοῦ, ὅταν τούς τοῦ Θεοῦ φίλους ἔχη ἐχθρούς, καί τούς ἐχθρούς αὐτοῦ φίλους (Ἰωσήφ Βρυεννίου, Τά Εὑρεθέντα, Τόμος Β, σελ. 22)

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΣΥΝΟΔΩΝ ΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΑΙ ΠΑΤΕΡΩΝ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΣΥΝΟΔΩΝ ΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΑΙ ΠΑΤΕΡΩΝ ΣΙΓΓΙΛΙΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗΣ ΔΙΑΤΥΠΩΣΕΩΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ τοῖς ἁπανταχοῦὉρθοδόξοις Χριστιανοῖς εἰς τὸ μὴ παραδέχεσθαι τὸ νεότερον Πασχάλιον ἤ Καλενδάριον τοῦ καινοτομηθέντος Μηνολογίου, ἀλλ’ ἐμμένειν τοῖς ἅπαξ ἁπλανῶς καὶ καλῶς διατυπωθεῖσει παρὰ τῶν Ἁγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἁγίας Οἱκουμενικῆς πρῶτης Συνόδου μετ’ Ἐπιτιμίου Ἀναθέματος. †Ἱερεμίας ἐλέω Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνστ/πόλως καὶ Οἱκουμενικὸς Πατριάρχης. Ἐπειδὴ καὶ πάλιν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης ἅτε καινοτομίας χαίρουσα τοῖς περὶ αὐτὴνἈστρονόμοις ἀπερισκέπτως συνήνεσε καὶ μετέθετο τὰ καλῶς περὶ τοῦ Ἁγίου Πάσχα τοῖςὈρθοδόξοις Χριστιανοῖς τελούμενα τὰς ἀπὸ τῆς Ἁγίας καὶ Οἱκουμενικῆς Πρῶτης Συνόδου τῶν 318 Θεοφόρων Πατέρων ὁρισθέντα παρὰ πανταχοῦ Γῆς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν καὶπαρὰ τῶν λοιπῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων κυροθέντα τὰ ἑορταζόμενα, ὡς ὥρισαν, τοῦτου δὲ ἕνεκα σκανδάλων γίνεται· ἦλθον γὰρ ἄνδρες τινὲς ἀπὸ τῆν Παλαιὰν Ρώμην ὅἔμαθον ἐκεῖ νὰ λατινοφρονῶσιν καὶ τὸ κακὸν εἶναι ὄχι μόνον πὼς ἤλλαξαν τὴν ἉγίανὈρθόδοξον Πίστιν, ἀλλὰ καὶ πολεμοῦσι τὰ Ὀρθόδοξα καὶ ἀληθινὰ δόγματα τῆςἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὅπου μᾶς παρέδωκεν αὐτὸς ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ οἱ Θεῖοι Ἀπόστολοι καὶ αἰ Ἅγίαι ἑπτὰ Οἱκουμενικαὶ Σύνοδοι τῶν Ἁγίων Θεοφόρων Πατέρων. Ὅθεν τοιοῦτους ὡς σεσηπότα μέλη ἀποκόπτοντες ὁρίζομεν ταῦταἀποφασιστικῶς. Ὅποιος δὲν ἀκολουθεί τὰ ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθῶς οἱ ἐπτά Ἁγίαι Οἰκουμενικαί Σύνοδοι ἐθέσπισαν, καὶ τὸ Ἅγιον Πάσχα καὶ τὸ μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νὰἀκολουθῶμεν, καὶ θέλει νὰ ἀκολουθά τὸ νεοεφεύρετον Πασχάλιον καὶ νέον μηνολόγιον τῶν ἄθεων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καὶ ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καὶ θέλει νὰἀνατρέψει καὶ νὰ χαλάσει τὰ πατροπαράδοτα δόγματα καὶ ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τὸ ἀνάθεμα, καὶ ἔξω τῆς τοῦ Χριστού Εκκλησίας καὶ τῆς τῶν πιστών ὁμηγύρεως ἄς εἶναι. Ἐσείς δὲ οἱ εὐσεβείς καὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοί, μένετε ἐν οἰς ἐμάθατε καὶ ἐγεννήθητε καὶ ἀνατράφητε καὶ ὅταν τὸ καλέση ὁ καιρὸς καὶ ἡ χρεία, καὶ αὐτὸ τὸ αἴμα σας νὰ χύνετε διὰ νὰ φυλάξετε τὴν Πατροπαράδοτον Πίστιν καὶ ὀμολογία σας, καὶ νὰ φυλάγεσθε ἀπὸτῶν τοιούτων, καὶ προσέχετε ἵνα καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς σᾶς βοηθᾶ ἄμα καὶ ἡεὐχῆ τῆς ἡμῶν μετριότητος εἶη μετὰ πάντων ἡμῶν. Ἁμήν. Ἔτους ἀπὸ Θεανθρώπου αφπγ΄ (1583) Ἰνδικτίωνος Ιβ΄ Νοεμβρίου Κ΄ + Ὁ Κων/πόλεως Ἰερεμίας + Ὁ Ἀλεξανδρίας Σιλβέστρος + Ὁ Ἰεροσολύμων Σωφρόνιος Καὶ οἱ λοιποί Ἀρχιερείς τῆς Συνόδου παρόντες. ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Πρὸς τοὺς ἀπανταχοῦ Ὀρθοδόξους. Κρατώμεν τῆς ὁμολογίας, ἥν παρελάβομεν ἄδολον, παρά τηλικούτων ἀνδρῶν, ἀποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμόν, ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ Διαβόλου. Ὁ δεχόμενος νεωτερισμόν, κατελέγχει ἐλλειπή τὴν κεκηρυγμένην Ὁρθόδοξον πίστην. Ἀλλ’ αὔτη πεπληρωμένη ἤδη ἐσφράγισται, μὴ ἐπιδεχόμενη μήτε μείωσιν, μήτε αὔξησιν, μήτε ἀλλοίωσιν, καὶ ὁ τολμών ἤ πράξαι ἤ συμβουλεύσαι ἤ διανοηθήναι τοῦτο,ἤδη ἠρνήθη τὴν πίστιν τοῦ Χριστού, ἤδη ἐκουσίως καθυπεβλήθη εἰς τὸ αἰώνιον ἀνάθεμα, διὰ τὸ βλασφημεῖν εἰς τὸ Πνεύμα τὸ Ἅγιον, ὡς τάχα μὴ ἀρτίως λαλήσαν ἐν ταῖς Γραφαῖς καὶ Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις… Ἄπαντες οὐν οἱ νεωτερίζοντες ἤ αἰρέσει ἤ σχίσματιἐκουσίως ἐνεδύθησαν κατάρα ὡςἰμάτιον (Ψαλμ-ΡΗ’18), κἄν τε Πάπαι, κἄν τε Πατριάρχαι, κἄν τε κληρικοί, κἄν τε λαϊκοί, κἄν Ἄγγελος ἐξ Οὐρανοῦ. Ἄνθιμος ἐλέω Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως Νέας Ρώμης ἤ Οἰκουμ. Πατρ. Ἰερόθεος ἐλέω Θεοῦ Πάπας καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πᾶσης Αἰγύπτου. Μεθόδιος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης Ἀντιοχείας. Κύριλλος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης Ἰεροσολύμων. Καὶ αἱ περὶ αὐτοὺς Ἱεραὶ Συνόδοι. Ἐν Κωνσταντινούπολει τὸ σωτήριον ἔτος 1848. Σιγγίλιον Πατριαρχικὸν καὶ Συνοδικὸν κατὰ τὸ 1756. Αἰώνιος ἀναθεματισμὸς παρὰ τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας τοῖς δεχομένοις τὰ Παπικὰ μυστήρια καὶ λοιπὰ παρ’ αὐτῶν καινοτομιθέντα. † ΚΥΡΙΛΛΟΣ. Ἐλέῳ Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης καὶΟἰκουμενικός Πατριάρχης. Ἐντιμώτατοι Κληρικοὶ τῆς καθ’ ἡμᾶς τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας καὶ λοιποὶεὐλαβέστατοι καὶ ὁσιώτατοι Ἱερομόναχοι, οἱ ψάλλοντες ἐν ταῖς Ἐκκλησίαις χάρις ἡμῖν καὶ εἰρήνη παρὰ Θεοῦ. Ἡμεῖς ὅμως ὄπου ὁ Ἅγιος Θεὸς μᾶς ἠξίωσε νὰ εὑρισκώμεθαἐνώπιον εἰς τοῦτον τὸν Ἀποστολικὸν καὶ Πατριαρχικὸν θρόνον κανονικῶς καὶἈποστολικῶς εἰς τὸ νὰ φυλάτωμεν μετὰ θερμῆς Πίστεως καὶ εὐλαβείας τὴν Ὀρθόδοξον καὶ Ἁγιωτάτην Πίστιν, τὴν ὁποίαν παρελάβαμεν ἀπὸ τοῦς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ τὰςἑπτὰ Ἁγ. Οικ. Συνόδους ὁμοίως καὶ τὰ ἑπτὰ Θεοπαράδοτα Δόγματα καὶ Μυστήρια τῆςἉγίας Μητρὸς ἡμῶν Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας καὶ αὐτὰ νὰ κρατῶμεν καθαρὰ καὶ ἀμόλυντα καθὼς ἄνωθεν καὶ ἐξ ἀρχῆς ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους τὰπαρέλαβεν ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπαρασάλευτα χωρὶς νὰ προσθέσῃ ἤ νὰ ἀφαιρέσῃκαὶ ἕνα ἰῶτα μέχρι τῆς σήμερον ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος ὡς ἄμωμος νύμφη τοῦΚυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ τοῦτον λοιπὸν τὸν κίνδυνον ἀποφασίσαμεν νὰ τὸν δεχθῶμεν πειθαρχοῦντες Θεῷ μᾶλλον ἤ ἀνθρώποις. Πρῶτον μὲν διὰ νὰ φυλάξωμεν τοὺς Ἀποστολικοὺς καὶΣυνοδικοὺς Κανόνας ἀπαρασαλεύτους καὶ ἀμτατρέπτους καθὼς τοὺς παρελάβαμεν, δεύτερον δὲ διὰ νὰ ἀναιρέσωμεν καὶ νὰ ἐξαλήψωμεν παντελῶς. Ἀναλαμβάνοντες τὴν Πανοπλίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ φοβερὰς ἀρὰς καὶ αἰώνιον Ἀνάθεμα ἐναντίον εἰςἐκείνους ὅπου ἤθελον τολμήσει νὰ συγκατανεύσουν νὰ δεχθοῦν, ἐν ὅσῳ ζῶμεν ἤ μετὰθάνατόν μας καὶ μέχρι συντελείας πᾶσαν πρόσθεσιν ἤ ἀφαίρεσιν. Ὅθεν τῇ δυνάμει καὶΧάριτι τοῦ Παναγίου καὶ Τελεταρχικοῦ Πνεύματος ἔχομεν πάντα ἀπόβλητον καὶἀποτρόπαιον καὶ μυσαρὸν καὶ βδελυκτὸν καὶ βλάσφημόν τε καὶ ἄκυρον, τόδε διαληφθὲν παράνομον καὶ αἱρετικὸν γράμμα, ἀκολουθοῦντες τόσον εἰς τὸν Οὐρανοβάμωνα Παῦλονὅπου λέγει. «Εἴ τις Εὐαγγελίζεται ὑμῖν παρ’ ὅ παρελάβεται καὶ παρ’ ὅ εὐαγγελησάμην ὑμῖν κἄν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ κἄν αὐτοὶ ὑμεῖς Ἀνάθεμα ἔστω»· ὅσον καὶ εἰς τοὺς Συνοδικοὺς Κανόνας ὅπου λέγουν ὅποιος ἤθελε προσθέσει ἤ ἀφαιρέσει ἕνα μόνον ἰῶτα ἑπτὰ ἔστω εἰς αὐτὸν Ἀνάθεμα. Καὶ οὕτως ἀποφαινόμενοι μετὰ τοῦ περὶ ἡμᾶς Ἱεροῦ Κλήρου καὶ τοῦΧριστιανικοῦ πληρώματος Ἀναθεματίζομεν τρὶς τοῦ Ἱεροῦ Καταλόγου εἴτε Λαϊκοὶἀποσχισμένοι εἴησαν ἀπὸ Θεοῦ Κυρίου Παντοκράτορος καὶ κατηραμένοι καὶἀσυγχώρητοι καὶ μετὰ θάνατον ἄλυτοι τυμπανιαῖοι αἱ πέτραι καὶ ὁ σίδηρος λιθήσονται αὐτοὶ δὲ οὐδαμῶς, κληρονομήσωσιν τὴν λέπραν τοῦ Γιεζῆ καὶ τὴν ἀγχόνην τοῦ Ἰούδα· στένοντες εἴησαν καὶ τρέμοντες ἐπὶ τῆς γῆς ὡς ὁ Κάϊν· ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ εἴη ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν καὶ ἡ μερὶς αὐτῶν μετὰ τοῦ Ἰούδα καὶ τῶν Θεομάχων Ἰουδαίων· σχισθῆσα ἡ γῆ καταπίοι αὐτούς, ὡς τὸν Δαθὰν ποτὲ καὶ Ἀβηρῶν. Ἄγγελος Κυρίου καταδιωξάτω αὐτοὺς ἐν μαχαίρᾳ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτῶν καὶ πάσαις ταῖς Πατριαρχικαῖς καὶ Συνοδικαῖς Ἀραῖς ὑπεύθυνοι καὶ τῷ αἰωνίῳ ἀναθέματι ὑπόδικοι καὶἔνοχοι τοῦ πυρὸς τῆς γεένης. Ἀμήν. Δοσίθεου Ἰεροσολύμων. † Τέσσαρα μεγάλα θηρία ἐγεννησεν ὁ ΙΣΤ αἰών : Τὴν αἴρεσιν τοῦ Λούθηρου, τὴν αἴρεσιν τοῦ Καλβίνου, τὴν αἴρεσιν τῶν Γιεζουβιτών καὶ τὴν αἴρεσιν τοῦ νέου Καλενδαρίου. Τῆς ἁγίας ἑβδόμης οἰκουμενικῆς Συνόδου. † «... Ἡμεῖς τῇ ἀρχαίᾳ θεσμοθεσίᾳ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἐπακολουθοῦμεν,ἡμεῖς τοὺς θεσμοὺς τῶν Πατέρων φυλάττομεν, ἡμεῖς τοὺς πρσθέτοντας τι ἤ ἀφαιροῦνταςἐκ τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας ἀναθεματίζομεν». Τῆς ἁγίας ἕκτης οἰκουμενικῆς Συνόδου. † «Ὁρίζομεν ἑτέραν Πίστιν μηδενὶ ἐξεῖναι προφέρειν, ἥγουν συγγράφειν ἤσυντιθέναι ἤ φρονεῖν ἤ διδάσκειν ἑτέρως τοὺς δὲ τολμῶντας τοῦτο ποιεῖνἀναθεματίζομεν». Τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ΚΑΝΩΝ 45ος. Ὅποιος Ἐπίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος, ἤ Διάκονος ἤθελε συμπροσευχηθῆ μονάχα, ἀλλ'ὄχι καὶ νὰ συλλειτουργήση μὲ αἴρετικούς ἄς ἀφορίζεται. Επειδή ὅποιος μὲ τοῦςἀφορισμένους συμπροσεύχεται (καθώς τοιούτοι εἶναι οἱ αἰρετικοί) πρέπει νὰσυναφορίζεται καὶ αὐτός, κατά τὸν 10ον Κανόνα τῶν Ἀγ.Αποστόλων. Εἰ δὲ καὶἐσυνχώρησεν εἰς τοῦς αἰρετικούς αὐτούς νὰ ἐνεργήσουν κανένα λειτούργημα ὡσάν Κληρικοί, ἄς καθαίρηται ἐπειδή ὅποιος Κληρικός συλλειτουργήσει μὲ καθηρημένους, (καθώς τοιούτοι εἶναι οἱ αἰρετικοί κατὰ τὸν β΄. καὶ δ΄. τῆς γ΄.) συγκαθαιρεῖται καὶ αὐτός κατὰ τὸν 11ον κανόνα τῶν Ἀποστόλων. Κανών 33ος τῆς ἐν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου. Διορίζει οὔτος ὁ Κανών νὰ μὴ συμπροσευχώμεθα οὔτε μὲ τοὺς αἰρετικοὺς, ἤτοι τοὺς σφάλλοντας περὶ τὴν πίστιν, οὔτε μὲ τοὺς σχισματικοὺς, ἤτοι τοὺς κατὰ τὴν πίστιν μὲνὀρθοδόξους ὄντας, χωριζομένους δὲ ἀπὸ τὴν καθολικὴν Ἐκκλησίαν διὰ τινας παραδόσεις καὶ ἔθιμα ἰάσιμα, κατὰ τὸν α΄. τοῦ Μεγ.Βασιλείου. Κανών 37ος τῆς ἐν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου. Κατὰ τὸν Κανόνα τοῦτον δὲν πρέπει νὰ λαμβάνει τινὰς Χριστιανὸς ὀρθόδοξος τὰδῶρα ὁποῦ στέλλουσιν εἰς αὐτούς οἱ Ἰουδαίοι καὶ αἰρετικοί, ὄταν ἔχουν τὰς ἐορτάς των,ἀλλά οὔτε νὰ συνεορτάζη ὅλως αὐτοῖς. Τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου. Ὅτι οἱ τὸ Σχῖσμα δημιουργήσαντες διὰ τῆς ἐπιβολῆς τοῦ νέου Ἡμερολογίουὁδηγοῦσιν εἰς αἵρεσιν. † «Οἱ δὲ σχισματικοὶ σχισματοαιρετικοὶ εἰσίν, καθότι δὲν εἶναι κανὲν Σχῖσμα εἰμὴπρότερον αἵρεσιν ἀναπλάσσῃ, ἵνα ὀρθῶς δόξῃ τῆς Ἐκκλησίας χωρισθῆναι. Τὸ Σχῖσμα κακῶς διαμένον γίνεται αἵρεσις ἤ καταφέρεται εἰς αἵρεσιν, ὅτι καὶ τοὺς σχισματικοὺς οὐχἡ διάφορος πίστις ποιεῖ ἀλλ’ ἡ διαρηχθεῖσα τῆς κοινωνίας συντροφία». (Ἐπιστολὴ ρα΄ κεφ. ια΄ εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον). Τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου. Περὶ τῶν Σχισματικῶν ἱερέων ὅτι στεροῦνται οὗτοι τῆς θείας χάριτος. † Ἀφοῦ δὲ μίαν φορὰν ἐσχίσθησαν ἀπὸ τὸ ὅλον σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἔχασαν αὐτὸκαὶ δὲν εἰμποροῦν πλέον νὰ βαπτίσουν ἄλλους, ἤ νὰ χειροτονήσουν ἤ ἁπλῶς νὰ δώσουν χάριν, τὴν ὁποίαν διὰ τοῦ σχίσματος ἐστερήθησαν, ὅθεν καὶ οἱ ὑπ’ αὐτῶν βαπτιζόμενοι λογίζονται ὅτι ὑπὸ λαϊκῶν ἐβαπτίσθησαν (Ἑρμηνεία α΄. Κανόνος). «Ὥσπερ μέλος τὶἀποκοπὲν τοῦ σώματος παύει μετέχον τῆς ζωτικῆς δυνάμεως, οὕτω καὶ πᾶς τιςἀποσχιζόμενος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ δὲν μετέχει τῆς χάριτος τοῦΠαναγίου Πνεύματος, ἥν ἔλαβεν ἐν τῷ βαπτίσματι» (Ἐκ τοῦ ἱεροῦ Πηδαλίου). Τῆς ἁγίας 3ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου 3ος κανών. Ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται οἱ ἱερεῖς νὰ μνημονεύωσι καὶ νὰ ὑπακούωσιν εἰς τοὺςἀποστάτας καινοτόμους ἀρχιερεῖς οὐδὲ οἱ λαϊκοί. † «Τοῖς ἀποστασήσασιν ἢ ἀφισταμένοις Ἐπισκόποις μηδόλως ὑπόκεισθαι κατὰμηδένα τρόπον». «Εἶ τις ἀκοινωνήτῳ κἄν ἐν οἴκῳ συνεύξηται ἀφοριζέσθω», καὶ ἀλλαχοῦ «ὁἀκοινωνήτως κοινωνῶν ἀκοινώνητος ἔσται, ὡς συγχέων τὸν κανόνα τῆς Ἐκκλησίας» πάλιν «ὁ αἱρετικὸν δεχόμενος τοῖς αὐτοῖς ἐγκλήμασιν ὑπόκειται». Οὐκ ἔστι τοῦτο θεμιτὸν οὐκ ἔστιν ἀλλ’ οὐδὲ μνημονεύσομεν καὶ τοῦτο παρὰ τοῦ πονηροῦ, ὅς σκότος ὧν τὸ φῶςὑποκρίνεται, ὡς νῦν γε, τὴν ἕνωσιν προβαλλόμενος «μνημόσυνον» τὴν μετ’ αὐτῶνἀπώλειαν τοῦ παντὸς τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας δολιεύεται καὶ φανερῶς μὴ πείθεινἔχων πρὸς τοῦτο, ἀδήλως ἐπιχειρεῖ, ἵνα ἐν ἑνί τρόπῳ ἀνοίξη θύραν καὶ κορυφώσῃ κακίαν. Ἐπιστολὴ ε΄ Συνοδικὴ (Ἰουστίνου). † «Ὡρίσθη παρὰ τῶν ἁγίων Πατέρων χρῆναι καὶ μετὰ θάνατον ἀναθεματίζεσθαι τοὺς εἴτε εἰς κανόνας εἴτε εἰς Πίστιν ἁμαρτήσαντας». Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου. † «Πᾶς ὁ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα κἄν ἀξιόπιστος ἤ κἄν νηστεύῃ καὶπαρθενεύῃ κἄν σημεῖα ποιῇ κἄν προφητεύῃ, λύκος σοι φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ, προβάτων φθορὰν κατεργαζόμενος». Τοῦ Ἁγίου Φωτίου. † «Καὶ γὰρ ἐστιν ὄντως τὰ Κοινὰ πᾶσιν φυλάττειν ἐπάναγκες καὶ πρὸ γε τῶν ἄλλων τὰ περὶ Πίστεως· ἔνθα καὶ τὸ παρεκλῖναι μικρὸν ἁμαρτεῖν ἐστὶν ἁμαρτία τὴν πρὸς θάνατον». (Ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Ρώμης Νικόλαον). Τοῦ Ἀγ. Γερμανοῦ τοῦ υἱοῦ Πατριάρχου Κ/πόλεως. † «Ἐπισκήπτομαι πᾶσι τοῖς ἐν Κύπρῳ λαϊκοῖς, ὅσοι τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἐστὲτέκνα γνήσια, φεύγειν ὅλῳ ποδὶ ἀπὸ τῶν ὑποπεσόντων ἱερέων τῇ Λατινικῇ ὑποταγῇ καὶμηδὲ εἰς Ἐκκλησίαν τούτοις συνάγεσθαι, μηδὲ εὐλογίαν ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῶν λαμβάνειν τὴν τυχοῦσαν· κρεῖσσον γὰρ ἐστὶν ἐν τοῖς οἴκοις ὑμῶν τῷ θεῷ προσεύχεσθε κατὰ μόνας, ἤἐπ’ ἐκκλησίαις συνάγεσθε μετὰ τῶν Λατινοφρόνων, εἰ δὲ οὐν τὴν αὐτὴν ὑφέξεται μετ’ αὐτῶν κόλασιν. Ἤ οὐχὶ τὰ τῶν ἐπὶ κοσμικῶν κρίσεων τοῦτο γίνεσθε σύνηθες; Ἄν γὰρ τις συλλαλῇ ἀνδροφόνῳ ἤ ληστῇ ἤ προδότῃ τὴν αὐτὴν ἐκείνῳ ὑφίσταται κόλασιν». Τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου. † «Πᾶς ὁ δυνάμενος λέγων τὴν ἀλήθειαν καὶ μὴ λέγων αὐτήν, κατακριθήσεται ὑπὸτοῦ θεοῦ, καὶ ταῦτα ἔνθα πίστις ἐστὶ τὸ κινδυνευόμενον, καὶ τῆς ὅλης Ἐκκλησίας τῶνὈρθοδόξων ἡ Κρηπὶς τὸ γὰρ ἐφησυχάζειν ἐν τοῖς τοιούτοις, ἀρνήσεως ἴδιον, τὸ δὲ ἐλέγχεινὁμολογίας εἰλικρινοῦς». Τοῦ Ἁγίου Μελετίου τοῦ ὁμολογητοῦ. † «Μὴ πείθεσθε Μονάζουσαν μηδὲ τοῖς Πρεσβυτέροις, ἐφ’ οἷς ἀνόμως λέγουσι κακίστως εἰσηγοῦνται, καὶ τὶ φημὶ Μονάζουσι καὶ τὶ τοῖς πρεσβυτέροις; Μηδ’ Ἐπισκόποις εἴκετε τὰ μὴ λυσιτελοῦντα, πράττειν καὶ λέγειν καὶ φρονεῖν δολίως παραινοῦσιν». «Τὶς εὐσεβὴς σιγήσει τὶς ὅλως ἠρεμήσει; καὶ γὰρ τὴν συγκατάθεσιν σιωπὴ σημαίνει καὶ τοῦτο δείκνυσι σαφῶς ὁ Πρόδρομος Κυρίου, καὶ Μακκαβαῖοι σὺν αὐτῷ μικρὰς νομοθεσίας, προκινδυνεύοντες στερρῶς μέχρις αὐτοθανάτου καὶ μήτε τὸ βραχύτατον τοῦ νόμου παριδόντες ἐπαινετὸς ὁ πόλεμος γνωρίζεται πολλάκις καὶ μάχη κρεῖττον δείκνυται ψυχοβλαβοῦς εἰρήνης. Βέλτιον γὰρ ἀνθίστασθαι τοῖς οὐ καλῶς φρονοῦσιν ἡ τούτοις ἐπακολουθεῖν κακῶς ὁμονοοῦντας, χωριζομένους τοῦ θεοῦ καὶ τούτοις ἑνουμένους». Τοῦ Ἁγίου Μελετίου τοῦ ὁμολογητοῦ. † «Τὸ τὴν ἀλήθειαν σιγᾷν κίνδυνος ὄντως μέγας, καὶ κόλασις αἰώνιος καὶ βόθρος ἀπωλείας, οὐ δίκαιον, οὐ θεμιτόν, οὐ πρέπον εὐσεβέσιν ὅλως σιγᾷν, ἔνθα θεοῦ τοὺς νόμους ἀθετοῦσι, οἱ τὴν ἀπάτην σπεύδοντες συστῆσαι καὶ τὴν πλάνην». Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ὅτι πρέπει τὰ γνήσια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τέκνα νὰ ἀποφεύγωμεν τοὺς ἐν δόλῳ τὴν ὀρθοδοξίαν νοθεύοντας, διὰ νεωτερισμῶν κληρικοὺς. † «Κακὸν μὲν ἡ ἀναρχία πανταχοῦ καὶ πολλοῖς ὑπόθεσις συμφορῶν καὶ ἀρχὴἀταξίας καὶ συγχύσεως· κακὸν δὲ οὐχ ἧττον καὶ ἀπείθεια τῶν ἀρχομένων. Ἀλλ’ ἴσως ἐρεῖτις ἡμῖν, ὅτι ἔσται καὶ τρίτον κακόν, ὅταν ὁ ἄρχων ᾖ κακός. Οἶδα κἀγὼ καὶ οὐ μικρὸν τοῦτο κακόν· ἀλλὰ καὶ τῆς ἀναρχίας πολλῷ κάκιον. Κρεῖττον γὰρ ὑπὸ μηδενὸς ἄρχεσθαι,ἤ ὑπὸ κακοῦ ἄγεσθαι. Ὁ μὲν γὰρ πολλάκις μὲν ἐσώθη, πολλάκις δὲ ἐκινδύνευσεν· οὗτος δὲ πάντως κινδυνεύσει εἰς βάραθρα ἀγόμενος. Πῶς οὖν ὁ Παῦλος φησίν, πείθεσθε τοῖςἡγουμένοις ἡμῶν καὶ ὑπείκετε; ἀνωτέρω εἰπὼν «ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆςἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν» τότε εἶπε πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ἡμῶν καὶ ὑπείκετε. Τὶ οὖν φησί; ὅταν πονηρὸς ἧ, μὴ πειθώμεθα; Πονηρὸς πῶς λέγεις; εἰ μὲν πίστεως πονηρὸςἕνεκεν, φεῦγε καὶ παραιτοῦ, μὴ μόνον ἄν ἄνθρωπος ἧ, ἀλλὰ κἄν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦκατιών. Εἰ δὲ βίου ἕνεκεν μὴ περιεργάζου. Ἐπεὶ καὶ τὸ μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε, περί βίου ἐστίν, οὐ περί πίστεως» (λόγος 34ος). Ἐκ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου. † «Οὐδεὶς γὰρ ἡμῶν κρίνεται διατὶ δαιμόνια οὐκ ἐξέβαλεν, ἤ διατὶ οὐκ ἔσχε πρόγνωσιν, ἀλλ’ ἕκαστος κριθήσεται, εἰ τὴν πίστιν τετήρηκε καὶ τὰς Ἐντολὰς καὶΠαραδόσεις γνησίως ἐφύλαξεν». Τοῦ Ἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου. † «... Τὸ πάλαι ὑπὲρ τῶν προβάτων ἀπέθνησκον οἱ Ποιμένες, νῦν δὲ μᾶλλον αὐτοὶἀναιροῦσι τὰ πρόβατα· τότε νηστείαις τὸ σῶμα ἐσωφρόνιζον, νῦν δὲ τρυφαῖς παρασκευάζουσι σκιρτᾷν. Τότε τὰ ἑαυτῶν τοῖς δεομένοις διένειμον, νῦν δὲ τὰ τῶν πενήτων σφετερίζονται. Τότε τὴν ἀρετὴν ἤσκουν, τὺν δὲ τοὺς τὴν ἀρετὴν ἀσκούνταςἐξοστρακίζουσι. Τότε οἱ φιλάρετοι πρὸς τὴν ἱερωσύνην ὑπήγοντο, νῦν δὲ οἱ φιλάργυροι. Τότε οἱ ἀκτημωσύνῃ ἐναμβρυνόμενοι, νῦν δὲ οἱ πλεονεξίᾳ ἑκουσίως χρηματιζόμενοι. Τότε οἱ πρὸ ὀφθαλμοῦ ἔχοντες τὸ θεῖον δικαστήριον νῦν δὲ οἱ μηδὲ εἰς ἔννοιαν τοῦτο λαμβάνοντες. Τότε οἱ τύπτεσθαι, νῦν δὲ οἱ τύπτειν ἕτοιμοι». Ἁγίου Νικηφόρου. (Τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ ἀποτελοῦν οἱ εὐσεβεῖς ὁσονδήποτε ὀλίγοι καὶ ἄν μείνουν. Οἱ ἀκολουθοῦντες τὴν καινοτομίαν, ἔξω τῆς Ἐκκλησίας εἶναι). † «Εἰ δὲ διαμένουσιν ἐν τῇ αἱρέσει, καὶ ἴσως καὶ ἑτέρους τινὰς ἀμαθεστέρους καὶἁπλουστέρους δυνηθῶσιν ἀποβουκολῆσαι, κἄν ὀχλαγωγήσωσι καὶ πλῆθος συνάγωσινἔξω τῶν ἱερῶν τῆς Ἐκκλησίας περιβόλου εἰσίν. Εἰ δὲ καὶ πάνυ ὀλίγοι ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ καὶΕὐσεβείᾳ διαμένουσιν, οὗτοι εἰσὶν Ἐκκλησία καὶ τὸ κῦρος καὶ ἡ προστασία τῶνἐκλησιαστικῶν θεσμῶν ἐναὐτοῖς κεῖται. Κἄν κακοπαθῆσαι αὐτοῖς ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας δεήσει, ὅπερ ἐστιν εἰς καύχημα αἰώνιον καὶ ψυχικῆς σωτηρίας πρόξενον...» Ἐκ τῶν διατάξεων τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων Κεφαλ. 19. † Ἀκούσατε οἱ Ἐπίσκοποι καὶ ἀκούσατε οἱ λαϊκοί, ὥς φησιν ὁ θεός, κρινῶ κριὸν πρὸς κριόν, καὶ πρόβατον πρὸς πρόβατον καὶ πρὸς τοὺς ποιμένας λέγει· κριθήσεσθαι ἕνεκεν τῆς ἀπειρίας αὐτῶν καὶ τῆς εἰς τὰ πρόβατα διαφθορὰς, τουτέστιν, ἐπίσκοπον πρὸςἐπίσκοπον κρινῶ καὶ λαϊκὸν πρὸς λαϊκὸν καὶ ἄρχοντα πρὸς ἄρχοντα· λογικὰ γὰρ τὰπρόβατα καὶ οἱ κριοὶ οὗτοι, ἀλλ’ οὐκ ἄλογα, ἵνα μὴ εἴπῃ ὁ λαϊκός, ὅτι ἐγὼ πρόβατον εἰμὶκαὶ οὐ ποιμὴν καὶ οὐδένα λόγον ἐμαυτοῦ πεποίημαι· ὁ ποιμὴν ὄψεται, καὶ αὐτὸς μόνος εἰσπραχθήσεται τὴν περὶ ἐμοῦ δίκην· ὥσπερ γὰρ τῷ καλῷ ποιμένι τὸ μὴ ἀκολουθοῦν πρόβατον λύκοις ἔκκειται εἰς διαφθοράν, οὕτω τῷ πονηρῷ ποιμένι τὸ ἀκολουθοῦν πρόβατον πρόδηλον ἔχει τὸν θάνατον, ὅτι κατατρώξεται αὐτοῦ, διὸ φευκτέον ἀπὸ τῶν φθορέων ποιμένων. Τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου. † «Δεῖ τῶν ἀκροατῶν τοὺς πεπαιδευμένους τὰς γραφὰς δοκιμάζειν τὰ παρὰ τῶν διδασκάλων λεγόμενα καὶ τὰ μὲν σύμφωνα ταῖς γραφαῖς δέχεσθαι τὰ δὲ ἀλλότριαἀποβάλλεν. Καὶ τοῦς τοιούτοις (ἀλλοτρίοις) διδάγμασιν ἐπιμένοντας ἀποστρέφεσθαι σφοδρότερον». Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου. † «Τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς τίθεται, ἵνα μάθῃ ὁ χειροτονούμενοςὅτι τὴν ἀληθινὴν τοῦ Εὐαγγελίου Τιάραν λαμβάνει, καὶ ἵνα μάθῃ ὅτι καὶ ἡ πάντων ἐστὶκεφαλή, ἀλλ’ ὑπὸ τούτους πράττει τοὺς νόμους, πάντων κρατῶν καὶ ὑπὸ τῶν νόμων κρατούμενος, πάντα νομοθετῶν καὶ ὑπὸ τοῦ νόμου νομοθετούμενος. ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ Ἀποδέχομαι καὶ τιμῶ τὰς ἁγίας καὶ Οἱκουμενικὰς Ἑπτὰ Συνόδους, καὶ τὰ ἐν αὐταῖς δογματισθέντα καὶ κηρυχθέντα θεῖα τε καὶ ὑπερφυῆ καὶ σωτήρια Δόγματα παρὰ τῶνὉσίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, οὔς κατὰ καιρὸν ἔθετο τὸ Πνεύμα τὸ ἅγιον ποιμαίνειν τὴν Ἐκκλησίαν αὐτοῦ καὶ διέπειν, καὶ πάντων τῶν ἐναρέτων καὶ Μακαρίων Πατέρων τὰ τε Δόγματα καὶ Πονήματα ἀσπάζομαι ὡς διδασκαλίαν ἀνεπίλητον, σωτηρίας θεμέλιον· καὶ οὕς ἡ Καθολικὴ Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία προσίεται,ἀποδέχομαι· καὶ οὕς ἀποτρέπεται, ἀποστρέφομαι. Ἀποβάλλομαι δὲ καὶ παντελῶςἀποτρέπομαι τὰς ἀπὸ Σίμωνος τοῦ Μάγου καὶ μέχρι τοῦ δεῦρο τῆς εὐσεβείας παντάπασιν πεπτωκότας καὶ δόξας υἱοθετήσαντας καὶ φθοροποιὰ δόγματα ἐφευρόντας καὶ τὴν τῶνἉγίων Παράδοσιν ἀθετήσαντας καὶ τὸν πικρὸν τὸν ζιζανίων σπόρον συναμεῖξαι τῆ τῆςὈρθοδοξίας Ἀρούρα τολμήσαντας αὐτούς τε ἀναθεματίζω καὶ πάντας τοὺς ἐπομένοις αὐτοῖς, καὶ ὡς λύμην τῆς κατὰ Χριστὸν Ἐκκλησίας διαπτύω καὶ τῶ ἀναθέματι καθυποβάλω. Γνώμη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι να πιστεύη ὁ Χριστιανὸς ὀρθῶς, ἤγουν νὰπεριπατῆ ἴσα εἰς τὴν Πίστιν, καθῶς παρελάβομεν, νὰ μὴ πίπτει εἰς ἀποστασίας καὶαἰρέσεις ἤ εἰς σχίσματα, ἴδια τῶν υἱῶν τῆς ἀπωλείας. Τοῦς τοιούτους ὀνομάζει ὁΕὐαγγελιστὴς Ἰωάννης «ἀντιχρίστους» υἱοῦς τῆς ἀπειθείας, ὁ Ἀπόστολος Παύλος πρὸςἘφεσίους «ἀπίστους», ὁ Δαμασκοῦ φωστῆρ· «ὁ γοῦν μὴ κατὰ παράδοσιν τῆς καθολικῆςἘκκλησίας πιστεύων, οὗτος ἄπιστος ἐστι»· διότι μὴ βαδίζοντες καὶ μὴ ἐχοντες τὸν αὐτὸν σκοπόν, ὅν ἐβάδισεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἄς γνωρίζουν οἱ τοιοῦτοι ἱερεῖς μήτεἱερωσύνην μήτε Μυστήρια τελούνται ὑπ’αὐτῶν, ἡ δὲ μερὶς αὐτῶν μετὰ τοῦ προδότουἸούδα. (Ὑπὸ Ν. Βουλγάρεως).ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΣΥΝΟΔΩΝ ΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΑΙ ΠΑΤΕΡΩΝ ΣΙΓΓΙΛΙΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗΣ ΔΙΑΤΥΠΩΣΕΩΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ τοῖς ἁπανταχοῦὉρθοδόξοις Χριστιανοῖς εἰς τὸ μὴ παραδέχεσθαι τὸ νεότερον Πασχάλιον ἤ Καλενδάριον τοῦ καινοτομηθέντος Μηνολογίου, ἀλλ’ ἐμμένειν τοῖς ἅπαξ ἁπλανῶς καὶ καλῶς διατυπωθεῖσει παρὰ τῶν Ἁγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἁγίας Οἱκουμενικῆς πρῶτης Συνόδου μετ’ Ἐπιτιμίου Ἀναθέματος. †Ἱερεμίας ἐλέω Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνστ/πόλως καὶ Οἱκουμενικὸς Πατριάρχης.


ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΣΥΝΟΔΩΝ ΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΑΙ ΠΑΤΕΡΩΝ






ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ
ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΣΥΝΟΔΩΝ ΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΑΙ ΠΑΤΕΡΩΝ

ΣΙΓΓΙΛΙΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗΣ ΔΙΑΤΥΠΩΣΕΩΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ τος πανταχορθοδόξοις Χριστιανος ες τ μ παραδέχεσθαι τ νεότερον Πασχάλιον  Καλενδάριον το καινοτομηθέντος Μηνολογίου, λλ’ μμένειν τος παξ πλανς κα καλς διατυπωθεσει παρ τν γίων 318 Θεοφόρων Πατέρων τς γίας Οκουμενικς πρτης Συνόδου μετ’ πιτιμίου ναθέματος.

ερεμίας λέω Θεο ρχιεπίσκοπος Κωνστ/πόλως κα Οκουμενικς Πατριάρχης.

πειδ κα πάλιν  κκλησία τς Ρώμης τε καινοτομίας χαίρουσα τος περ ατνστρονόμοις περισκέπτως συνήνεσε κα μετέθετο τ καλς περ το γίου Πάσχα τοςρθοδόξοις Χριστιανος τελούμενα τς π τς γίας κα Οκουμενικς Πρτης Συνόδου τν 318 Θεοφόρων Πατέρων ρισθέντα παρ πανταχο Γς ρθοδόξων Χριστιανν καπαρ τν λοιπν γίων Οκουμενικν Συνόδων κυροθέντα τ ορταζόμενα, ς ρισαν, τοτου δ νεκα σκανδάλων γίνεται· λθον γρ νδρες τινς π τν Παλαιν Ρώμην μαθον κε ν λατινοφρονσιν κα τ κακν εναι χι μόνον πς λλαξαν τν γίανρθόδοξον Πίστιν, λλ κα πολεμοσι τ ρθόδοξα κα ληθιν δόγματα τςνατολικς ρθοδόξου κκλησίας που μς παρέδωκεν ατς  Κύριος μν ησος Χριστς κα ο Θεοι πόστολοι κα α γίαι πτ Οκουμενικα Σύνοδοι τν γίων Θεοφόρων Πατέρων. θεν τοιοτους ς σεσηπότα μέλη ποκόπτοντες ρίζομεν ταταποφασιστικς.
ποιος δν κολουθεί τ θιμα τς κκλησίας, καθς ο πτά γίαι Οκουμενικαί Σύνοδοι θέσπισαν, κα τ γιον Πάσχα κα τ μηνολόγιον καλς νομοθέτησαν νκολουθμεν, κα θέλει ν κολουθά τ νεοεφεύρετον Πασχάλιον κα νέον μηνολόγιον τν θεων στρονόμων το Πάπα, κα ναντιώνεται ες ατά λα, κα θέλει ννατρέψει κα ν χαλάσει τ πατροπαράδοτα δόγματα κα θιμα τς κκλησίας, ς χει τ νάθεμα, κα ξω τς το Χριστού Εκκλησίας κα τς τν πιστών μηγύρεως ς εναι.
σείς δ ο εσεβείς κα ρθόδοξοι χριστιανοί, μένετε ν ος μάθατε κα γεννήθητε κα νατράφητε κα ταν τ καλέση  καιρς κα  χρεία, κα ατ τ αμα σας ν χύνετε δι ν φυλάξετε τν Πατροπαράδοτον Πίστιν κα μολογία σας, κα ν φυλάγεσθε πτν τοιούτων, κα προσέχετε να κα  Κύριος μν ησος Χριστς σς βοηθ μα κα εχ τς μν μετριότητος εη μετ πάντων μν. μήν.

τους π Θεανθρώπου αφπγ΄ (1583)
νδικτίωνος Ιβ΄ Νοεμβρίου Κ΄
 Κων/πόλεως ερεμίας
 λεξανδρίας Σιλβέστρος
 εροσολύμων Σωφρόνιος
                                                                           Κα ο λοιποί ρχιερείς τς Συνόδου παρόντες.


ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ  ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Πρς τος πανταχο ρθοδόξους.

Κρατώμεν τς μολογίας, ν παρελάβομεν δολον, παρά τηλικούτων νδρν,
ποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμόν, ς παγόρευμα το Διαβόλου.
 δεχόμενος νεωτερισμόν, κατελέγχει λλειπή τν κεκηρυγμένην ρθόδοξον πίστην.
λλ’ ατη πεπληρωμένη δη σφράγισται, μ πιδεχόμενη μήτε μείωσιν, μήτε αξησιν, μήτε λλοίωσιν, κα  τολμών  πράξαι  συμβουλεύσαι  διανοηθήναι τοτο,δη ρνήθη τν πίστιν το Χριστού, δη κουσίως καθυπεβλήθη ες τ αώνιον νάθεμα, δι τ βλασφημεν ες τ Πνεύμα τ γιον, ς τάχα μ ρτίως λαλήσαν ν τας Γραφας κα Οκουμενικας Συνόδοις…
παντες ον ο νεωτερίζοντες  αρέσει  σχίσματικουσίως νεδύθησαν κατάρα ςμάτιον (Ψαλμ-ΡΗ’18), κν τε Πάπαι, κν τε Πατριάρχαι, κν τε κληρικοί, κν τε λαϊκοί, κν γγελος ξ Ορανο.

νθιμος λέω Θεο ρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως Νέας Ρώμης  Οκουμ. Πατρ.
ερόθεος λέω Θεο Πάπας κα Πατριάρχης λεξανδρείας κα πσης Αγύπτου.
Μεθόδιος λέω Θεο Πατριάρχης ντιοχείας.
Κύριλλος λέω Θεο Πατριάρχης εροσολύμων.
Κα α περ ατος ερα Συνόδοι.
                                                                             ν Κωνσταντινούπολει τ σωτήριον τος 1848.

Σιγγίλιον Πατριαρχικν κα Συνοδικν κατ τ 1756.
Αώνιος ναθεματισμς παρ τς γίας το Χριστο κκλησίας τος δεχομένοις
τ Παπικ μυστήρια κα λοιπ παρ’ ατν καινοτομιθέντα.

†  ΚΥΡΙΛΛΟΣ. λέ Θεο ρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης καΟκουμενικός Πατριάρχης.

ντιμώτατοι Κληρικο τς καθ’ μς το Χριστο Μεγάλης κκλησίας κα λοιποελαβέστατοι κα σιώτατοι ερομόναχοι, ο ψάλλοντες ν τας κκλησίαις χάρις μν κα ερήνη παρ Θεομες μως που  γιος Θες μς ξίωσε ν ερισκώμεθανώπιον ες τοτον τν ποστολικν κα Πατριαρχικν θρόνον κανονικς καποστολικς ες τ ν φυλάτωμεν μετ θερμς Πίστεως κα ελαβείας τν ρθόδοξον κα γιωτάτην Πίστιν, τν ποίαν παρελάβαμεν π τος γίους ποστόλους κα τςπτ γ. Οικ. Συνόδους μοίως κα τ πτ Θεοπαράδοτα Δόγματα κα Μυστήρια τςγίας Μητρς μν Καθολικς κα ποστολικς κκλησίας κα ατ ν κρατμεν καθαρ κα μόλυντα καθς νωθεν κα ξ ρχς π τος γίους ποστόλους τπαρέλαβεν  κκλησία το Θεο κα παρασάλευτα χωρς ν προσθέσ  ν φαιρέσκα να ἰῶτα μέχρι τς σήμερον ως τς συντελείας το αἰῶνος ς μωμος νύμφη τοΚυρίου μν ησο Χριστο.

Κα τοτον λοιπν τν κίνδυνον ποφασίσαμεν ν τν δεχθμεν πειθαρχοντες Θε μλλον  νθρώποις. Πρτον μν δι ν φυλάξωμεν τος ποστολικος καΣυνοδικος Κανόνας παρασαλεύτους κα μτατρέπτους καθς τος παρελάβαμεν, δεύτερον δ δι ν ναιρέσωμεν κα ν ξαλήψωμεν παντελς. ναλαμβάνοντες τν Πανοπλίαν το γίου Πνεύματος μ φοβερς ρς κα αώνιον νάθεμα ναντίον εςκείνους που θελον τολμήσει ν συγκατανεύσουν ν δεχθον, ν σ ζμεν  μετθάνατόν μας κα μέχρι συντελείας πσαν πρόσθεσιν  φαίρεσιν. θεν τ δυνάμει καΧάριτι το Παναγίου κα Τελεταρχικο Πνεύματος χομεν πάντα πόβλητον καποτρόπαιον κα μυσαρν κα βδελυκτν κα βλάσφημόν τε κα κυρον, τόδε  διαληφθν παράνομον κα αρετικν γράμμα, κολουθοντες τόσον ες τν Ορανοβάμωνα Παλονπου λέγει.
«Ε τις Εαγγελίζεται μν παρ’  παρελάβεται κα παρ’  εαγγελησάμην μν κν γγελος ξ ορανο κν ατο μες νάθεμα στω»· σον κα ες τος Συνοδικος Κανόνας που λέγουν ποιος θελε προσθέσει  φαιρέσει να μόνον ἰῶτα πτ στω ες ατν νάθεμα. Κα οτως ποφαινόμενοι μετ το περ μς ερο Κλήρου κα τοΧριστιανικο πληρώματος ναθεματίζομεν τρς το ερο Καταλόγου ετε Λαϊκοποσχισμένοι εησαν π Θεο Κυρίου Παντοκράτορος κα κατηραμένοι κασυγχώρητοι κα μετ θάνατον λυτοι τυμπανιαοι α πέτραι κα  σίδηρος λιθήσονται ατο δ οδαμς, κληρονομήσωσιν τν λέπραν το Γιεζ κα τν γχόνην το ούδα· στένοντες εησαν κα τρέμοντες π τς γς ς  Κάϊν·  ργ το Θεο εη π τς κεφαλς ατν κα  μερς ατν μετ το ούδα κα τν Θεομάχων ουδαίων· σχισθσα  γ καταπίοι ατούς, ς τν Δαθν ποτ κα βηρν. γγελος Κυρίου καταδιωξάτω ατος ν μαχαίρ πάσας τς μέρας τς ζως ατν κα πάσαις τας Πατριαρχικας κα Συνοδικας ρας πεύθυνοι κα τ αωνί ναθέματι πόδικοι κανοχοι το πυρς τς γεένης. μήν.

Δοσίθεου εροσολύμων.
† Τέσσαρα μεγάλα θηρία γεννησεν  ΙΣΤ αών : Τν αρεσιν το Λούθηρου, τν αρεσιν το Καλβίνου, τν αρεσιν τν Γιεζουβιτών κα τν αρεσιν το νέου Καλενδαρίου.

Τς γίας βδόμης οκουμενικς Συνόδου.
† «... μες τ ρχαί θεσμοθεσί τς Καθολικς κκλησίας πακολουθομεν,μες τος θεσμος τν Πατέρων φυλάττομεν, μες τος πρσθέτοντας τι  φαιρονταςκ τς γίας κκλησίας ναθεματίζομεν».

Τς γίας κτης οκουμενικς Συνόδου.
† «ρίζομεν τέραν Πίστιν μηδεν ξεναι προφέρειν, γουν συγγράφειν συντιθέναι  φρονεν  διδάσκειν τέρως τος δ τολμντας τοτο ποιενναθεματίζομεν».

Τν γίων ποστόλων ΚΑΝΩΝ 45ος.
ποιος πίσκοπος,  Πρεσβύτερος,  Διάκονος θελε συμπροσευχηθ μονάχα, λλ'χι κα ν συλλειτουργήση μ αρετικούς ς φορίζεται. Επειδή ποιος μ τοςφορισμένους συμπροσεύχεται (καθώς τοιούτοι εναι ο αρετικοί) πρέπει νσυναφορίζεται κα ατός, κατά τν 10ον Κανόνα τν γ.Αποστόλων. Ε δ κασυνχώρησεν ες τος αρετικούς ατούς ν νεργήσουν κανένα λειτούργημα σάν Κληρικοί, ς καθαίρηται πειδή ποιος Κληρικός συλλειτουργήσει μ καθηρημένους, (καθώς τοιούτοι εναι ο αρετικοί κατ τν β΄. κα δ΄. τς γ΄.) συγκαθαιρεται κα ατός κατ τν 11ον κανόνα τν ποστόλων.

Κανών 33ος τς ν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου.
Διορίζει οτος  Κανών ν μ συμπροσευχώμεθα οτε μ τος αρετικος, τοι τος σφάλλοντας περ τν πίστιν, οτε μ τος σχισματικος, τοι τος κατ τν πίστιν μνρθοδόξους ντας, χωριζομένους δ π τν καθολικν κκλησίαν δι τινας παραδόσεις κα θιμα άσιμα, κατ τν α΄. το Μεγ.Βασιλείου.

Κανών 37ος τς ν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου.
Κατ τν Κανόνα τοτον δν πρέπει ν λαμβάνει τινς Χριστιανς ρθόδοξος τδρα πο στέλλουσιν ες ατούς ο ουδαίοι κα αρετικοί, ταν χουν τς ορτάς των,λλά οτε ν συνεορτάζη λως ατος.

Το γίου Αγουστίνου.
τι ο τ Σχσμα δημιουργήσαντες δι τς πιβολς το νέου μερολογίουδηγοσιν ες αρεσιν.

† «Ο δ σχισματικο σχισματοαιρετικο εσίν, καθότι δν εναι κανν Σχσμα εμπρότερον αρεσιν ναπλάσσνα ρθς δόξ τς κκλησίας χωρισθναι. Τ Σχσμα κακς διαμένον γίνεται αρεσις  καταφέρεται ες αρεσιν, τι κα τος σχισματικος οχ διάφορος πίστις ποιε λλ’  διαρηχθεσα τς κοινωνίας συντροφία». (πιστολ ρα΄ κεφ. ια΄ ες τ κατ Ματθαον).

Το γίου Βασιλείου το Μεγάλου.
Περ τν Σχισματικν ερέων τι στερονται οτοι τς θείας χάριτος.
†  φο δ μίαν φορν σχίσθησαν π τ λον σμα τς κκλησίας χασαν ατκα δν εμπορον πλέον ν βαπτίσουν λλους,  ν χειροτονήσουν  πλς ν δώσουν χάριν, τν ποίαν δι το σχίσματος στερήθησαν, θεν κα ο π’ ατν βαπτιζόμενοι λογίζονται τι π λαϊκν βαπτίσθησαν (ρμηνεία α΄. Κανόνος). «σπερ μέλος τποκοπν το σώματος παύει μετέχον τς ζωτικς δυνάμεως, οτω κα πς τιςποσχιζόμενος τς ρθοδόξου κκλησίας το Χριστο δν μετέχει τς χάριτος τοΠαναγίου Πνεύματος, ν λαβεν ν τ βαπτίσματι» (κ το ερο Πηδαλίου).

Τς γίας 3ης Οκουμενικς Συνόδου 3ος κανών.
τι δν πιτρέπεται ο ερες ν μνημονεύωσι κα ν πακούωσιν ες τοςποστάτας καινοτόμους ρχιερες οδ ο λαϊκοί.
† «Τος ποστασήσασιν  φισταμένοις πισκόποις μηδόλως πόκεισθαι κατμηδένα τρόπον».
«Ε τις κοινωνήτ κν ν οκ συνεύξηται φοριζέσθω», κα λλαχο «κοινωνήτως κοινωνν κοινώνητος σται, ς συγχέων τν κανόνα τς κκλησίας» πάλιν « αρετικν δεχόμενος τος ατος γκλήμασιν πόκειται». Οκ στι τοτο θεμιτν οκ στιν λλ’ οδ μνημονεύσομεν κα τοτο παρ το πονηρος σκότος ν τ φςποκρίνεται, ς νν γε, τν νωσιν προβαλλόμενος «μνημόσυνον» τν μετ’ ατνπώλειαν το παντς το σώματος τς κκλησίας δολιεύεται κα φανερς μ πείθεινχων πρς τοτο, δήλως πιχειρενα ν νί τρόπ νοίξη θύραν κα κορυφώσ κακίαν.

πιστολ ε΄ Συνοδικ (ουστίνου).
† «ρίσθη παρ τν γίων Πατέρων χρναι κα μετ θάνατον ναθεματίζεσθαι τος ετε ες κανόνας ετε ες Πίστιν μαρτήσαντας».

γίου γνατίου το Θεοφόρου.
† «Πς  λέγων παρ τ διατεταγμένα κν ξιόπιστος  κν νηστεύ καπαρθενεύ κν σημεα ποι κν προφητεύ, λύκος σοι φαινέσθω ν προβάτου δορ, προβάτων φθορν κατεργαζόμενος».

Το γίου Φωτίου.
† «Κα γρ στιν ντως τ Κοιν πσιν φυλάττειν πάναγκες κα πρ γε τν λλων τ περ Πίστεως· νθα κα τ παρεκλναι μικρν μαρτεν στν μαρτία τν πρς θάνατον». (πιστολ πρς τν Ρώμης Νικόλαον).

Το γ. Γερμανο το υο Πατριάρχου Κ/πόλεως.
† «πισκήπτομαι πσι τος ν Κύπρ λαϊκος, σοι τς Καθολικς κκλησίας σττέκνα γνήσια, φεύγειν λ ποδ π τν ποπεσόντων ερέων τ Λατινικ ποταγ καμηδ ες κκλησίαν τούτοις συνάγεσθαι, μηδ ελογίαν κ τν χειρν ατν λαμβάνειν τν τυχοσαν· κρεσσον γρ στν ν τος οκοις μν τ θε προσεύχεσθε κατ μόνας, π’ κκλησίαις συνάγεσθε μετ τν Λατινοφρόνων, ε δ ον τν ατν φέξεται μετ’ ατν κόλασιν.  οχ τ τν π κοσμικν κρίσεων τοτο γίνεσθε  σύνηθες; ν γρ τις συλλαλ νδροφόν  ληστ  προδότ τν ατν κείν φίσταται κόλασιν».

Το γίου Βασιλείου το Μεγάλου.
† «Πς  δυνάμενος λέγων τν λήθειαν κα μ λέγων ατήν, κατακριθήσεται πτο θεο, κα τατα νθα πίστις στ τ κινδυνευόμενον, κα τς λης κκλησίας τνρθοδόξων  Κρηπς τ γρ φησυχάζειν ν τος τοιούτοις, ρνήσεως διον, τ δ λέγχεινμολογίας ελικρινος».

Το γίου Μελετίου το μολογητο.
† «Μ πείθεσθε Μονάζουσαν μηδ τος Πρεσβυτέροις,
φ’ ος νόμως λέγουσι κακίστως εσηγονται,
κα τ φημ Μονάζουσι κα τ τος πρεσβυτέροις;
Μηδ’ πισκόποις εκετε τ μ λυσιτελοντα,
πράττειν κα λέγειν κα φρονεν δολίως παραινοσιν».

«Τς εσεβς σιγήσει τς λως ρεμήσει;
κα γρ τν συγκατάθεσιν σιωπ σημαίνει
κα τοτο δείκνυσι σαφς  Πρόδρομος Κυρίου,
κα Μακκαβαοι σν ατ μικρς νομοθεσίας,
προκινδυνεύοντες στερρς μέχρις ατοθανάτου
κα μήτε τ βραχύτατον το νόμου παριδόντες
παινετς  πόλεμος γνωρίζεται πολλάκις
κα μάχη κρεττον δείκνυται ψυχοβλαβος ερήνης.
Βέλτιον γρ νθίστασθαι τος ο καλς φρονοσιν
 τούτοις πακολουθεν κακς μονοοντας,
χωριζομένους το θεο κα τούτοις νουμένους».

Το γίου Μελετίου το μολογητο.
† «Τ τν λήθειαν σιγν κίνδυνος ντως μέγας,
κα κόλασις αώνιος κα βόθρος πωλείας,
ο δίκαιον, ο θεμιτόν, ο πρέπον εσεβέσιν
λως σιγν, νθα θεο τος νόμους θετοσι,
ο τν πάτην σπεύδοντες συστσαι κα τν πλάνην».

γίου ωάννου το Χρυσοστόμου.
τι πρέπει τ γνήσια τς ρθοδόξου κκλησίας τέκνα ν ποφεύγωμεν τος ν δόλ τν ρθοδοξίαν νοθεύοντας, δι νεωτερισμν κληρικος.
† «Κακν μν  ναρχία πανταχο κα πολλος πόθεσις συμφορν κα ρχταξίας κα συγχύσεως· κακν δ οχ ττον κα πείθεια τν ρχομένων. λλ’ σως ρετις μν, τι σται κα τρίτον κακόν, ταν  ρχων  κακός. Οδα κγ κα ο μικρν τοτο κακόν· λλ κα τς ναρχίας πολλ κάκιον. Κρεττον γρ π μηδενς ρχεσθαι, π κακο γεσθαι.  μν γρ πολλάκις μν σώθη, πολλάκις δ κινδύνευσεν· οτος δ πάντως κινδυνεύσει ες βάραθρα γόμενος. Πς ον  Παλος φησίν, πείθεσθε τοςγουμένοις μν κα πείκετε; νωτέρω επν «ν ναθεωροντες τν κβασιν τςναστροφς μιμεσθε τν πίστιν» τότε επε πείθεσθε τος γουμένοις μν κα πείκετε. Τ ον φησί; ταν πονηρς , μ πειθώμεθα; Πονηρς πς λέγεις; ε μν πίστεως πονηρςνεκεν, φεγε κα παραιτο, μ μόνον ν νθρωπος λλ κν γγελος ξ ορανοκατιών. Ε δ βίου νεκεν μ περιεργάζου. πε κα τ μ κρίνετε, να μ κριθτε, περί βίου στίν, ο περί πίστεως»  (λόγος 34ος).

κ το γίου ντωνίου.
† «Οδες γρ μν κρίνεται διατ δαιμόνια οκ ξέβαλεν,  διατ οκ σχε πρόγνωσιν, λλ’ καστος κριθήσεται, ε τν πίστιν τετήρηκε κα τς ντολς καΠαραδόσεις γνησίως φύλαξεν».

Το γίου σιδώρου το Πηλουσιώτου.
†  «... Τ πάλαι πρ τν προβάτων πέθνησκον ο Ποιμένες, νν δ μλλον ατοναιροσι τ πρόβατα· τότε νηστείαις τ σμα σωφρόνιζον, νν δ τρυφας παρασκευάζουσι σκιρτν. Τότε τ αυτν τος δεομένοις διένειμον, νν δ τ τν πενήτων σφετερίζονται. Τότε τν ρετν σκουν, τν δ τος τν ρετν σκούνταςξοστρακίζουσι. Τότε ο φιλάρετοι πρς τν ερωσύνην πήγοντο, νν δ ο φιλάργυροι. Τότε ο κτημωσύν ναμβρυνόμενοι, νν δ ο πλεονεξί κουσίως χρηματιζόμενοι. Τότε ο πρ φθαλμο χοντες τ θεον δικαστήριον νν δ ο μηδ ες ννοιαν τοτο λαμβάνοντες. Τότε ο τύπτεσθαι, νν δ ο τύπτειν τοιμοι».

γίου Νικηφόρου.
ν κκλησίαν το Θεο ποτελον ο εσεβες σονδήποτε λίγοι κα ν μείνουν. Ο κολουθοντες τν καινοτομίαν, ξω τς κκλησίας εναι).
† «Ε δ διαμένουσιν ν τ αρέσει, κα σως κα τέρους τινς μαθεστέρους καπλουστέρους δυνηθσιν ποβουκολσαι, κν χλαγωγήσωσι κα πλθος συνάγωσινξω τν ερν τς κκλησίας περιβόλου εσίν. Ε δ κα πάνυ λίγοι ν τ ρθοδοξί καΕσεβεί διαμένουσιν, οτοι εσν κκλησία κα τ κρος κα  προστασία τνκλησιαστικν θεσμν νατος κεται. Κν κακοπαθσαι ατος πρ τς εσεβείας δεήσει, περ στιν ες καύχημα αώνιον κα ψυχικς σωτηρίας πρόξενον...»

κ τν διατάξεων τν γ. ποστόλων Κεφαλ. 19.
† κούσατε ο πίσκοποι κα κούσατε ο λαϊκοί, ς φησιν  θεός, κριν κριν πρς κριόν, κα πρόβατον πρς πρόβατον κα πρς τος ποιμένας λέγει· κριθήσεσθαι νεκεν τς πειρίας ατν κα τς ες τ πρόβατα διαφθορς, τουτέστιν, πίσκοπον πρςπίσκοπον κριν κα λαϊκν πρς λαϊκν κα ρχοντα πρς ρχοντα· λογικ γρ τπρόβατα κα ο κριο οτοι, λλ’ οκ λογα, να μ επ  λαϊκός, τι γ πρόβατον εμκα ο ποιμν κα οδένα λόγον μαυτο πεποίημαι·  ποιμν ψεται, κα ατς μόνος εσπραχθήσεται τν περ μο δίκην· σπερ γρ τ καλ ποιμένι τ μ κολουθον πρόβατον λύκοις κκειται ες διαφθοράν, οτω τ πονηρ ποιμένι τ κολουθον πρόβατον πρόδηλον χει τν θάνατον, τι κατατρώξεται ατο, δι φευκτέον π τν φθορέων ποιμένων.

Το γίου Βασιλείου το Μεγάλου.
† «Δε τν κροατν τος πεπαιδευμένους τς γραφς δοκιμάζειν τ παρ τν διδασκάλων λεγόμενα κα τ μν σύμφωνα τας γραφας δέχεσθαι τ δ λλότριαποβάλλεν. Κα τος τοιούτοις (λλοτρίοις) διδάγμασιν πιμένοντας ποστρέφεσθαι σφοδρότερον».

γ. ωάννου Χρυσοστόμου.
† «Τ Εαγγέλιον το Χριστο π τς κεφαλς τίθεται, να μάθ  χειροτονούμενοςτι τν ληθινν το Εαγγελίου Τιάραν λαμβάνει, κα να μάθ τι κα  πάντων στκεφαλή, λλ’ π τούτους  πράττει τος νόμους, πάντων κρατν κα π τν νόμων κρατούμενος, πάντα νομοθετν κα π το νόμου νομοθετούμενος.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

ποδέχομαι κα τιμ τς γίας κα Οκουμενικς πτ Συνόδους, κα τ ν ατας δογματισθέντα κα κηρυχθέντα θεα τε κα περφυ κα σωτήρια Δόγματα παρ τνσίων κα Θεοφόρων Πατέρων μν, ος κατ καιρν θετο τ Πνεύμα τ γιον ποιμαίνειν τν κκλησίαν ατο κα διέπειν, κα πάντων τν ναρέτων κα Μακαρίων Πατέρων τ τε Δόγματα κα Πονήματα σπάζομαι ς διδασκαλίαν νεπίλητον, σωτηρίας θεμέλιον· κα ος  Καθολικ νατολικ ρθόδοξος κκλησία προσίεται,ποδέχομαι· κα ος ποτρέπεται, ποστρέφομαι. ποβάλλομαι δ κα παντελςποτρέπομαι τς π Σίμωνος το Μάγου κα μέχρι το δερο τς εσεβείας παντάπασιν πεπτωκότας κα δόξας υοθετήσαντας κα φθοροποι δόγματα φευρόντας κα τν τνγίων Παράδοσιν θετήσαντας κα τν πικρν τν ζιζανίων σπόρον συναμεξαι τ τςρθοδοξίας ρούρα τολμήσαντας ατούς τε ναθεματίζω κα πάντας τος πομένοις ατος, κα ς λύμην τς κατ Χριστν κκλησίας διαπτύω κα τ ναθέματι καθυποβάλω.
Γνώμη τς ρθοδόξου κκλησίας εναι να πιστεύη  Χριστιανς ρθς, γουν νπεριπατ σα ες τν Πίστιν, καθς παρελάβομεν, ν μ πίπτει ες ποστασίας κααρέσεις  ες σχίσματα, δια τν υἱῶν τς πωλείας. Τος τοιούτους νομάζει Εαγγελιστς ωάννης «ντιχρίστους» υος τς πειθείας,  πόστολος Παύλος πρςφεσίους «πίστους»,  Δαμασκο φωστρ· « γον μ κατ παράδοσιν τς καθολικςκκλησίας πιστεύων, οτος πιστος στι»· διότι μ βαδίζοντες κα μ χοντες τν ατν σκοπόν, ν βάδισεν  ρθόδοξος κκλησία ς γνωρίζουν ο τοιοτοι ερες μήτεερωσύνην μήτε Μυστήρια τελούνται π’ατν,  δ μερς ατν μετ το προδότουούδα.
                                                                                                                        (π Ν. Βουλγάρεως).

1 σχόλιο:

  1. Ξεχωρίζει η ήρα από το στάρι;
    Μετά την "Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού" (2009), έρχεται φέτος να χαροποιήσει τους ευσεβείς ορθοδόξους χριστιανούς και η "Διακήρυξη για την Μασονία" (2013), από την ίδια μερίδα Ορθοδόξων Κληρικών, Μοναχών και Λαϊκών που προσπαθούν να κρατήσουν με νύχια και δόντια ότι έχει διασωθεί από το ναυάγιο που λέγεται κρατική "Εκκλησία της Ελλάδος" και η οποία δεν αντιπροσωπεύει κανονικώς και στην ολότητά της την αληθινή Εκκλησία της Ελλάδος.
    Εμείς οι, αποτειχισμένοι από το 1924, Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οι με τιμή φέροντες τον τίτλο Παλαιοημερολογίτες, χαιρετίζουμε την εξέγερση της Ορθοδόξου Συνειδήσεως των πατέρων και αδελφών μας αντιοικουμενιστών, που είναι όμως ακόμη εγκλωβισμένοι στην κοινωνία με τους οικουμενιστές υπηρέτες της μασονίας.
    Ευελπιστούμε και προσευχόμαστε να βρεθούμε στο ίδιο μετερίζι εντός των τειχών της Αγίας μας Πίστεως. Θεωρούμε πως αυτό όμως δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο με δύο τρόπους. Ο πρώτος είναι οι αγωνιστές πατέρες και αδελφοί αυτοί να διακόψουν την κοινωνία με τους οικουμενιστές λυκοποιμένες τους και με τους κοινωνούντες με αυτούς, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι θα χάσουν τη θέση τους, θα καθαιρεθούν, θα στερηθούν του μισθού τους, της φήμης τους και θα λοιδωρηθούν από το εκκλησιαστικό κατεστημένο, που ελέγχεται από τους οικουμενιστές κια τους μασόνους, όπως φαίνεται, το οποίο, για να είμαστε ειλικρινείς, θεωρούμε ότι δεν πρόκειται να συμβεί, διότι καλές οι ομολογίες και οι διακηρύξεις, αλλά στην πράξη είναι δύσκολα τα πράγματα...
    Ο δεύτερος τρόπος, ο οποίος θα είναι πραγματικά ευλογία από τον Θεό, θα είναι να εγερθεί μια αθεϊστική κυβέρνηση, η οποία θα προβεί σε χωρισμό Εκκλησίας - Κράτους και θα διακόψει τη μισθοδοσία των κληρικών. Τότε οι μεν καθαρά επαγγελματίες θα αυτοαποσχηματισθούν, οι δε συνειδητοί και ακραιφνείς ορθόδοξοι, θα μπορέσουν πλέον να διακόψουν την κοινωνία με τους οικουμενιστές επισκόπους τους, αφού δεν θα τους συνδέει πλέον μαζί τους ο φόβος για τη διακοπή της κρατικής μισθοδοσίας και γενόμενοι έτσι ομολογητές έστω και με το στανιό...
    Σε αυτήν την περίπτωση θα μπορούμε να μιλάμε για Αναλαμπή της Ορθοδοξίας, η οποία για μας δεν έχει σχέση με εθνικούς πόθους, αλλά με τη συνοδική καταδίκη της παναιρέσεως και την ειρήνευση της Εκκλησίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή