ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Πρὸς τοὺς ἀπανταχοῦ Ὀρθοδόξους.

Κρατώμεν τῆς ὁμολογίας, ἥν παρελάβομεν ἄδολον, παρά τηλικούτων ἀνδρῶν, ἀποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμόν, ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ Διαβόλου.Ὁ δεχόμενος νεωτερισμόν, κατελέγχει ἐλλειπή τὴν κεκηρυγμένην Ὁρθόδοξον πίστην.
Ἀλλ’ αὔτη πεπληρωμένη ἤδη ἐσφράγισται, μὴ ἐπιδεχόμενη μήτε μείωσιν, μήτε αὔξησιν, μήτε ἀλλοίωσιν, καὶ ὁ τολμών ἤ πράξαι ἤ συμβουλεύσαι ἤ διανοηθήναι τοῦτο, ἤδη ἠρνήθη τὴν πίστιν τοῦ Χριστού, ἤδη ἐκουσίως καθυπεβλήθη εἰς τὸ αἰώνιον ἀνάθεμα, διὰ τὸ βλασφημεῖν εἰς τὸ Πνεύμα τὸ Ἅγιον, ὡς τάχα μὴ ἀρτίως λαλήσαν ἐν ταῖς Γραφαῖς καὶ Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις…Ἄπαντες οὐν οἱ νεωτερίζοντες ἤ αἰρέσει ἤ σχίσματιἐκουσίως ἐνεδύθησαν κατάρα ὡς ἰμάτιον (Ψαλμ-ΡΗ’18), κἄν τε Πάπαι, κἄν τε Πατριάρχαι, κἄν τε κληρικοί, κἄν τε λαϊκοί, κἄν Ἄγγελος ἐξ Οὐρανοῦ.

Ἄνθιμος ἐλέω Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως Νέας Ρώμης ἤ Οἰκουμ. Πατρ.
Ἰερόθεος ἐλέω Θεοῦ Πάπας καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πᾶσης Αἰγύπτου.
Μεθόδιος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης Ἀντιοχείας.
Κύριλλος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης Ἰεροσολύμων.
Καὶ αἱ περὶ αὐτοὺς Ἱεραὶ Συνόδοι.
Ἐν Κωνσταντινούπολει τὸ σωτήριον ἔτος 1848.

Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν,

«....πολλοὶ ἐροῦσίν μοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν; καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι Οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς· ἀποχωρεῖτε ἀπ' ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν (Κατά Ματθ. 21-24) 2)

Δεν είστε θύμα, είστε θύτης. κ. Πρωθυπουργέ, !!!!

Δεν είστε θύμα, είστε θύτης. κ. Πρωθυπουργέ, !!!!
ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΊΝΕΤΕ, Κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΈ;

μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί

Ο Απόστολος Παύλος λέει «…μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί ούτε αρσενοκοίται 10 ούτε πλεονέκται ούτε κλέπται ούτε μέθυσοι, ου λοίδοροι, ουχ άρπαγες βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι. 11 και ταύτά τινες ήτε· αλλά απελούσασθε, αλλά ηγιάσθητε, αλλά εδικαιώθητε εν τω ονόματι του Κυρίου Ιησού και εν τω Πνεύματι του Θεού ημών.» (Α’ Κορ.6:9-11).

ΑΓΑΠΗ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΑΓΑΠΗ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ..ΚΑΤΑ ΤΟΝ Γ.ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΗΤΑΝ [ Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΠΙ ΤΩΝ ΣΥΧΡΟΝΩΝ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΤΡΑΧΥΤΙΤΑ ΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ].Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΚΑΙ ΔΙΚΑΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΗΡΟ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΕ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ -ΣΤΑΥΡΟΥ - ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΟΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΣΜΟΣ.

έλειπαν 13 ολόκληρες ημέρες,

Όσο κι αν ψάξετε, σε οποιοδήποτε αρχείο των ελληνικών ληξιαρχείων, δεν πρόκειται να βρείτε ούτε έναν Έλληνα ή Ελληνίδα που να έχει καταχωρηθεί με ημερομηνία γέννησης από 16 έως 28 Φεβρουαρίου 1923! Αυτό αποκαλύπτει ο κ. Διονύσης Σιμόπουλος, Διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου. Όχι, φυσικά, γιατί δεν.... είχαμε ούτε μία γέννα σε μία ολόκληρη περίοδο 13 ημερών, αλλά γιατί απλούστατα το 1923 είχε μόνο 352 ημέρες"! Όπως εξηγεί ο κ. Σιμόπουλος, από τον Φεβρουάριο του 1923, έλειπαν 13 ολόκληρες ημέρες, δηλαδή το διάστημα μεταξύ 16 και 28 Φεβρουαρίου, ο ήλιος αποκοιμήθηκε, καί ξύπνησε μετά από 13 μέρας..

ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω»

Ο Απόστολος Παύλος μας λέγει: «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω». Τολμηρό αυτό που μας λέγει ο απόστολος Παύλος! «ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ»!! Φαντάζεστε αυτούς που αρέσκονται εις τα θαύματα να έβλεπαν άγγελο να τους λέγει «ακολουθήστε το νέο ημερολόγιο των Παπών της Δύσεως»!!! Εως και αυτόν τον ίδιο τον Παύλο θα αναθεμάτιζαν!!!

Εσύ σε ποια Εκκλησία ανήκεις;

‎"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" Γρηγόριος ο Θεολόγος «Εσύ σε ποια Εκκλησία ανήκεις; Σε αυτήν του Βυζαντίου, της Ρώμης, της Αντιόχειας, της Αλεξάνδρειας ή της Ιερουσαλήμ;;;;; Τότε ο δίκαιος απάντησε σοφά: «Ο Κύριός μας Χριστός χαρακτήρισε Καθολική Εκκλησία εκείνη την Εκκλησία, η οποία διατηρεί την αληθινή και ομολογιακή παρακαταθήκη της πίστης.!!!!!! αγίου Μαξίμου Ομολογητού:

δύο μορφές ταπεινώσεως

«Υπάρχουν δε δύο μορφές ταπεινώσεως, όπως ακριβώς και δύο μορφές υπερηφάνειας. Η πρώτη υπερηφάνεια είναι όταν εξουθενώνει κανείς τον αδελφό του, όταν τον εξευτελίζει σαν να μη είναι τίποτα και θεωρεί τον εαυτό του ανώτερό του. Αν αυτός που θα πέσει σε αυτήν την υπερηφάνεια δεν φροντίσει γρήγορα με τη κατάλληλη προσοχή και επιμέλεια να διορθωθεί σιγά -σιγά φτάνει στην δεύτερη υπερηφάνεια και καταντά να υπερηφανεύεται απέναντι στον ίδιο τον Θεό και να πιστεύει πως οτιδήποτε κατορθώνει οφείλεται στις δυνάμεις του και όχι στον Θεό. Πραγματικά αδελφοί μου, κάποτε είδα έναν που είχε καταντήσει στην ελεεινή αυτή κατάσταση. Στην αρχή αν του έλεγε κανένας αδελφός κάτι τον έφτυνε και έλεγε: ‘’Ποιος είναι αυτός; Δεν αξίζει κανένας παρά μόνο ο Ζωσιμάς και οι μαθητές του’’. Μετά άρχισε να εξευτελίζει και αυτούς και να λέει: ‘’Δεν αξίζει κανένας παρά μόνο ο Μακάριος’’. Και μετά από λίγο άρχισε πάλι να λέει: ‘’Τι είναι ο Μακάριος; Τιποτένιος, μόνο ο Βασίλειος και ο Γρηγόριος αξίζουν’’. Μετά από λίγο άρχισε και αυτούς να τους εξευτελίζει λέγοντας: ‘’Τι είναι ο Βασίλειος και τι είναι ο Γρηγόριος; Τιποτένιοι. Μόνο ο Πέτρος και ο Παύλος αξίζουν’’. Του λέω: ‘’Πραγματικά αδελφέ μου και αυτούς θα τους απορρίψεις’’. Πιστέψετε με, μετά από λίγο καιρό άρχισε να λέει: ‘’Τι είναι ο Πέτρος και ο Παύλος; Τιποτένιοι. Μόνο η Αγία Τριάδα αξίζει’’. Μετά υπερηφανεύτηκε και εναντίον του ίδιου του Θεού και έτσι έχασε τα λογικά του. Για αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε αδελφοί μου, εναντίον της πρώτης υπερηφάνειας για να μην καταλήξουμε μετά από λίγο στην τέλεια υπερηφάνεια».

(Αββά Δωρόθεου, Έργα Ασκητικά, Διδασκαλία περί ταπεινοφροσύνης, σελ. 129).

ΤΟ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΩΣ ΘΗΡΙΟ !!!!

Ἰδού τί γράφει εἰς τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» σελίς 4, ὁ κλεινός Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Δοσίθεος:

«Τέσσαρα μεγάλα θηρία ἐγέννησεν ὁ ΙΣΤ’ αἰών: Τήν αἴρεσιν τοῦ Λουθήρου, τήν αἴρεσιν τοῦ Καλβίνου, τήν αἴρεσιν τῶν Γιεζουβιτῶν, (Ἰησουιτῶν. Τάγμα θανάτου τοῦ Πάπα. Σκοπός του ἡ διάδοσις τοῦ Παπισμοῦ καί ἡ ὑποταγή ὅλων ὑπό τόν Πάπα) καί τήν αἴρεσιν τοῦ Νέου Καλενδαρίου· (Σ.σ. ἡμερολογίου). … κατά δέ τῆς αἱρέσεως τοῦ Νέου Καλενδαρίου ἀπεφάνθη ἡ ἐν Κων/πόλει μεγάλη Οἰκουμενική Σύνοδος τῶ 1593».Ο ΙΕΡΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ Δοσίθεος: ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΩΣ ΘΗΡΙΟ !!!!.


Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΥΧΝΑ ΣΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΡΑΠΤΑ ΤΟΥ ΔΟΣΙΘΕΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ Ο ΙΔΙΟΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΙΕΡΟ..

.

Ο ΔΟΣΙΘΕΟΣ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΣΠΑΝΙΟΤΑΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ. Η ΔΩΔΕΚΑΒΙΒΛΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ.

ὀφθαλμὸν μὲν ἐκκόψωμεν

Βαδίζοντες δὲ τὴν ἀπλανῆ καὶ ζωηφόρον ὁδόν, ὀφθαλμὸν μὲν ἐκκόψωμεν σκανδαλίζοντα· μὴ τὸν αἰσθητόν, ἀλλὰ τὸν νοητόν· οἷον ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἢ μετ' αὐτῶν ἐμβληθῆναι, ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα, εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός.

Ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης, ἀκολουθώντας τὸ Μ. Ἀθανάσιο, ἀπαγορεύει τὴν «κοινωνία» ὄχι μόνο μὲ αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐκείνους ποὺ ἐπικοινωνοῦν μὲ αἱρετικούς. Λέγει:
«τοῦ τε Ἁγίου Ἀθανασίου προστάσσοντος μηδεμίαν κοινωνίαν ἔχειν ἡμᾶς πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ μὴν μηδὲ πρὸς τοὺς κοινωνοῦντας μετὰ τῶν ἀσεβῶν»
(Ἐπιστολαί, 466, l.17-18).

Καὶ ὁ Πατριάρχης Κων/πόλεως, ἅγιος Γερμανὸς ὁ νέος, συμβουλεύει τὴν ἀποχὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ ἐκείνους τοὺς «ὀρθόδοξους» ποὺ κοινωνοῦσαν μὲ τοὺς Λατίνους. Συμβούλευε ἀκόμα τους λαϊκούς, νὰ φεύγουν ὁλοταχῶς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ποὺ ἔδειξαν ὑποταγὴ στοὺς Λατίνους, καὶ μήτε σὲ Ἐκκλησία ποὺ ἐκεῖνοι λειτουργοῦν νὰ πηγαίνουν, μήτε νὰ παίρνουν εὐλογία ἀπὸ τὰ χέρια τους. Καλύτερα νὰ προσεύχεστε μόνοι στὰ σπίτια σας, παρὰ νὰ συγκεντρώνεστε στὴν ἐκκλησία μαζὶ μὲ τοὺς Λατινόφρονες κληρικοὺς καὶ λαϊκούς.http://www.facebook.com/photo.php?fbid=328244863964089&set=o.425047610867614&type=1&theater.

διῶκτες τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ;

Τί συμβαίνει στούς διῶκτες τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; ῾Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς .
Ρωτήστε τον διώκτη της Εκκλησίας Σαύλο (Σαούλ), τί του συνέβη. «Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίξειν» (Πράξεις 26, 14), του είπε ο Κύριος και ο Σαύλος βαπτίστηκε και έγινε ο Παύλος, ο Απόστολος.
Τί συνέβη στον Ηρώδη, τον πρώτο διώκτη των χριστιανών; Τί συνέβη στον Ιουλιανό τον Παραβάτη.; Πέθαναν και οι δύο με φρικτό θάνατο, ενώ οι θεοστυγείς δολοπλοκίες τους εναντίον του Χριστού διαλύθηκαν σαν καπνός.
Αλλά έτσι συνέβαινε πάντα στην ιστορία: κάποιοι διώκτες μεταστρέφονταν στον χριστιανισμό, ενώ άλλοι πέθαιναν με φρικτούς θανάτους. Πάντοτε οι προσπάθειες του ενός ή του άλλου χριστιανομάχου εκμηδενίζονται, διαλύονται σαν καπνός.
Όταν ο αυτοκράτορας Αδριανός επιτέθηκε στην Ιερουσαλήμ, ήθελε να εκδικηθεί τους Ιουδαίους και τους χριστιανούς, διότι δεν ξεχώριζε τους χριστιανούς από τους Ιουδαίους. Διασκόρπισε τους Ιουδαίους σε όλο τον κόσμο κι έκτισε έναν ειδωλολατρικό ναό στο σημείο όπου βρισκόταν ο Ναός του Σολομώντος. Επίσης μετονόμασε την Ιερουσαλήμ «Αϊλία», με βάση το όνομα του «Αΐλιος» και απαγόρευσε σε οποιονδήποτε να ονομάζει την πόλη αυτή Ιερουσαλήμ. Έκτισε ναό προς τιμήν του φαύλου Ερμή στον Γολγοθά, άλλον ναό για τον Δία πάνω από τον τάφο του Κυρίου κι έναν ναό προς τιμήν του Άδωνη, στη Βηθλεέμ.
Πράγματι πόσο τραγικό θα ήταν, για τους χριστιανούς εκείνης της εποχής, να βλέπουν τα ιερά τους προσκυνήματα να χλευάζονται κατ’ αυτόν τον τρόπο! Αλλά όμως στο τέλος τί συνέβη; Ο αυτοκράτορας Αδριανός βρήκε φρικτό θάνατο και όσο για τους ειδωλικούς ναούς του, αυτοί κατακρημνίστηκαν την εποχή των θεοστέπτων αγίων βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης, της αυτοκράτειρας μητέρας του. Στη θέση τους ανεγέρθηκαν περικαλλείς χριστιανικοί ναοί, που μέχρι σήμερα στέκουν ακλόνητοι!
«Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν». Ω, πόσο μάταιη και χαμένη είναι κάθε μάχη εναντίον του Χριστού!
(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς,

«Ἔστι κακή ὁμόνοια, καί καλή διαφωνία

Ὁ μεγάλος θεολόγος τοῦ ΙΕ αἰῶνος, ‘Ιωσήφ ὁ Βρυέννιος λέγει: «Ἔστι κακή ὁμόνοια, καί καλή διαφωνία. Ἔστι σχισθῆναι καλῶς καί ὁμονοῆσαι κακῶς. Οἷς γάρ ἡ φιλία ἀπωλείας πρόξενος, τούτοις τό μῖσος ἀρετῆς ὑπόθεσις γίνεται. Καί κρείσσων ἐμπαθοῦς ὁμονοίας, ἡ ὑπέρ ἀπαθείας διάστασις. Καλόν τό εἰρηνεύειν πρός πάντας, ἀλλ’ ὁμονοοῦντας πρός τήν εὐσέβειαν. Ἡ γάρ εἰρήνη μετά μέν τοῦ ἰδίου καί πρέποντος, κάλλιστον ἐστι κτῆμα καί λυσιτελέστατον, μετά δέ κακίας, ἤ δουλείας ἐπονειδίστου, πάντων αἴσχιστον καί τε καί βλαβερώτατον. Ἐπεί οὐδείς δύναται κτήσασθαι τήν ἀγάπην τῶν πονηρῶν καί κακῶν, χωρίς κακίας καί πονηρίας. Μεγάλη δέ ἀρετή τοῦ δικαίου, ὅταν ἔχη τούς τοῦ Θεοῦ ἐχθρούς, ἐχθρούς, καί τούς αὐτοῦ φίλους, φίλους, ὥσπερ μεγάλη κακία ἁμαρτωλοῦ, ὅταν τούς τοῦ Θεοῦ φίλους ἔχη ἐχθρούς, καί τούς ἐχθρούς αὐτοῦ φίλους (Ἰωσήφ Βρυεννίου, Τά Εὑρεθέντα, Τόμος Β, σελ. 22)

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Αστανά: Ένας αντικατοπτρισμός από το μέλλον στην καρδιά της στέπας Η ολοκαίνουρια πρωτεύουσα του Καζακστάν Ένα φουτουριστικό όραμα υψώνεται εδώ και λίγο καιρό στη μέση της απέραντης στέπας που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της κεντρικής Ασίας. Η Αστανά, η νέα πρωτεύουσα του Καζακστάν, δίνει στους επισκέπτες της τη δυνατότητα να ρίξουν μια ματιά στο μέλλον της Ευρασίας και στους κατοίκους της την ευκαιρία να ζήσουν την περιπέτεια της ελεύθερης αγοράς με φόντο ένα σκηνικό σχεδιασμένο από τους πλέον σημαντικούς σύγχρονους αρχιτέκτονες. 12 φωτογραφίες Μια μεγαλούπολη ex nihilo Την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης σε αυτές τις εσχατιές της στέπας υπήρχε μια πόλη 200.000 περίπου κατοίκων με το όνομα Τσελίνιγκραντ, χτισμένη στις όχθες του ποταμού Ισίμ. Τυπική επαρχιακή σοβιετική πόλη σε ένα περιβάλλον με πολικό ψύχος τον χειμώνα και πολύ ζεστά καλοκαίρια. Η περιοχή ήταν γνωστή και σαν Ακμολά, που σημαίνει «λευκό νεκροταφείο» εξ αιτίας του χρώματος του εδάφους της. Σχεδόν στην καρδιά της κεντρασιατικής στέπας, με παγωμένους βοριάδες απίστευτης αγριότητας, τους οποίους τίποτα - ούτε δέντρα, ούτε λόφοι, ούτε βουνά - δεν υπάρχει για να επιβραδύνει, να φυσάνε ανελέητα το Τσελίνιγκραντ φυτοζωούσε μέσα στη σοβιετική παρακμή. Οι υποδομές της πόλης έμοιαζαν ξεχαρβαλωμένες και οι τεράστιες εργατικές πολυκατοικίες έδιναν την εντύπωση ότι από στιγμή σε στιγμή πρόκειται να καταρρεύσουν. Και ξαφνικά οι κάτοικοί του όχι μόνο έμαθαν ότι η πόλη τους θα γινόταν η νέα πρωτεύουσα της χώρας, αλλά είδαν μέσα σε λίγα μόνο χρόνια στην απέναντι όχθη του ποταμού, την οποία οι νέοι κάτοικοι της Αστανά αποκαλούν «αριστερή όχθη», να υψώνεται ένα … Μανχάταν. Η μοντέρνα Αστανά, που στα Καζακικά σημαίνει απλά «πρωτεύουσα», δημιουργήθηκε ex nihilo εδώ και περίπου μια δεκαπενταετία με προεδρικό διάταγμα και η κατασκευή της έχει κοστίσει μέχρι στιγμής περισσότερα από δέκα δις δολάρια, ποσό που αυξάνεται συνεχώς, καθώς στην πόλη επικρατεί ακόμα οικοδομικός οργασμός. Η πόλη απλώνεται πάνω σε ένα γενικό σχέδιο του Ιάπωνα αρχιτέκτονα Κίσο Κουροκάβα. Την κεντρική αρτηρία της πόλης πλαισιώνουν δύο εντυπωσιακά κτίρια του Βρετανού Σερ Νόρμαν Φόστερ. Στη μία άκρη υψώνεται το Khan Shatyr Entertainment Center, ένα mall τεραστίων διαστάσεων, που θεωρείται και η μεγαλύτερη «σκηνή» στον κόσμο, εξ ου και η ονομασία της που σημαίνει «Βασιλεύς των σκηνών». Το σχήμα της και η κατασκευή της παραπέμπουν στις παραδοσιακές σκηνές που για χιλιετίες στέγαζαν τους νομάδες της στέπας. Για την ολοκλήρωσή της χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια και κόστισε συνολικά 400 εκατ. δολάρια. Τα υλικά από τα οποία είναι κατασκευασμένη προήλθαν από διάφορα μέρη του κόσμου. Το ειδικό πολυμερές πλαστικό που περιβάλλει τη «σκηνή» ήρθε από τη Γερμανία και την Κίνα, ενώ η άμμος που απλώνεται στην τροπική παραλία που βρίσκεται στον τελευταίο όροφο του mall μεταφέρθηκε στο Καζακστάν από τις Μαλδίβες και τα τροπικά φυτά στις παρυφές της παραλίας προέρχονται από την Ισπανία. Στο εσωτερικό της μοιάζει με τα περισσότερα mall σε όλο τον κόσμο με πέντε ορόφους στους τέσσερις από τους οποίους κυριαρχούν τα καταστήματα, τα καφέ, τα εστιατόρια και οι αίθουσες με videogames, ενώ στον τελευταίο όροφο υπάρχει η τροπική παραλία, όπου με εισιτήριο περίπου 35 ευρώ μπορεί κανείς να κάνει μπάνιο, και όπου εκτός από το νερό θερμαίνεται τεχνητά και η άμμος. Τη διάρκεια της ημέρας το υλικό που την καλύπτει είναι αδιαφανές απ έξω, ενώ στο εσωτερικό αφήνει το φως να περνάει και να διαχέεται από παντού. Το σκηνικό αλλάζει δραματικά όταν δύσει ο ήλιος, οπότε η «σκηνή» φωτίζεται από μέσα με προβολείς σε διάφορους χρωματισμούς κάνοντάς την να λαμποκοπάει στο σκοτάδι και να είναι ορατή από μεγάλη απόσταση. Στην άλλη άκρη της κεντρικής αρτηρίας υψώνεται η κορωνίδα της πόλης, Το Παλάτι για την Ειρήνη και την Αρμονία. Πρόκειται για μία τεράστια πυραμίδα που έχει χτιστεί πάνω σε έναν τεχνητό λόφο σε σχέδια του Φόστερ. Τα εγκαίνια της πυραμίδας έγιναν το 2006, χτίστηκε μέσα σε τέσσερα χρόνια και κόστισε 200 εκατ. δολάρια. Η ανέγερσή της ξεκίνησε από μια ιδέα του Προέδρου της χώρας Νουρσουλτάν Ναζαρμπάεφ, ο οποίος θέλησε να κατασκευάσει ένα κέντρο συνάντησης των θρησκευτικών ηγετών της υφηλίου. Η πυραμίδα έχει ύψος 60 μέτρα και το εξωτερικό της αποτελείται από ένα ατσάλινο πλαίσιο και υαλοπίνακες. Στο εσωτερικό της στο πρώτο επίπεδο στεγάζει μια αίθουσα συναυλιών 1.500 θέσεων και το φουαγέ της είναι κατασκευασμένο από μαύρο γρανίτη που λαμποκοπάει. Μοναδική παραφωνία οι μεγάλες γλάστρες που στολίζουν τον χώρο και οι οποίες φιλοξενούν πλαστικά φυτά με λουλούδια. Ένα ασανσέρ μεταφέρει τους επισκέπτες στον πρώτο όροφο της κεντρικής αίθουσας, της οποίας το πάτωμα είναι κι αυτό φτιαγμένο από διαφανές γυαλί που δίνει στους επισκέπτες τη δυνατότητα να βλέπουν την αίθουσα συναυλιών από κάτω και την αίσθηση ότι περπατούν στον αέρα. Δύο ακόμα όροφοι φιλοξενούν παρεκκλήσια για τις δεκαοκτώ βασικές θρησκείες της χώρας, που συνολικά ξεπερνούν τις σαράντα. Φτάνοντας κανείς στην οροφή και αφού έχει περάσει από έναν αιωρούμενο διάδρομο που περιβάλλεται από έναν κρεμαστό κήπο μπαίνει σε μια αίθουσα όπου οι θρησκευτικοί ηγέτες του κόσμου συναντώνται κάθε τρία χρόνια. Στους γυάλινους τοίχους της αίθουσας κυριαρχούν βιτρό που έχουν μοτίβα ιπτάμενων κύκνων, ενώ ένας φακός στο πάτωμα διαχέει στο από κάτω αίθριο το φως. Μοντερνισμός με άρωμα κεντρικής Ασίας Ανάμεσα στην Πυραμίδα και τη «σκηνή», στη μέση της κεντρικής αρτηρίας βρίσκεται μια περίεργη κατασκευή που μοιάζει με γιγαντιαίο μπαλάκι του μπάντμινγκτον. Είναι ο πύργος Μπαϊτερέκ, ακόμια μία ιδέα του Προέδρου. Πρόκειται για μια μεταλλική κατασκευή συνολικού ύψους 97 μέτρων, που συμβολίζει το 1997, έτος που η Αστανά ανακηρύχτηκε νέα πρωτεύουσα του κράτους. Στην κορυφή του μεταλλικού πύργου στηρίζεται μία σφαίρα που έχει διάμετρο 22 μέτρα και ζυγίζει 300 τόνους. Το εξωτερικό της σφαίρας είναι κατασκευασμένο από γυαλί – χαμαιλέοντα που αλλάζει χρώμα ανάλογα με το φως το ήλιου. Ένα απρόσμενα ηλιόλουστο μεσημέρι στις αρχές Οκτωβρίου αγόρασα ένα εισιτήριο στη βάση του κτιρίου και στη συνέχεια με το ασανσέρ ανέβηκα στη σφαίρα που έχει δύο ορόφους. Από εκεί πάνω μπορούσες να δεις τριγύρω όλη την πόλη. Μπορούσες να δεις το προεδρικό μέγαρο στεφανωμένο με έναν μπλε τρούλο, το υπουργείο εξωτερικών, το υπουργείο εθνικής άμυνας, τους ουρανοξύστες που πλαισιώνουν τις κεντρικές αρτηρίες του κέντρου, τα υπερσύγχρονα στάδια και την παλιά πόλη από την άλλη πλευρά του ποταμού, που σήμερα έχει εξωραϊστεί και δεν θυμίζει σε τίποτα το παλιό Τσελίνιγκραντ. Στον πάνω όροφο υπήρχε ένα αποτύπωμα του χεριού του Προέδρου και ήταν διασκεδαστικό να βλέπεις νέους και ηλικιωμένους Καζάκους να βάζουν το χέρι τους στο αποτύπωμα σε μία διαδικασία που υποτίθεται ότι συμβόλιζε την απόφασή τους να συμβάλλουν κι αυτοί στο όραμα του Ναζαρμπάεφ για ένα θαυμαστό, ολοκαίνουριο Καζακστάν. Η πόλη απλώνεται τριγύρω λαμπερή και αυθάδης, χωρίς την πατίνα του χρόνου, τόσο καινούρια που μοιάζει εξωπραγματική. Οι φουτουριστικές κατασκευές δίνουν την εντύπωση ότι βρίσκεσαι σε σκηνικό μιας ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Ανάμεσα στα κυβερνητικά κτίρια και και τις τράπεζες διακρίνει κανείς το γιγαντιαίο «Χαντράτ Σουλτάν» τζαμί, το μεγαλύτερο στην κεντρική Ασία, δωρεά του Κατάρ, μια μεγάλη συναγωγή την κατασκευή της οποίας πλήρωσε ένας δισεκατομμυριούχος Καζάκος Εβραίος και μια ρώσικη Ορθόδοξη εκκλησία που χτίστηκε με λαϊκή συμμετοχή. Από τον πύργο δεν βλέπει κανείς μόνο την πόλη, αλλά και την στέπα που την περιβάλλει από παντού και η οποία εκτείνεται στον ορίζοντα προς όλες τις κατευθύνσεις για χιλιάδες χιλιόμετρα. Μια πρωταύουσα μετακομίζει Στην ερώτησή μου για την αιτία της μεταφοράς της πρωτεύουσας πήρα διάφορες απαντήσεις. Άλλος μου έλεγε ότι η παλιά πρωτεύουσα, το Αλματί, που ήταν χτισμένη κοντά στα νότια σύνορα της χώρας στους πρόποδες της οροσειράς Τιαν Σεν, είχε εξαντλήσει τα περιθώρια για επέκταση, αδυνατούσε να απορροφήσει τον ολοένα αυξανόμενο πληθυσμό, ενώ τα γύρω βουνά εγκλώβιζαν την ατμοσφαιρική ρύπανση. Άλλος μου έλεγε ότι οι αιτίες ήταν γεωπολιτικές. Το Αλματί, που βρισκόταν στα νοτιοανατολικά σύνορα της χώρας ήταν πολύ απομακρυσμένο από την υπόλοιπη δημοκρατία. Τα κοιτάσματα πετρελαίου της Κασπίας βρίσκονταν περίπου τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα δυτικά, ενώ οι γειτονικές «δημοκρατίες» στον νότο, όπως το Ουζμπεκιστάν και το Κιργιστάν ήσαν πολύ ασταθείς και βρίσκονταν πολύ κοντά στο Αλματί. Άλλος μου έλεγε ότι ήταν μια ευφυής ιδέα του Προέδρου προκειμένου να διασφαλίσει τα βόρεια σύνορα της χώρας με τη Ρωσία που έχουν μήκος περισσότερα από επτά χιλιάδες χιλιόμετρα, δεδομένου ότι μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας του Καζακστάν υπήρχαν πολλοί Ρώσοι αξιωματούχοι που έκαναν λόγο για εδαφικές αξιώσεις της Ρωσίας σε μεγάλες λωρίδες γης στα βόρεια του Καζακστάν. Ο πρόεδρος Ναζαρπάεφ δεν ήταν ο πρώτος που είχε την ιδέα να κάνει την Αστανά πρωτεύουσα του κράτους. Ήδη από την εποχή του Νικίτα Χρουτσόφ, τη δεκαετία του 1950, υπήρχαν ανάλογα σχέδια. Ο Χρουτσόφ ήλπιζε να μετατρέψει την ακαλλιέργητη στέπα γύρω από το Τσελίνιγκραντ σε σιτοβολώνα της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν μία ιδέα που βρήκε πολλούς θιασώτες, με αποτέλεσμα τεράστιες εκτάσεις να σπαρθούν με σιτάρι, ενώ δόθηκαν κίνητρα σε χιλιάδες Ρώσους να μετακινηθούν και να εγκατασταθούν στην περιοχή. Κανείς, φυσικά, δεν ρώτησε τους Καζάκους, οι οποίοι γνώριζαν από πρώτο χέρι ότι η στέπα δεν μπορούσε να συντηρήσει τέτοιου είδους εντατικές καλλιέργειες. Στην αρχή το σχέδιο φάνηκε να πηγαίνει καλά και το Τσελίνιγκραντ αναπτύχθηκε ραγδαία. Όμως οι λυσσαλέοι άνεμοι που φύσαγαν κατά τη διάρκεια του χειμώνα ξερίζωσαν τα σπαρτά, ενώ η εντατική λίπανση με φυτοφάρμακα δηλητηρίασε το έδαφος. Το σχέδιο ξεψύχησε και η ιδέα ξεχάστηκε. Τον Ιούλιο του 1994 ο πρόεδρος Ναζαρμπάεφ αποφάσισε να αναβιώσει την ιδέα και το όλο εγχείρημα ξεκίνησε επίσημα το 1997. Οι χιλιάδες κρατικοί υπάλληλοι που έπρεπε να μετακομίσουν στη νέα πρωτεύουσα δεν ήσαν καθόλου ευχαριστημένοι. Να μη ξεχνάμε ότι η περιοχή ήταν γνωστή σαν τόπος εξορίας, φιλοξενώντας σταλινικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ η Αστανά θεωρείται σαν η δεύτερη πιο κρύα πρωτεύουσα του κόσμου μετά την Ουλάν Μπατόρ της Μογγολίας. Εδώ ήταν που ο Στάλιν εξόρισε χιλιάδες Γερμανούς του Βόλγα, Ινγκουσέτιους και Τσετσένους στις δεκαετίες του 30 και του 40. Η ιδέα να αφήσουν τις κατοικίες και τις οικογένειές τους στο όμορφο Αλματί για να εγκατασταθούν σε αυτή την περιοχή, που πολλοί αποκαλούσαν «σκουπιδοτενεκέ του Στάλιν», περίπου 1.000 χιλιόμετρα βορειότερα δεν τους άρεσε και πολύ. Η μετακίνηση κράτησε περίπου δύο χρόνια και όπως πολλοί θυμούνται ο πρώτος χειμώνας ήταν τρομερός. Οι κάτοικοι του Αλματί δεν ήσαν συνηθισμένοι σε τέτοιο πολικό ψύχος και περίμεναν ανυπόμονα να έρθει το καλοκαίρι που όμως έφερε μαζί του νέα βάσανα – σκόνη και κουνούπια. Καθώς δεν υπήρχαν κτίρια για να στεγάσουν τις χιλιάδες των κρατικών υπαλλήλων, ακόμα και ανώτεροι αξιωματούχοι ζούσαν σε στρατώνες. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ηλικιωμένοι προτίμησαν να παραμείνουν στο Αλματί, με αποτέλεσμα η Αστανά να δίνει την εντύπωση ότι κατοικείται αποκλειστικά από νέους ανθρώπους. Σιγά – σιγά οι υποδομές βελτιώθηκαν και χρόνο με τον χρόνο οι κάτοικοι της πόλης είδαν να διαμορφώνεται τριγύρω τους ένα νέο σκηνικό. Η ιδέα του προέδρου άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά και σήμερα μπορεί κανείς να πει ότι η πόλη δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις άλλες μεγαλουπόλεις του κόσμου.


    Αστανά: Ένας αντικατοπτρισμός από το μέλλον στην καρδιά της στέπας
Η ολοκαίνουρια πρωτεύουσα του Καζακστάν
Αστανά: Ένας αντικατοπτρισμός από το μέλλον στην καρδιά της στέπας

Ένα φουτουριστικό όραμα υψώνεται εδώ και λίγο καιρό στη μέση της απέραντης στέπας που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της κεντρικής Ασίας. Η Αστανά, η νέα πρωτεύουσα του Καζακστάν, δίνει στους επισκέπτες της τη δυνατότητα να ρίξουν μια ματιά στο μέλλον της Ευρασίας και στους κατοίκους της την ευκαιρία να ζήσουν την περιπέτεια της ελεύθερης αγοράς με φόντο ένα σκηνικό σχεδιασμένο από τους πλέον σημαντικούς σύγχρονους αρχιτέκτονες.
 
Οι «φουτουριστικές» κατασκευές κυριαρχούν στον ορίζοντα της πόλης δίνοντας μια άλλη διάσταση σε έναν απλό περίπατο
Στον τελευταίο όροφο του mall στο Σατίρι Καν μπορείτε να απολαύσετε το μπάνιο σας σε μια τροπική παραλία
Οι ουρανοξύστες ανταγωνίζονται σε ύψος και σε μοντέρνο σχεδιασμό σε έναν αγώνα εντυπωσιασμού
Το παλιό σοβιετικό Τσελίνιγκραντ στην απέναντι όχθη του ποταμού εξωραΐζεται και αυτό σιγά - σιγά
Το επιβλητικό τζαμί είναι από τα μεγαλύτερα στην κεντρική Ασία
Η πυραμίδα του Νόρμαν Φόστερ αποτελεί σημείο αναφοράς για την ολοκαίνουρια πρωτεύουσα
Αίθουσα συναυλιών σε σχέδιο του ιταλού αρχιτέκτονα Μανφρέντι Νικολέτι.
Ο πύργος «Μπαϊτερέκ» και οι υπερσύγχρονες κτίρια που τον πλαισιώνουν δίνουν μια κεντρασιατική νότα στον μοντερνισμό
Ακόμα και τα δέντρα είναι «καινούρια» στην αριστερή όχθη της Αστανά
Ο «Βασιλιάς των Σκηνών», έργο του Νόρμαν Φόστερ, παραπέμπει σε UFO
Ένα σύμπλεγμα από τρεις ουρανοξύστες με τον τίτλο «Φώτα του Βορά» λυκνίζεται στο σκοτάδι
Από την κορυφή του πύργου Μπαϊτερέκ οι νεαροί Καζάκοι ατενίζουν το μέλλον της Ευρασίας
 
12  φωτογραφίες

Μια μεγαλούπολη ex nihilo

Την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης σε αυτές τις εσχατιές της στέπας υπήρχε μια πόλη 200.000 περίπου κατοίκων με το όνομα Τσελίνιγκραντ, χτισμένη στις όχθες του ποταμού Ισίμ. Τυπική επαρχιακή σοβιετική πόλη σε ένα περιβάλλον με πολικό ψύχος τον χειμώνα και πολύ ζεστά καλοκαίρια. Η περιοχή ήταν γνωστή και σαν Ακμολά, που σημαίνει «λευκό νεκροταφείο» εξ αιτίας του χρώματος του εδάφους της. Σχεδόν στην καρδιά της κεντρασιατικής στέπας, με παγωμένους βοριάδες απίστευτης αγριότητας, τους οποίους τίποτα - ούτε δέντρα, ούτε λόφοι, ούτε βουνά - δεν υπάρχει για να επιβραδύνει, να φυσάνε ανελέητα το Τσελίνιγκραντ φυτοζωούσε μέσα στη σοβιετική παρακμή. Οι υποδομές της πόλης έμοιαζαν ξεχαρβαλωμένες και οι τεράστιες εργατικές πολυκατοικίες έδιναν την εντύπωση ότι από στιγμή σε στιγμή πρόκειται να καταρρεύσουν. Και ξαφνικά οι κάτοικοί του όχι μόνο έμαθαν ότι η πόλη τους θα γινόταν η νέα πρωτεύουσα της χώρας, αλλά είδαν μέσα σε λίγα μόνο χρόνια στην απέναντι όχθη του ποταμού, την οποία οι νέοι κάτοικοι της Αστανά αποκαλούν «αριστερή όχθη», να υψώνεται ένα … Μανχάταν. Η μοντέρνα Αστανά, που στα Καζακικά σημαίνει απλά «πρωτεύουσα», δημιουργήθηκε ex nihilo εδώ και περίπου μια δεκαπενταετία με προεδρικό διάταγμα και η κατασκευή της έχει κοστίσει μέχρι στιγμής περισσότερα από δέκα δις δολάρια, ποσό που αυξάνεται συνεχώς, καθώς στην πόλη επικρατεί ακόμα οικοδομικός οργασμός.
Η πόλη απλώνεται πάνω σε ένα γενικό σχέδιο του Ιάπωνα αρχιτέκτονα Κίσο Κουροκάβα. Την κεντρική αρτηρία της πόλης πλαισιώνουν δύο εντυπωσιακά κτίρια του Βρετανού Σερ Νόρμαν Φόστερ. Στη μία άκρη υψώνεται το Khan Shatyr Entertainment Center, ένα mall τεραστίων διαστάσεων, που θεωρείται και η μεγαλύτερη «σκηνή» στον κόσμο, εξ ου και η ονομασία της που σημαίνει «Βασιλεύς των σκηνών». Το σχήμα της και η κατασκευή της παραπέμπουν στις παραδοσιακές σκηνές που για χιλιετίες στέγαζαν τους νομάδες της στέπας. Για την ολοκλήρωσή της χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια και κόστισε συνολικά 400 εκατ. δολάρια. Τα υλικά από τα οποία είναι κατασκευασμένη προήλθαν από διάφορα μέρη του κόσμου. Το ειδικό πολυμερές πλαστικό που περιβάλλει τη «σκηνή» ήρθε από τη Γερμανία και την Κίνα, ενώ η άμμος που απλώνεται στην τροπική παραλία που βρίσκεται στον τελευταίο όροφο του mall μεταφέρθηκε στο Καζακστάν από τις Μαλδίβες και τα τροπικά φυτά στις παρυφές της παραλίας προέρχονται από την Ισπανία.  
Στο εσωτερικό της μοιάζει με τα περισσότερα mall σε όλο τον κόσμο με πέντε ορόφους στους τέσσερις από τους οποίους κυριαρχούν τα καταστήματα, τα καφέ, τα εστιατόρια και οι αίθουσες με videogames, ενώ στον τελευταίο όροφο υπάρχει η τροπική παραλία, όπου με εισιτήριο περίπου 35 ευρώ μπορεί κανείς να κάνει μπάνιο, και όπου εκτός από το νερό θερμαίνεται τεχνητά και η άμμος. Τη διάρκεια της ημέρας το υλικό που την καλύπτει είναι αδιαφανές απ έξω, ενώ στο εσωτερικό αφήνει το φως να περνάει και να διαχέεται από παντού. Το σκηνικό αλλάζει δραματικά όταν δύσει ο ήλιος, οπότε η «σκηνή» φωτίζεται από μέσα με προβολείς σε διάφορους χρωματισμούς κάνοντάς την να λαμποκοπάει στο σκοτάδι και να είναι ορατή από μεγάλη απόσταση.
Στην άλλη άκρη της κεντρικής αρτηρίας υψώνεται η κορωνίδα της πόλης, Το Παλάτι για την Ειρήνη και την Αρμονία. Πρόκειται για μία τεράστια πυραμίδα που έχει χτιστεί πάνω σε έναν τεχνητό λόφο σε σχέδια του Φόστερ. Τα εγκαίνια της πυραμίδας έγιναν το 2006, χτίστηκε μέσα σε τέσσερα χρόνια και κόστισε 200 εκατ. δολάρια. Η ανέγερσή της ξεκίνησε από μια ιδέα του Προέδρου της χώρας Νουρσουλτάν Ναζαρμπάεφ, ο οποίος θέλησε να κατασκευάσει ένα κέντρο συνάντησης των θρησκευτικών ηγετών της υφηλίου.
Η πυραμίδα έχει ύψος 60 μέτρα και το εξωτερικό της αποτελείται από ένα ατσάλινο πλαίσιο και υαλοπίνακες. Στο εσωτερικό της στο πρώτο επίπεδο στεγάζει μια αίθουσα συναυλιών 1.500 θέσεων και το φουαγέ της είναι κατασκευασμένο από μαύρο γρανίτη που λαμποκοπάει. Μοναδική παραφωνία οι μεγάλες γλάστρες που στολίζουν τον χώρο και οι οποίες φιλοξενούν πλαστικά φυτά με λουλούδια. Ένα ασανσέρ μεταφέρει τους επισκέπτες στον πρώτο όροφο της κεντρικής αίθουσας, της οποίας το πάτωμα είναι κι αυτό φτιαγμένο από διαφανές γυαλί που δίνει στους επισκέπτες τη δυνατότητα να βλέπουν την αίθουσα συναυλιών από κάτω και την αίσθηση ότι περπατούν στον αέρα. Δύο ακόμα όροφοι φιλοξενούν παρεκκλήσια για τις δεκαοκτώ βασικές θρησκείες της χώρας, που συνολικά ξεπερνούν τις σαράντα. Φτάνοντας κανείς στην οροφή και αφού έχει περάσει από έναν αιωρούμενο διάδρομο που περιβάλλεται από έναν κρεμαστό κήπο μπαίνει σε μια αίθουσα όπου οι θρησκευτικοί ηγέτες του κόσμου συναντώνται κάθε τρία χρόνια. Στους γυάλινους τοίχους της αίθουσας κυριαρχούν βιτρό που έχουν μοτίβα ιπτάμενων κύκνων, ενώ ένας φακός στο πάτωμα διαχέει στο από κάτω αίθριο το φως.
Μοντερνισμός με άρωμα κεντρικής Ασίας
Ανάμεσα στην Πυραμίδα και τη «σκηνή», στη μέση της κεντρικής αρτηρίας βρίσκεται μια περίεργη κατασκευή που μοιάζει με γιγαντιαίο μπαλάκι του μπάντμινγκτον.  Είναι ο πύργος Μπαϊτερέκ, ακόμια μία ιδέα του Προέδρου. Πρόκειται για μια μεταλλική κατασκευή συνολικού ύψους 97 μέτρων, που συμβολίζει το 1997, έτος που η Αστανά ανακηρύχτηκε νέα πρωτεύουσα του κράτους. Στην κορυφή του μεταλλικού πύργου στηρίζεται μία σφαίρα που έχει διάμετρο 22 μέτρα και ζυγίζει 300 τόνους. Το εξωτερικό της σφαίρας είναι κατασκευασμένο από γυαλί – χαμαιλέοντα που αλλάζει χρώμα ανάλογα με το φως το ήλιου.
Ένα απρόσμενα ηλιόλουστο μεσημέρι στις αρχές Οκτωβρίου αγόρασα ένα εισιτήριο στη βάση του κτιρίου και στη συνέχεια με το ασανσέρ ανέβηκα στη σφαίρα που έχει δύο ορόφους. Από εκεί πάνω μπορούσες να δεις τριγύρω όλη την πόλη. Μπορούσες να δεις το προεδρικό μέγαρο στεφανωμένο με έναν μπλε τρούλο, το υπουργείο εξωτερικών, το υπουργείο εθνικής άμυνας, τους ουρανοξύστες που πλαισιώνουν τις κεντρικές αρτηρίες του κέντρου, τα υπερσύγχρονα στάδια και την παλιά πόλη από την άλλη πλευρά του ποταμού, που σήμερα έχει εξωραϊστεί και δεν θυμίζει σε τίποτα το παλιό Τσελίνιγκραντ. Στον πάνω όροφο υπήρχε ένα αποτύπωμα του χεριού του Προέδρου και ήταν διασκεδαστικό να βλέπεις νέους και ηλικιωμένους Καζάκους να βάζουν το χέρι τους στο αποτύπωμα σε μία διαδικασία που υποτίθεται ότι συμβόλιζε την απόφασή τους να συμβάλλουν κι αυτοί στο όραμα του Ναζαρμπάεφ για ένα θαυμαστό, ολοκαίνουριο Καζακστάν.
Η πόλη απλώνεται τριγύρω λαμπερή και αυθάδης, χωρίς την πατίνα του χρόνου, τόσο καινούρια που μοιάζει εξωπραγματική. Οι φουτουριστικές κατασκευές δίνουν την εντύπωση ότι βρίσκεσαι σε σκηνικό μιας ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Ανάμεσα στα κυβερνητικά κτίρια και και τις τράπεζες διακρίνει κανείς  το γιγαντιαίο «Χαντράτ Σουλτάν» τζαμί, το μεγαλύτερο στην κεντρική Ασία, δωρεά του Κατάρ, μια μεγάλη συναγωγή την κατασκευή της οποίας πλήρωσε ένας δισεκατομμυριούχος Καζάκος Εβραίος και μια ρώσικη Ορθόδοξη εκκλησία που χτίστηκε με λαϊκή συμμετοχή. Από τον πύργο δεν βλέπει κανείς μόνο την πόλη, αλλά και την στέπα που την περιβάλλει από παντού και η οποία εκτείνεται στον ορίζοντα προς όλες τις κατευθύνσεις για χιλιάδες χιλιόμετρα. 
Μια πρωταύουσα μετακομίζει
Στην ερώτησή μου για την αιτία της μεταφοράς της πρωτεύουσας πήρα διάφορες απαντήσεις. Άλλος μου έλεγε ότι η παλιά πρωτεύουσα, το Αλματί, που ήταν χτισμένη κοντά στα νότια σύνορα της χώρας στους πρόποδες της οροσειράς Τιαν Σεν, είχε εξαντλήσει τα περιθώρια για επέκταση, αδυνατούσε να απορροφήσει τον ολοένα αυξανόμενο πληθυσμό, ενώ τα γύρω βουνά εγκλώβιζαν την ατμοσφαιρική ρύπανση. Άλλος μου έλεγε ότι οι αιτίες ήταν γεωπολιτικές. Το Αλματί, που βρισκόταν στα νοτιοανατολικά σύνορα της χώρας ήταν πολύ απομακρυσμένο από την υπόλοιπη δημοκρατία. Τα κοιτάσματα πετρελαίου της Κασπίας βρίσκονταν περίπου τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα δυτικά, ενώ οι γειτονικές «δημοκρατίες» στον νότο, όπως το Ουζμπεκιστάν και το Κιργιστάν ήσαν πολύ ασταθείς και βρίσκονταν πολύ κοντά στο Αλματί. Άλλος μου έλεγε ότι ήταν μια ευφυής ιδέα του Προέδρου προκειμένου να διασφαλίσει τα βόρεια σύνορα της χώρας με τη Ρωσία που έχουν μήκος περισσότερα από επτά χιλιάδες χιλιόμετρα, δεδομένου ότι μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας του Καζακστάν υπήρχαν πολλοί Ρώσοι αξιωματούχοι που έκαναν λόγο για εδαφικές αξιώσεις της Ρωσίας σε μεγάλες λωρίδες γης στα βόρεια του Καζακστάν.
Ο πρόεδρος Ναζαρπάεφ δεν ήταν ο πρώτος που είχε την ιδέα να κάνει την Αστανά πρωτεύουσα του κράτους. Ήδη από την εποχή του Νικίτα Χρουτσόφ, τη δεκαετία του 1950, υπήρχαν ανάλογα σχέδια. Ο Χρουτσόφ ήλπιζε να μετατρέψει την ακαλλιέργητη στέπα γύρω από το Τσελίνιγκραντ σε σιτοβολώνα της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν μία ιδέα που βρήκε πολλούς θιασώτες, με αποτέλεσμα τεράστιες εκτάσεις να σπαρθούν με σιτάρι, ενώ δόθηκαν κίνητρα σε χιλιάδες Ρώσους να μετακινηθούν και να εγκατασταθούν στην περιοχή. Κανείς, φυσικά, δεν ρώτησε τους Καζάκους, οι οποίοι γνώριζαν από πρώτο χέρι ότι η στέπα δεν μπορούσε να συντηρήσει τέτοιου είδους εντατικές καλλιέργειες. Στην αρχή το σχέδιο φάνηκε να πηγαίνει καλά και το Τσελίνιγκραντ αναπτύχθηκε ραγδαία. Όμως οι λυσσαλέοι άνεμοι που φύσαγαν κατά τη διάρκεια του χειμώνα ξερίζωσαν τα σπαρτά, ενώ η εντατική λίπανση με φυτοφάρμακα δηλητηρίασε το έδαφος. Το σχέδιο ξεψύχησε και η ιδέα ξεχάστηκε.
Τον Ιούλιο του 1994 ο πρόεδρος Ναζαρμπάεφ αποφάσισε να αναβιώσει την ιδέα και το όλο εγχείρημα ξεκίνησε επίσημα το 1997. Οι χιλιάδες κρατικοί υπάλληλοι που έπρεπε να μετακομίσουν στη νέα πρωτεύουσα δεν ήσαν καθόλου ευχαριστημένοι. Να μη ξεχνάμε ότι η περιοχή ήταν γνωστή σαν τόπος εξορίας, φιλοξενώντας σταλινικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ η Αστανά θεωρείται σαν η δεύτερη πιο κρύα πρωτεύουσα του κόσμου μετά την Ουλάν Μπατόρ της Μογγολίας. Εδώ ήταν που ο Στάλιν εξόρισε χιλιάδες Γερμανούς του Βόλγα, Ινγκουσέτιους και Τσετσένους στις δεκαετίες του 30 και του 40. Η ιδέα να αφήσουν τις κατοικίες και τις οικογένειές τους στο όμορφο Αλματί για να εγκατασταθούν σε αυτή την περιοχή, που πολλοί αποκαλούσαν «σκουπιδοτενεκέ του Στάλιν», περίπου 1.000 χιλιόμετρα βορειότερα δεν τους άρεσε και πολύ.
Η μετακίνηση κράτησε περίπου δύο χρόνια και όπως πολλοί θυμούνται ο πρώτος χειμώνας ήταν τρομερός. Οι κάτοικοι του Αλματί δεν ήσαν συνηθισμένοι σε τέτοιο πολικό ψύχος και περίμεναν ανυπόμονα να έρθει το καλοκαίρι που όμως έφερε μαζί του νέα βάσανα – σκόνη και κουνούπια. Καθώς δεν υπήρχαν κτίρια για να στεγάσουν τις χιλιάδες των κρατικών υπαλλήλων, ακόμα και ανώτεροι αξιωματούχοι ζούσαν σε στρατώνες. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ηλικιωμένοι προτίμησαν να παραμείνουν στο Αλματί, με αποτέλεσμα η Αστανά να δίνει την εντύπωση ότι κατοικείται αποκλειστικά από νέους ανθρώπους. Σιγά – σιγά οι υποδομές βελτιώθηκαν και χρόνο με τον χρόνο οι κάτοικοι της πόλης είδαν να διαμορφώνεται τριγύρω τους ένα νέο σκηνικό. Η ιδέα του προέδρου άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά και σήμερα μπορεί κανείς να πει ότι η πόλη δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις άλλες μεγαλουπόλεις του κόσμου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου