ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Πρὸς τοὺς ἀπανταχοῦ Ὀρθοδόξους.

Κρατώμεν τῆς ὁμολογίας, ἥν παρελάβομεν ἄδολον, παρά τηλικούτων ἀνδρῶν, ἀποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμόν, ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ Διαβόλου.Ὁ δεχόμενος νεωτερισμόν, κατελέγχει ἐλλειπή τὴν κεκηρυγμένην Ὁρθόδοξον πίστην.
Ἀλλ’ αὔτη πεπληρωμένη ἤδη ἐσφράγισται, μὴ ἐπιδεχόμενη μήτε μείωσιν, μήτε αὔξησιν, μήτε ἀλλοίωσιν, καὶ ὁ τολμών ἤ πράξαι ἤ συμβουλεύσαι ἤ διανοηθήναι τοῦτο, ἤδη ἠρνήθη τὴν πίστιν τοῦ Χριστού, ἤδη ἐκουσίως καθυπεβλήθη εἰς τὸ αἰώνιον ἀνάθεμα, διὰ τὸ βλασφημεῖν εἰς τὸ Πνεύμα τὸ Ἅγιον, ὡς τάχα μὴ ἀρτίως λαλήσαν ἐν ταῖς Γραφαῖς καὶ Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις…Ἄπαντες οὐν οἱ νεωτερίζοντες ἤ αἰρέσει ἤ σχίσματιἐκουσίως ἐνεδύθησαν κατάρα ὡς ἰμάτιον (Ψαλμ-ΡΗ’18), κἄν τε Πάπαι, κἄν τε Πατριάρχαι, κἄν τε κληρικοί, κἄν τε λαϊκοί, κἄν Ἄγγελος ἐξ Οὐρανοῦ.

Ἄνθιμος ἐλέω Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως Νέας Ρώμης ἤ Οἰκουμ. Πατρ.
Ἰερόθεος ἐλέω Θεοῦ Πάπας καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πᾶσης Αἰγύπτου.
Μεθόδιος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης Ἀντιοχείας.
Κύριλλος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης Ἰεροσολύμων.
Καὶ αἱ περὶ αὐτοὺς Ἱεραὶ Συνόδοι.
Ἐν Κωνσταντινούπολει τὸ σωτήριον ἔτος 1848.

Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν,

«....πολλοὶ ἐροῦσίν μοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν; καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι Οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς· ἀποχωρεῖτε ἀπ' ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν (Κατά Ματθ. 21-24) 2)

Δεν είστε θύμα, είστε θύτης. κ. Πρωθυπουργέ, !!!!

Δεν είστε θύμα, είστε θύτης. κ. Πρωθυπουργέ, !!!!
ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΊΝΕΤΕ, Κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΈ;

μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί

Ο Απόστολος Παύλος λέει «…μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί ούτε αρσενοκοίται 10 ούτε πλεονέκται ούτε κλέπται ούτε μέθυσοι, ου λοίδοροι, ουχ άρπαγες βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι. 11 και ταύτά τινες ήτε· αλλά απελούσασθε, αλλά ηγιάσθητε, αλλά εδικαιώθητε εν τω ονόματι του Κυρίου Ιησού και εν τω Πνεύματι του Θεού ημών.» (Α’ Κορ.6:9-11).

ΑΓΑΠΗ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΑΓΑΠΗ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ..ΚΑΤΑ ΤΟΝ Γ.ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΗΤΑΝ [ Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΠΙ ΤΩΝ ΣΥΧΡΟΝΩΝ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΤΡΑΧΥΤΙΤΑ ΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ].Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΚΑΙ ΔΙΚΑΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΗΡΟ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΕ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ -ΣΤΑΥΡΟΥ - ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΟΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΣΜΟΣ.

έλειπαν 13 ολόκληρες ημέρες,

Όσο κι αν ψάξετε, σε οποιοδήποτε αρχείο των ελληνικών ληξιαρχείων, δεν πρόκειται να βρείτε ούτε έναν Έλληνα ή Ελληνίδα που να έχει καταχωρηθεί με ημερομηνία γέννησης από 16 έως 28 Φεβρουαρίου 1923! Αυτό αποκαλύπτει ο κ. Διονύσης Σιμόπουλος, Διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου. Όχι, φυσικά, γιατί δεν.... είχαμε ούτε μία γέννα σε μία ολόκληρη περίοδο 13 ημερών, αλλά γιατί απλούστατα το 1923 είχε μόνο 352 ημέρες"! Όπως εξηγεί ο κ. Σιμόπουλος, από τον Φεβρουάριο του 1923, έλειπαν 13 ολόκληρες ημέρες, δηλαδή το διάστημα μεταξύ 16 και 28 Φεβρουαρίου, ο ήλιος αποκοιμήθηκε, καί ξύπνησε μετά από 13 μέρας..

ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω»

Ο Απόστολος Παύλος μας λέγει: «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω». Τολμηρό αυτό που μας λέγει ο απόστολος Παύλος! «ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ»!! Φαντάζεστε αυτούς που αρέσκονται εις τα θαύματα να έβλεπαν άγγελο να τους λέγει «ακολουθήστε το νέο ημερολόγιο των Παπών της Δύσεως»!!! Εως και αυτόν τον ίδιο τον Παύλο θα αναθεμάτιζαν!!!

Εσύ σε ποια Εκκλησία ανήκεις;

‎"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" Γρηγόριος ο Θεολόγος «Εσύ σε ποια Εκκλησία ανήκεις; Σε αυτήν του Βυζαντίου, της Ρώμης, της Αντιόχειας, της Αλεξάνδρειας ή της Ιερουσαλήμ;;;;; Τότε ο δίκαιος απάντησε σοφά: «Ο Κύριός μας Χριστός χαρακτήρισε Καθολική Εκκλησία εκείνη την Εκκλησία, η οποία διατηρεί την αληθινή και ομολογιακή παρακαταθήκη της πίστης.!!!!!! αγίου Μαξίμου Ομολογητού:

δύο μορφές ταπεινώσεως

«Υπάρχουν δε δύο μορφές ταπεινώσεως, όπως ακριβώς και δύο μορφές υπερηφάνειας. Η πρώτη υπερηφάνεια είναι όταν εξουθενώνει κανείς τον αδελφό του, όταν τον εξευτελίζει σαν να μη είναι τίποτα και θεωρεί τον εαυτό του ανώτερό του. Αν αυτός που θα πέσει σε αυτήν την υπερηφάνεια δεν φροντίσει γρήγορα με τη κατάλληλη προσοχή και επιμέλεια να διορθωθεί σιγά -σιγά φτάνει στην δεύτερη υπερηφάνεια και καταντά να υπερηφανεύεται απέναντι στον ίδιο τον Θεό και να πιστεύει πως οτιδήποτε κατορθώνει οφείλεται στις δυνάμεις του και όχι στον Θεό. Πραγματικά αδελφοί μου, κάποτε είδα έναν που είχε καταντήσει στην ελεεινή αυτή κατάσταση. Στην αρχή αν του έλεγε κανένας αδελφός κάτι τον έφτυνε και έλεγε: ‘’Ποιος είναι αυτός; Δεν αξίζει κανένας παρά μόνο ο Ζωσιμάς και οι μαθητές του’’. Μετά άρχισε να εξευτελίζει και αυτούς και να λέει: ‘’Δεν αξίζει κανένας παρά μόνο ο Μακάριος’’. Και μετά από λίγο άρχισε πάλι να λέει: ‘’Τι είναι ο Μακάριος; Τιποτένιος, μόνο ο Βασίλειος και ο Γρηγόριος αξίζουν’’. Μετά από λίγο άρχισε και αυτούς να τους εξευτελίζει λέγοντας: ‘’Τι είναι ο Βασίλειος και τι είναι ο Γρηγόριος; Τιποτένιοι. Μόνο ο Πέτρος και ο Παύλος αξίζουν’’. Του λέω: ‘’Πραγματικά αδελφέ μου και αυτούς θα τους απορρίψεις’’. Πιστέψετε με, μετά από λίγο καιρό άρχισε να λέει: ‘’Τι είναι ο Πέτρος και ο Παύλος; Τιποτένιοι. Μόνο η Αγία Τριάδα αξίζει’’. Μετά υπερηφανεύτηκε και εναντίον του ίδιου του Θεού και έτσι έχασε τα λογικά του. Για αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε αδελφοί μου, εναντίον της πρώτης υπερηφάνειας για να μην καταλήξουμε μετά από λίγο στην τέλεια υπερηφάνεια».

(Αββά Δωρόθεου, Έργα Ασκητικά, Διδασκαλία περί ταπεινοφροσύνης, σελ. 129).

ΤΟ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΩΣ ΘΗΡΙΟ !!!!

Ἰδού τί γράφει εἰς τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» σελίς 4, ὁ κλεινός Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Δοσίθεος:

«Τέσσαρα μεγάλα θηρία ἐγέννησεν ὁ ΙΣΤ’ αἰών: Τήν αἴρεσιν τοῦ Λουθήρου, τήν αἴρεσιν τοῦ Καλβίνου, τήν αἴρεσιν τῶν Γιεζουβιτῶν, (Ἰησουιτῶν. Τάγμα θανάτου τοῦ Πάπα. Σκοπός του ἡ διάδοσις τοῦ Παπισμοῦ καί ἡ ὑποταγή ὅλων ὑπό τόν Πάπα) καί τήν αἴρεσιν τοῦ Νέου Καλενδαρίου· (Σ.σ. ἡμερολογίου). … κατά δέ τῆς αἱρέσεως τοῦ Νέου Καλενδαρίου ἀπεφάνθη ἡ ἐν Κων/πόλει μεγάλη Οἰκουμενική Σύνοδος τῶ 1593».Ο ΙΕΡΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ Δοσίθεος: ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΩΣ ΘΗΡΙΟ !!!!.


Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΥΧΝΑ ΣΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΡΑΠΤΑ ΤΟΥ ΔΟΣΙΘΕΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ Ο ΙΔΙΟΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΙΕΡΟ..

.

Ο ΔΟΣΙΘΕΟΣ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΣΠΑΝΙΟΤΑΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ. Η ΔΩΔΕΚΑΒΙΒΛΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ.

ὀφθαλμὸν μὲν ἐκκόψωμεν

Βαδίζοντες δὲ τὴν ἀπλανῆ καὶ ζωηφόρον ὁδόν, ὀφθαλμὸν μὲν ἐκκόψωμεν σκανδαλίζοντα· μὴ τὸν αἰσθητόν, ἀλλὰ τὸν νοητόν· οἷον ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἢ μετ' αὐτῶν ἐμβληθῆναι, ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα, εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός.

Ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης, ἀκολουθώντας τὸ Μ. Ἀθανάσιο, ἀπαγορεύει τὴν «κοινωνία» ὄχι μόνο μὲ αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐκείνους ποὺ ἐπικοινωνοῦν μὲ αἱρετικούς. Λέγει:
«τοῦ τε Ἁγίου Ἀθανασίου προστάσσοντος μηδεμίαν κοινωνίαν ἔχειν ἡμᾶς πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ μὴν μηδὲ πρὸς τοὺς κοινωνοῦντας μετὰ τῶν ἀσεβῶν»
(Ἐπιστολαί, 466, l.17-18).

Καὶ ὁ Πατριάρχης Κων/πόλεως, ἅγιος Γερμανὸς ὁ νέος, συμβουλεύει τὴν ἀποχὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ ἐκείνους τοὺς «ὀρθόδοξους» ποὺ κοινωνοῦσαν μὲ τοὺς Λατίνους. Συμβούλευε ἀκόμα τους λαϊκούς, νὰ φεύγουν ὁλοταχῶς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ποὺ ἔδειξαν ὑποταγὴ στοὺς Λατίνους, καὶ μήτε σὲ Ἐκκλησία ποὺ ἐκεῖνοι λειτουργοῦν νὰ πηγαίνουν, μήτε νὰ παίρνουν εὐλογία ἀπὸ τὰ χέρια τους. Καλύτερα νὰ προσεύχεστε μόνοι στὰ σπίτια σας, παρὰ νὰ συγκεντρώνεστε στὴν ἐκκλησία μαζὶ μὲ τοὺς Λατινόφρονες κληρικοὺς καὶ λαϊκούς.http://www.facebook.com/photo.php?fbid=328244863964089&set=o.425047610867614&type=1&theater.

διῶκτες τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ;

Τί συμβαίνει στούς διῶκτες τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; ῾Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς .
Ρωτήστε τον διώκτη της Εκκλησίας Σαύλο (Σαούλ), τί του συνέβη. «Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίξειν» (Πράξεις 26, 14), του είπε ο Κύριος και ο Σαύλος βαπτίστηκε και έγινε ο Παύλος, ο Απόστολος.
Τί συνέβη στον Ηρώδη, τον πρώτο διώκτη των χριστιανών; Τί συνέβη στον Ιουλιανό τον Παραβάτη.; Πέθαναν και οι δύο με φρικτό θάνατο, ενώ οι θεοστυγείς δολοπλοκίες τους εναντίον του Χριστού διαλύθηκαν σαν καπνός.
Αλλά έτσι συνέβαινε πάντα στην ιστορία: κάποιοι διώκτες μεταστρέφονταν στον χριστιανισμό, ενώ άλλοι πέθαιναν με φρικτούς θανάτους. Πάντοτε οι προσπάθειες του ενός ή του άλλου χριστιανομάχου εκμηδενίζονται, διαλύονται σαν καπνός.
Όταν ο αυτοκράτορας Αδριανός επιτέθηκε στην Ιερουσαλήμ, ήθελε να εκδικηθεί τους Ιουδαίους και τους χριστιανούς, διότι δεν ξεχώριζε τους χριστιανούς από τους Ιουδαίους. Διασκόρπισε τους Ιουδαίους σε όλο τον κόσμο κι έκτισε έναν ειδωλολατρικό ναό στο σημείο όπου βρισκόταν ο Ναός του Σολομώντος. Επίσης μετονόμασε την Ιερουσαλήμ «Αϊλία», με βάση το όνομα του «Αΐλιος» και απαγόρευσε σε οποιονδήποτε να ονομάζει την πόλη αυτή Ιερουσαλήμ. Έκτισε ναό προς τιμήν του φαύλου Ερμή στον Γολγοθά, άλλον ναό για τον Δία πάνω από τον τάφο του Κυρίου κι έναν ναό προς τιμήν του Άδωνη, στη Βηθλεέμ.
Πράγματι πόσο τραγικό θα ήταν, για τους χριστιανούς εκείνης της εποχής, να βλέπουν τα ιερά τους προσκυνήματα να χλευάζονται κατ’ αυτόν τον τρόπο! Αλλά όμως στο τέλος τί συνέβη; Ο αυτοκράτορας Αδριανός βρήκε φρικτό θάνατο και όσο για τους ειδωλικούς ναούς του, αυτοί κατακρημνίστηκαν την εποχή των θεοστέπτων αγίων βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης, της αυτοκράτειρας μητέρας του. Στη θέση τους ανεγέρθηκαν περικαλλείς χριστιανικοί ναοί, που μέχρι σήμερα στέκουν ακλόνητοι!
«Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν». Ω, πόσο μάταιη και χαμένη είναι κάθε μάχη εναντίον του Χριστού!
(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς,

«Ἔστι κακή ὁμόνοια, καί καλή διαφωνία

Ὁ μεγάλος θεολόγος τοῦ ΙΕ αἰῶνος, ‘Ιωσήφ ὁ Βρυέννιος λέγει: «Ἔστι κακή ὁμόνοια, καί καλή διαφωνία. Ἔστι σχισθῆναι καλῶς καί ὁμονοῆσαι κακῶς. Οἷς γάρ ἡ φιλία ἀπωλείας πρόξενος, τούτοις τό μῖσος ἀρετῆς ὑπόθεσις γίνεται. Καί κρείσσων ἐμπαθοῦς ὁμονοίας, ἡ ὑπέρ ἀπαθείας διάστασις. Καλόν τό εἰρηνεύειν πρός πάντας, ἀλλ’ ὁμονοοῦντας πρός τήν εὐσέβειαν. Ἡ γάρ εἰρήνη μετά μέν τοῦ ἰδίου καί πρέποντος, κάλλιστον ἐστι κτῆμα καί λυσιτελέστατον, μετά δέ κακίας, ἤ δουλείας ἐπονειδίστου, πάντων αἴσχιστον καί τε καί βλαβερώτατον. Ἐπεί οὐδείς δύναται κτήσασθαι τήν ἀγάπην τῶν πονηρῶν καί κακῶν, χωρίς κακίας καί πονηρίας. Μεγάλη δέ ἀρετή τοῦ δικαίου, ὅταν ἔχη τούς τοῦ Θεοῦ ἐχθρούς, ἐχθρούς, καί τούς αὐτοῦ φίλους, φίλους, ὥσπερ μεγάλη κακία ἁμαρτωλοῦ, ὅταν τούς τοῦ Θεοῦ φίλους ἔχη ἐχθρούς, καί τούς ἐχθρούς αὐτοῦ φίλους (Ἰωσήφ Βρυεννίου, Τά Εὑρεθέντα, Τόμος Β, σελ. 22)

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

ΑΝΑΚΗΡΥΞΙΣ ΩΣ ΑΓΙΩΝ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ Άξιος πολλών εγκωμιαστικών αναφορών είναι ό Μαρτυρικός άθλος των εκατομμυρίων Ρώσων Νεομαρτύρων, οι όποιοι μαρτύρησαν κατά τους χρόνους του άθεου κομμουνιστικού καθε¬στώτος. Ολίγα δι' αυτόν έχουμε γράψει σε προηγούμενα τεύχη μας. Ενταύθα παραθέτουμε αποσπασματικώς την εν έτη 1981 επίσημο διακήρυξιν της Αξιοποιήσεως των από την Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς, της οποίας τότε ηγείτο ό αείμνηστος άγιος Ιεράρχης και Ομολογητής Φιλάρετος, επί των ήμερων του οποίου κατεδικάσθη επισήμως υπό της Ί, Συνόδου του ό αντίχριστος Οικουμενισμός. Ιδού το κείμενο: Προς τα τέκνα της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς. Ρωσική Εκκλησία της Διασπο¬ράς είναι ένα κομμάτι της Μη¬τρικής Ρωσική Εκκλησίας και μπορεί να ομιλεί εκ μέρους της. Πριν έρθουν τα μεγάλα δεινά στη Ρωσική Εκκλησία, ό Κύριος, ό όποιος προγνωρίζει τα πάντα, οδήγησε με το Παντοδύ¬ναμο χέρι Του ένα μικρό κομμά¬τι αυτής έξω από τα όρια της Ρω¬σίας, το όποιο έμεινε ελεύθερο από κάθε πολιτική εξουσία. Οι 34 Ρώσοι Επίσκοποι, πού βρέθηκαν στο εξωτερικό, δη¬μιούργησαν, με την ευλογία του Αγίου Πατριάρχου Τύχωνος και της Ιεράς Συνόδου, τη Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς, ή όποια υπάρχει μέχρι σήμερα. Πρώτη κεφαλή της ήταν ό Μη¬τροπολίτης Κιέβου Αντώνιος, κύριος υποψήφιος του Πατριαρχι¬κού θρόνου στη σύνοδο της Μό¬σχας 1917-18. Δεύτερος εκλέχτη¬κε ό Μητροπολίτης Αναστάσιος, μέλος της πανρωσικής Συνόδου, και τρίτος ό Μητροπολίτης Φιλάρετος, ό όποιος μαζί με 18 Επισκόπους αποτελούν τη Σύνοδο της Εκκλησίας της Διασποράς. Η Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς γνωρίζει και ομολογεί πώς ή ζωή της Εκκλησίας στην πα¬τρίδα, από το έτος 1917 και μέχρι σήμερα, ακολουθεί δρόμο στενό αλλά δοξασμένο, δρόμο Μαρ¬τυρίου, ομολογίας Πίστεως, διωγμών, αναχώρησης για τις κατακόμβες και δρόμο μάχης με την άθεη εξουσία πού πολέμησε αιματηρά την Εκκλησία. ατά τη μεγάλη διάρκεια της φοβέρας αυτής περιόδου, ή Εκκλησία, έχοντας κατά νου τα λόγια του Σωτήρος «εν τω κόσμο θλίψιν εξετε αλλά θαρσείτε! εγώ νενίκηκα τον κόσμον», οδήγησε στον Χριστόν μία πληθώρα ιερών Μαρτύρων, γενναίων Ομολογητών Ορθο¬δόξων Χριστιανών, πού υπέφεραν και σφαγιάστηκαν για την Πίστη. Το αίμα τους ξέπλυνε τη ντρο¬πή της αποστασίας των ομοε¬θνών τους. Έγιναν θυσία για τον εξαγνισμό του Έθνους. Ο ταπεινός Τσάρος, ό οποίος εγκαταλείφθηκε από όλους, σφαγιάστηκε ως σύμβολο της Ορθόδοξης επικράτειας. Θανάτωσαν τους αληθινούς Ποιμέ¬νες καθώς και μοναχούς και λαϊ¬κούς, αυτούς πού αγαπούσαν τον Χριστόν, άντρες, γυναίκες ακόμα και αθώα παιδιά! Με ποικίλα βασανιστήρια δο¬λοφόνησαν, χτύπησαν έως θανάτου, εκτέλεσαν εν ψυχρώ, σκότωσαν με πείνα, κρύο και με καταναγκαστικά έργα στα στρατόπεδα εργασίας. Έθαψαν αν-θρώπους ζωντανούς, τους κρέμα¬σαν από τις πόρτες και τις ωραίες πύλες των Ί. Ναών, τους έριξαν στα ποτάμια, τους έκοψαν τις γλώσσες, σκότωσαν τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Μία απλή κα-τηγορία αρκούσε για να εκτελε¬στεί κάποιος: Είναι δούλος του Θεού, ένας πιστός Χριστιανός! Πίνοντας το αίμα των θυμά¬των τους οι Βασανιστές έφτασαν στο σημείο της τρέλας. (ί. Κατά Ιωάννη ΙΣΤ' 33.) Πιστοί πήγαν ως αρνιά στη σφαγή υποκύπτοντας στη θέ¬ληση του Θεού μέχρι θανάτου και λέγοντας: «Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; Θλίψις ή στενοχώρια η διω¬γμός η λιμός η γυμνότης η κίνδυνος η μάχαιρα;» (Ρωμ. ΗΉ). Αυτή ή πάλη εξύψωσε την Ορθόδοξη Εκκλησία και της πρόσθεσε νέα δόξα! Στην πε¬ρίοδο των διωγμών, οι Μάρτυρες έγιναν ή δόξα, ή νίκη, ή χαρά μας. Έφυγαν από τη στρατευόμενη Εκκλησία ως νικητές και πή¬γαν στην αιώνια χαρά της θριαμβεύουσας Εκκλησίας! Άλλα ή Εκκλησία του Χριστού είναι Μία, και οι δύο πλευρές, γήινη και ου¬ράνια, ζούνε μία κοινή ζωή για την αγάπη του Χριστού και μόνο! Βλέποντας το κατόρθωμα τους, υποφέραμε και προ¬σευχόμασταν μαζί τους. Πολλοί πιστοί ρωτούσαν αν ήταν καιρός να προσευχόμαστε προς αυτούς αντί για αυτούς. Γιατί ήταν αναμ¬φίβολο ότι είχαν ήδη εισέλθει στη χαρά του Κυρίου! Όμως για να είναι τέλειες οι προσευχές μας προς αυτούς, πρέπει να γίνονται από όλη την Εκκλησία «εν ενί στόματι και μια καρδία». Ή Εκκλησία θα έπρεπε να δώσει την ευλογία της με το να τους αναγνωρίσει ως ιερούς Μάρτυρες. Κάθε τοπική αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία κανονίζει ή αναγνωρίζει τους Άγιους της με Σύνοδο των Επισκόπων, ή οποία με τη σειρά της υπακούει στην επιθυμία κλήρο και λαού, οι όποι¬οι πιστεύουν στην αγιότητα των Μαρτύρων και θέλουν να προσεύχονται σε αυτούς μέσα από την κοινή προσευχή της Εκκλησίας. Η Ρωσική Εκκλησία στη Σοβιετική Ένωση δεν είναι ικανή να το κάνει αυτό, αφού της έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα να ομιλεί και να ενεργεί ελεύθερα. Είναι υποταγμένη κάτω από την ολέ-θρια μπότα της άθεης διοίκησης! εν έχει επισκόπους, πού να εκφράζονται ελεύθερα και οι όποιοι θα έκαναν μια επίσημη πράξη αναγνώρισης των Άγιων Μαρτύρων. Είναι σιωπηλοί. Και οι άθεοι μαρτυρούν ψευδώς σε όλα τα κράτη ότι δεν υπήρξαν ποτέ μάρτυρες της πίστεως, ότι οι πιστοί στη Ρωσία έχουν πλήρη ελευθε¬ρία όσον άφορα στην πίστη. Γι' αυτό π Ί. Σύνοδος της Ρωσι¬κής Εκκλησίας της διασποράς τόλμησε να το κάνει αυτό με φόβο και τρόμο, σεβόμενη και προσκυνώντας το αίμα των Αγίων Μαρτύρων. Σας πληροφορούμε με χαρά, ότι στη Ν. Υόρκη την Κυριακή 19-10-/Μ 1-1981 ή Ί. Σύνοδος των Επισκόπων πρόσθεσε στους Άγιους τους Νέους Μάρτυρες και Ομολογητές της Ρωσικής Εκκλησίας, σύμφωνα με την επι¬θυμία και τις προσευχές κλήρου και ποιμνίου καθώς και των ατρό-μητων ομολογητών της πατρίδας. Με την αγιοποίηση τους ή Εκκλησία δείχνει έμπρακτα την αγάπη της προς τους Μάρτυ-ρες, την πίστη της ότι είναι Άγιοι ενώπιον του Κυρίου, το σεβασμό στον αγώνα τους και την επιθυμία της να προσευχηθεί σε αυτούς για όλους εμάς τους αμαρτωλούς. Σε αυτήν την προσευχή αγάπης αναγνωρίζεται το μυστήριο της ενότητας, για την οποία ό Κύριος προσευχήθηκε , «ίνα πάντες εν ωσι, καθώς συ, Πάτερ, εν εμοί κάνα) εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν εν ώσιν, ίνα ο κόσμος πιστεύση ότι συ με άπέστειλας» Iωάνν. ΙΖ' 21). Στο μυστήριο αυτό ό Ουρανός ενώνεται με τη γη, οι προ¬σευχές μας προς τους Μάρτυρες είναι γεμάτες από πίστη και αγάπη γι' αυτούς και μας δυναμώνουν. Τιμώντας ως Άγιους τους Μάρτυρες κρινόμαστε άξιοι της υπέρτατης βοήθειας του Θεού μέσα από τις πρεσβείες τους. Και αυτή π βοήθεια χρειάζεται σε όσους επιθυμούν να ζήσουν σύμ¬φωνα με τις εντολές του Θεού. Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ας προσευχηθούμε σε αυτούς πού είναι και πιο δυνατοί από εμάς και μεσίτες για μας. Ούτοι οι μακάριοι «εμπαιγμών και μαστιγών πείραν έλαβον, έτι δε δεσμών και φυλα¬κής. Ελιθάσθησαν, επρίσθησαν, επειράσθησαν, εν φόνο μαχαίρας απέθανον. Περιήλθον εν μηλωταίς, εν αιγείοις δέρμασιν, υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι. Ων ουκ ην άξιος ό κόσμος, εν ερημίαις πλανώμενοι και όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης. Και ούτοι πάν¬τες μαρτυρηθέντες δια της πίστεως ουκ εκομίσαντο την επαγγελίαν, του Θεού περί ημών κρειττόν τι προβλεψαμένου, ίνα μη χωρίς ημών τελείωθώσι» (Εβραίους ΙΑ' 36-40). Μας περιμένουν! Και μας παρακαλούν να ακολουθή¬σουμε το δρόμο τους! Τοιγαρούν και ημείς, τοσούτον έχοντες περικείμενον ημίν νέφος μαρτύρων, όγκον αποθεμένοι πάντα και την εύπερίστατον αμαρτία δι` υπομονής τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα, άφορωντες εις το της πίστεως αρχηγό και τελειωτή Ιησούν».(Εβραίους ΙΒ' 1-2). Άγιοι νέοι Μάρτυρες και Ομολογητές, προσευχη¬θείτε στον Θεό για μας. Ο Πρόεδρος της Συνόδου των Επισκόπων Μητροπολίτης Φιλάρετος της Νέας Υόρκης και Ανατολικής Αμερικής, και τα Μέλη της Συνόδου.









file:///C:/Users/xrhstos/Desktop/%CE%9D%CE%AD%CE%BF%CF%82%20%CF%86%CE%AC%CE%BA%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82/111KEIMENA/%CE%9D%CE%95%CE%9F%CE%9C%CE%91%CE%A1%CE%A4%CE%A5%CE%A1%CE%95%CE%A3%20%CE%A1%CE%A9%CE%A3%CE%A3%CE%9F%CE%99/%CE%91%CE%9A%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%A5%CE%98%CE%99%CE%91%20%CE%A4%CE%A9%CE%9D%20%CE%91%CE%93%CE%99%CE%A9%CE%9D%20%CE%9D%CE%95%CE%9F%CE%9C%CE%91%CE%A1%CE%A4%CE%A5%CE%A1%CE%A9%CE%9D%20%CE%9A%CE%91%CE%99%20%CE%9F%CE%9C%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%97%CE%A4%CE%A9%CE%9D%20%CE%A4%CE%97%CE%A3%20%CE%A1%CE%A9%CE%A3%CE%99%CE%9A%CE%97%CE%A3%20%CE%93%CE%97%CE%A3%201917-1990.pdf  ΑΝΑΚΗΡΥΞΙΣ ΩΣ ΑΓΙΩΝ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ

Ένδεκα χιλιάδες νεομάρτυρες Κληρικοί και Μοναχοί


11.000 νεομάρτυρες Κληρικοί και Μοναχοί πυροβολήθηκαν το 1918 στη Μονή Οράνκι της Ρωσίας από τους κομουνιστάς.
Λίγα λόγια για την Ιερά Μονή Οράνκι.
Η Ιερά Μονή Οράνκι της Ρωσίας ιδρύθηκε τον 18ο αιώνα κοντά στο ποτάμι Βόλγα για τους Ρώσους αριστοκράτες. Λειτούργησε μέχρι την επανάσταση του 1918, οπότε και κλείστηκε από τους αθέους και μετατράπηκε σε φυλακή.
Τους τοίχους του Ναού τους έβαψαν με ασβέστη για να σκεπαστούν οι τοιχογραφίες. Την μετέβαλαν σε φυλακή γυναικών. Το 1942 έγινε στρατόπεδο συγκεντρώσεως για τους αιχμαλώτους πολέμου. Τώρα είναι πάλι γυναικεία φυλακή.
-Πείτε μας, πάτερ Δημήτριε, κάτι για το στρατόπεδο συγκεντρώσεως στη Μονή Οράνκι, και για τους μοναχούς που μαρτύρησαν εκεί;
-Οράνκι ήταν το Μοναστήρι των Ρώσων αριστοκρατών και βρισκόταν στο κέντρο της Ρωσίας, κοντά στον ποταμό Βόλγα. Το 1918 οι κομουνιστές το κατάργησαν και έκαναν εκεί το στρατόπεδο συγκεντρώσεως για τους μοναχούς, μαζεύοντας εκεί πάνω από 11.000 μοναχούς από όλα τα μοναστήρια της Ρωσίας. Ήταν και ιερομόναχοι αλλά και παντρεμένοι ιερείς, με επικεφαλής έναν Επίσκοπον.
Το 1918 ήρθε από την Μόσχα μια στρατιωτική κομουνιστική επιτροπεία και τους είπε:
«Έρχεστε μαζί μας, ή όχι; Έχετε 24 ώρες να σκεφθείτε!».
Ο Επίσκοπος όμως τους είπε: «Είναι πάρα πολύ μέχρι αύριο. Θα σας δώσουμε την απάντηση σε 10 λεπτά». Τότε ο Επίσκοπος στράφηκε προς τους μοναχούς και τους είπε΄ «Αδελφοί, τώρα έχετε την ευκαιρία να γίνετε Μάρτυρες για τον Χριστό. Θέλετε να ενωθείτε με τους κομουνιστές, ή θέλετε να παραδώσετε την ζωή σας για τον Χριστό και να συγκραταριθμηθήτε στην χορία των αγίων μαρτύρων; Μη φοβάστε. Ο Χριστός είναι μαζί μας. Ο Χριστός μας καλεί σ’ Αυτόν!». Τότε φώναξαν όλοι ομόφωνα : «Θέλουμε να πεθάνουμε για τον Χριστόν», και στην συνέχεια τους σκότωσαν όλους. Τους πυροβολούσαν στο κεφάλι. Σε ένα μήνα, από 300-500 άτομα την ημέρα, τους εξετέλεσαν όλους και τους έθαψαν σε μια μεγάλη χαράδρα στην αυλή του Μοναστηριού. Μερικοί έσκαβαν μια τάφρο, μετά τους σκότωσαν, άλλοι τους σκέπαζαν με χώμα και έσκαβαν στη συνέχεια την τάφρο μετά και αυτούς, με την σειρά τους, τους σκότωναν, μέχρι που τους έθαψαν όλους. Τον Επίσκοπο τον σκότωσαν στο τέλος και τον έθαψαν καθισμένο σε μια μικρή καρέκλα.
Ήταν μια μαζική σφαγή των Ρώσων μοναχών από τους κομουνιστές, μοναδική στην ιστορία της σύγχρονης Εκκλησίας, για την οποία κανείς δεν λέγει τίποτε, ούτε γράφτηκε κάτι μέχρι τώρα. Εγώ είμαι ο μοναδικός ορθόδοξος ιερέας που ζω ακόμη, αυτόπτης μάρτυς στην αποκάλυψη των λειψάνων των αγίων μαρτύρων από το Οράνκι, όπου έμεινα στο στρατόπεδο ως στρατιωτικός ιερεύς μεταξύ των ετών 1942-1948. έγραψα και ένα βιβλίο, σχετικά με αυτό το γεγονός, που ονομάζεται «Οράνκι».
Στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως στο Οράνκι ήμασταν περίπου 14.00 αιχμάλωτοι πολέμου από το Στάλινγραντ, Ρουμάνοι, Γερμανοί και άλλες ευρωπαϊκές εθνότητες, και ήταν ανάγκη για αποχωρητήρια. Τότε ο διοικητής, του στρατοπέδου έβαλε μερικούς στρατιώτες να σκάψουν ένα μεγάλο λάκκο πίσω από την Εκκλησία. Σκάβοντας εκεί βρήκαν τα λείψανα αυτών των μοναχών.
Τότε μερικοί Ρουμάνοι στρατιώτες ήρθαν σ’ εμένα και μου είπαν:
Πάτερ Μπεζάν, βρήκαμε μια τάφρο γεμάτη με σώματα μοναχών, πυροβολημένων στο κεφάλι, ντυμένοι σε μαύρα μοναχικά ρούχα, τι να κάνουμε;
-Συνεχίσετε να σκάβετε με προσοχή και να δούμε τι θα βρούμε ακόμη! Σε λίγο ξαναήρθαν σ’ εμένα.
-Πάτερ Μπεζάν, βρήκαμε ένα ηλικιωμένον ιερέα που δεν αλλοιώθηκε, καθισμένος σε μια καρέκλα. Φαίνεται καλά που τον πυροβόλησαν στο κεφάλι΄ φοράει μια αλυσίδα με σταυρό και μια μεταλλική εικόνα της Θεοτόκου.
Αδελφοί, τους είπα, πηγαίνετε στον διοικητή του στρατοπέδου και αναφέρετε αυτά που βλέπετε, ότι εδώ συμβαίνει ένα μεγάλο θαύμα. Όλοι αυτοί οι μοναχοί, με επικεφαλής τον αναλλοίωτον Επίσκοπον είναι άγιοι, είναι μάρτυρες που σκοτώθηκαν από τους κομουνιστάς μεταξύ των ετών 1918-1920.
Πάνω σε μια μικρή καρέκλα καθόταν ένας αρχιερέας. Φορούσε ένα εγκόλπιο και ένα σταυρό. Τον σταυρό τον έκλεψαν αυτοί που έσκαβαν. Το τεμάχισαν και το μοιράσθηκαν. Το εγκόλπιο το πήρα εγώ, αλλά μου το πήρε ο διοικητής. Κάλεσε τον διοικητή εκεί, και είπε: «Αυτός γιατί ταλαιπωρείται στην καρέκλα; Βγάλτε τον από εδώ και θάψτε τον κάπου, σαν άνθρωπο!» Και με διέταξε εμένα να το κάνω αυτό.
Μίλησα στο συνεργείο του στρατοπέδου και του κάναμε μια καρέκλα από βαλανιδιά. Τον βάλαμε στην καρέκλα και τον δέσαμε. Τον ράντισα με αγιασμό, επίσης ράντισα και όλα τα άλλα λείψανα. Μετά τον κηδέψαμε αρχιερατικά, κοντά σε μια κρήνη στο προαύλιο της Μονής.

Στις 6 Αυγούστου έρχονται σ’ αυτή την κρήνη οι ιερείς που πέρασαν από τις φυλακές, μερικοί ανάπηροι, που σώθηκαν ζωντανοί από τις φυλακές της Σιβηρίας και τελούν την Θεία Λειτουργία.
Με την διαταγή του διοικητή του κάναμε και ένα σκελετό από βαλανίδια, για να μην βουλιάζει. Είδα όμως ένα θαύμα. Όταν βγάλαμε έξω το αναλλοίωτο σώμα του, απλώθηκε σαν να είχε πεθάνει τότε.
Αυτό το διηγήθηκα σε δυο Ρώσους διανοουμένους, ο ένας Ρουμανικής καταγωγής, γεγονός που τους εντυπωσίασε. Κατόπιν αυτοί επήγαν στο Οράνκι να διαπιστώσουν αν οι 11.000 μάρτυρες βρίσκονται εκεί. Όμως δεν μπόρεσαν, επειδή στο Οράνκι, που ήμασταν εμείς αιχμάλωτοι, έγινε μια γυναικεία φυλακή και δεν τους επέτρεψαν να πλησιάσουν. Μετά όμως έσκαψαν λίγο και διαπίστωσαν ακριβώς αυτό που τους είπα. Βρήκαν τα λείψανα, δεν βρήκαν όμως τον αρχιερέα, επειδή δεν έσκαψαν ακριβώς πάνω στο σημείο, σύμφωνα με το σχεδιάγραμμα που τους έδωσα. Ήρθαν κατόπιν σ’ εμένα και επιβεβαίωσαν αυτά που είπα.
-Πότε βρήκατε τα λείψανα;
-Τα ανακάλυψα το φθινόπωρο του 1942.
-Σημαίνει ότι αυτά τα υπολείμματα είναι λείψανα αγίων ανθρώπων!
-Βέβαια. Είναι αληθινοί μάρτυρες, όπως και στον καιρό των Ρωμαϊκών διωγμών. Πολλοί είναι οι μάρτυρες της πίστεως, που σκοτώθηκαν από τους κομουνιστάς.
-Επέτρεψαν οι αρχές στους δυο νέους να πάρουν από τα λείψανα των μαρτύρων από το Οράνκι;
Όχι, τίποτα. Μόνο αυτό, να διαπιστώσουν ότι υπάρχουν. Οι αρχές έκαναν σαν να μη γνωρίζουν τίποτε. Τι τους ενδιέφερε;
Εγώ τους έστειλα σ’ έναν αυτόπτη μάρτυρα, δεν ξέρω αν ζει ακόμη, ο οποίος το 1918 κατάφερε να γλυτώσει. Έγινε μυλωνάς στο δάσος στη Ταίγκα. Ονομαζόταν Θεόδοτος. Ήταν ρασοφόρος. Τον γνώρισα το 1944-1945, και όλα τα στοιχεία για αυτό το ομαδικό σκότωμα αυτός μου τα έδωσε.
-Πώς τον συναντήσατε;
-Σ’ ένα βαρύ χειμώνα μας έβγαλαν να κόψουμε ξύλα σ’ ένα δάσος βόρεια του στρατοπέδου. Μας φύλαγαν Ρώσοι, μη στρατιωτικοί, πολιτικοί που οπλοφορούσαν. Όπως περπατούσα μέσα στο δάσος, βρήκα ένα μικρό σπίτι στην κοιλάδα ενός ρυακιού. Χτύπησα την πόρτα βγήκε ένας ηλικιωμένος Ρώσος με γένια και με ρώτησε ποιος είμαι και τι θέλω.
Του είπα ότι είμαι στο Οράνκι και ότι είμαι Ρουμάνος ορθόδοξος ιερέας. Είχε τριάντα χρόνια να δη έναν ορθόδοξο ιερέα. Ήταν μέσα στο δάσος. Εκεί στον μύλο έζησε πολύ καλά τον Χριστιανισμό. Ήμουν ένας ξένος γι’ αυτόν, όμως με εμπιστεύτηκε. Ήταν απλός μοναχός και δεν μπορούσε να τελεί τα της ιεροσύνης. Είχε ένα βιβλίο από όπου διάβαζε τον κανόνα του. Ήταν πολύ πιστός. Με ερώτησε:
-Είσαι ορθόδοξος ιερέας; Και άρχισε να κλαίει.
-Ναι, του απάντησα.
-Τότε θα σου πω ένα μυστικό είμαι μοναχός από την Μονή Οράνκι. Ονομάζομαι Θεόδωρος. Το 1918, όταν ήμουν νέος, έφυγα την νύχτα, για να μην με σκοτώσουν. Έκτισα ένα σπίτι και το μύλο σ’ αυτό το δάσος. Δεν συνάντησα ένα ορθόδοξο ιερέα από τότε που έφυγα από το Οράνκι! Και μου διηγήθηκε πώς σκότωσαν οι κομουνιστές τους 11.000 μάρτυρες.
Αναμνήσεις από την περίοδο της παραμονής μου
στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως.
Στα ρωσικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως πέθαναν πάρα πολλοί. Εμείς τους κουβαλούσαμε με ξύλινη φορτάμαξα. Σκάβαμε μια μεγάλη τάφρο, τους βάζαμε εκεί και τους σκεπάζαμε με λίγο χώμα. Μετά ερχόταν άλλοι με την σειρά, κάθε ημέρα. Μόνο μια φορά μου επέτρεψαν να τελέσω μια γενική ακολουθία για όλους τους κεκοιμημένους. Ήταν χιλιάδες. Ετέλεσα ένα μνημόσυνο με όσα τροπάρια της νεκρωσίμου ακολουθίας μπορούσα να θυμηθώ.
Τότε ήμουν στο στρατόπεδο Μοναστήρκα. Στην Μονή Οράνκι ήταν δυο στρατόπεδα. Το ένα με Ρώσους κρατουμένους και στο άλλο με αιχμαλώτους πολέμου. Οι Ρώσοι εκτόπισαν εκατομμύρια ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες σε όλη την Σιβηρία. Στην Ρωσική κόλαση (γούλαγκ). Έπρεπε να είσαι έτοιμος για τον θάνατο. Όλοι ήταν έτοιμοι για τον θάνατο…
-Εσάς σας έσωσε ο Θεός από τον θάνατο!
-Ναι, σώθηκα με το έλεος του Θεού και είμαι ζωντανός. Πέρασα από πολλούς κινδύνους, πέρασα πολλά, αλλά γλύτωσα, και πολύ παράξενο πώς το μυαλό μου δουλεύει ακόμη καλά. Δόξα τω Θεώ για όλα.
Είναι μεγάλο πράγμα η χάρις του Θεού, μας σκεπάζει όλους, που πιστεύουμε σ’ Αυτόν.
Αν ήξερες, πάτερ, πόσα κόκαλα ζώων έφαγα μόνον να μην αισθάνομαι πείνα. Την πείνα την αισθάνεσαι μέχρι την Τετάρτη ημέρα, μετά νιώθεις κάτι πολύ γλυκό στο σώμα, σαν να τρως ζάχαρη και λιποθυμάς΄ συνέχεια λιποθυμάς και γελάς μέχρι να πεθάνεις.
Σε δυο περιπτώσεις ο θάνατος δεν ήταν βαρύς, όταν σε πυροβολούσαν και όταν πέθαινες από πείνα ή παγωνιά.
Παραδείγματος χάρη, όταν μας πήγαιναν από το σταθμό μέχρι κάποιο στρατόπεδο, πηγαίναμε περίπου εκατό χιλιόμετρα από μεγάλα χιόνια μέχρι το λαιμό. Οι περισσότεροι έμειναν πίσω, γονάτισαν, προσκύνησαν καλά και φώναξαν δυνατά: «Αδελφοί, συγχωρήστε με!». Και ο Ρώσος που ήταν πίσω τον πυροβολούσε στο κεφάλι, και έμενε εκεί.
Εμείς δεν θα μπορούσαμε να αντέξουμε. Ο Θεός δίνει στον καθένα το δικό του μερίδιο. Δεν του δίνει περισσότερο απ’ όσο μπορεί να αντέξει. Πιστεύετε αυτό;
Επιτρέπει και περισσότερο, αλλά του δίνει και δύναμη. Μερικές φορές αισθανόμουν τιμωρημένος, αλλά δεν γόγγυζα. Έπαιρνα πάνω μου τις αμαρτίες των άλλων.
Είμαι ευτυχής που είχα αυτή την εμπειρία. Ναι, πάτερ, ήμουν και είμαι ευτυχισμένος. Πέθαινα από την πείνα και το κρύο, αλλά ήμουν ευτυχισμένος΄ χαμογελούσα και έκλεινα τα μάτια αυτών που πέθαιναν. Ήταν γεμάτοι ψείρα και πέθαιναν από τον τύφον, ενώ εγώ δεν είχα τίποτα.
-Σας φύλαγε η χάρις του Θεού!
-Ναι, αυτό το ένιωθα. Σας το είπα. Και στον πόλεμο το ένιωσα δυο φορές, όταν μας βομβάρδισαν οι Ρώσοι. Όταν πηγαίναμε στην Βεσσαραβία, μείναμε στο μεγάλο χωριό Ισάκοβα. Ήταν Σάββατο. Κάναμε εσπερινό. Έβαλα στην εκκλησία ένα τάγμα στρατιωτών, τους εξομολόγησα και τους κοινώνησα. Άρχισαν να βομβαρδίζουν. Εγώ έμεινα στο Ιερό για να μαζεύω το αντιμήνσιο και το Άγιο Ποτήριο. Κτύπησαν και την Εκκλησία, χωρίς όμως να την νικήσουν.
-Όταν σε διώκουν είναι καλά να υπερασπίζεσαι και να δικαιολογείσαι; Ή είναι καλύτερα να υποφέρεις όλα για την αγάπη του Χριστού;
-Να υποφέρεις όλα για τον Χριστό.
-Είναι καλά να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου μπροστά στις εκκλησιαστικές αρχές;
-Δεν έχεις τι να κάνεις με την δικαιοσύνη. Ποτέ να μην κάνεις έκκληση στην δικαιοσύνη του Θεού, αλλά στην αγαθότητα του Θεού, στην αγάπη και το έλεός Του.
Πρέπει να σκεπτώμεθα την καλοσύνη του Θεού προς εμάς και με την σειρά μας να είμαστε και εμείς καλοί με τους άλλους.
Κατ’ εξοχήν αυτή είναι η βασική αρετή του Χριστιανισμού, η αγάπη, η πραότητα, η συγχωρητικότητα. Όλα θα περάσουν η αγάπη όμως θα μείνει για πάντα. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.
-Τι διαθήκη θέλετε να αφήσετε, μετά τον θάνατό σας, σ’ αυτούς που σας αγαπούν;
-Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος στα γεράματά του μόνον αυτά έλεγε στους μαθητές του: «Αγαπάτε αλλήλους», επειδή η αγάπη μπορεί να κατορθώσει τα πάντα, Αμήν
-Είχατε αναγκαστικό τόπο διαμονής;
-Ναι, μέχρι στις 22 Δεκεμβρίου του 1989.
-Σας έκαμναν έλεγχο στο σπίτι που μένατε;
-Είχα ένα ταγματάρχη της ασφάλειας που ήταν καθημερινά εδώ. Τους πιστούς που ερχόταν σ’ εμένα τους ρωτούσε διάφορα, καμιά φορά τους έδιωχνε.
-Τα γράμματά σας τα διάβαζαν;
-Ναι, μου τα έλεγχαν όλα. Αυτοί από το Ιάσιο με έβριζαν και με κτυπούσαν. Δεν ήταν χριστιανοί. Αυτός από το Χιρλάου ήταν καλός. Έκαμνε τακτικά τις αναφορές του. Μια νύκτα μετά την επανάσταση μου έδειξε τους φακέλους. Περιείχαν τις δηλώσεις των γνωστών και των εντοπίων. Τους συγχώρησα όλους. Προσεύχομαι γι’ αυτούς, να μην τους υπολογίσει ο Θεός αυτή την αμαρτία. Τους είπα, όταν τους συνάντησα: «Αδελφοί, εγώ σας συγχώρησα όλους, και ο Θεός να σας συγχωρήσει».
-Μας είπατε ότι την νύκτα στις 21-22 Δεκεμβρίου του 1989 κρύφτηκαν εδώ σ’ εσάς οι άνθρωποι της ασφάλειας.
-Ναι, ήρθαν το πρωί. Ήταν ο συνταγματάρχης από το Ιάσιο μαζί με δυο ταγματάρχες, που ήταν Εβραίοι. Αυτοί με κατεδίωξαν πιο πολύ. Μίλησαν μαζί μου και ζήτησαν συγνώμη. Ειλικρινά τους συγχώρησα.
Ευχαριστώ τον Θεό που βρέθηκα σ’ αυτές τις δοκιμασίες και βγήκα με την συνείδηση καθαρή. Δεν έχω τίποτα στην συνείδησή μου παρά μόνο τις προσωπικές μου αμαρτίες.
-Ποιο είναι το μυστικό για να βγεις ωφελημένος από αυτούς τους διωγμούς;
-Περνάς πολύ εύκολα, όταν πιστεύεις στον Θεό. Ποτέ δεν μπορούσα να αμφιβάλω στην ύπαρξη του Θεού.
Στις φυλακές με χτυπούσαν. Ήμουν συνηθισμένος με την δουλειά από τα ρωσικά στρατόπεδα. Πρέπει να δέχεσαι την ταλαιπωρία. Αν δεν την δέχεσαι και μουρμουρίζεις, εναντιώνεσαι στον Χριστό και η ταλαιπωρία είναι μάταια. Με την χάρη του Θεού δεν νιώθεις τίποτα, δεν σε πονάει τίποτα. Είναι κάποιος που στέκεται δίπλα σου. Δούλεψα και σε ορυχείο και σε διώρυγα και δεν έπαθα τίποτα. Πάντα έδιδα μια ελπίδα και στους άλλους.
Από το βιβλίο “Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑΣ” του μαρτυρικού ιερέως Δημητρίου Μπεζάν

Άξιος πολλών εγκωμιαστικών αναφορών είναι ό Μαρτυρικός άθλος των εκατομμυρίων Ρώσων Νεομαρτύρων, οι όποιοι μαρτύρησαν κατά τους χρόνους του άθεου κομμουνιστικού καθε­στώτος. Ολίγα δι' αυτόν έχουμε γράψει σε προηγούμενα τεύχη μας.
Ενταύθα παραθέτουμε αποσπασματικώς την εν έτη 1981 επίσημο διακήρυξιν της Αξιοποιήσεως των από την Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς, της οποίας τότε ηγείτο ό αείμνηστος άγιος Ιεράρχης και Ομολογητής Φιλάρετος, επί των ήμερων του οποίου κατεδικάσθη επισήμως υπό της Ί, Συνόδου του ό αντίχριστος Οικουμενισμός.
Ιδού το κείμενο:
Προς τα τέκνα της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς.
 Ρωσική Εκκλησία της Διασπο­ράς είναι ένα κομμάτι της Μη­τρικής Ρωσική Εκκλησίας και μπορεί να ομιλεί εκ μέρους της.

    Πριν έρθουν τα μεγάλα δεινά στη Ρωσική Εκκλησία, ό Κύριος, ό όποιος προγνωρίζει τα πάντα, οδήγησε με το Παντοδύ­ναμο χέρι Του ένα μικρό κομμά­τι αυτής έξω από τα όρια της Ρω­σίας, το όποιο έμεινε ελεύθερο από κάθε πολιτική εξουσία. Οι 34 Ρώσοι Επίσκοποι, πού βρέθηκαν στο εξωτερικό, δη­μιούργησαν, με την ευλογία του Αγίου Πατριάρχου Τύχωνος και της Ιεράς Συνόδου, τη Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς, ή όποια υπάρχει μέχρι σήμερα.
Πρώτη κεφαλή της ήταν ό Μη­τροπολίτης Κιέβου Αντώνιος, κύριος υποψήφιος του Πατριαρχι­κού θρόνου στη σύνοδο της Μό­σχας 1917-18. Δεύτερος εκλέχτη­κε ό Μητροπολίτης Αναστάσιος, μέλος της πανρωσικής Συνόδου, και τρίτος ό Μητροπολίτης Φιλάρετος, ό όποιος μαζί με 18 Επισκόπους αποτελούν τη Σύνοδο της Εκκλησίας της Διασποράς.
 Η Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς γνωρίζει και ομολογεί πώς ή ζωή της Εκκλησίας στην πα­τρίδα, από το έτος 1917 και μέχρι σήμερα, ακολουθεί δρόμο στενό αλλά δοξασμένο, δρόμο Μαρ­τυρίου, ομολογίας Πίστεως, διωγμών, αναχώρησης για τις κατακόμβες και δρόμο μάχης με την άθεη εξουσία πού πολέμησε αιματηρά την Εκκλησία.
ατά τη μεγάλη διάρκεια της φοβέρας αυτής περιόδου, ή Εκκλησία, έχοντας κατά νου τα λόγια του Σωτήρος «εν τω κόσμο θλίψιν εξετε αλλά θαρσείτε! εγώ νενίκηκα τον κόσμον», οδήγησε στον Χριστόν μία πληθώρα ιερών Μαρτύρων, γενναίων Ομολογητών Ορθο­δόξων Χριστιανών, πού υπέφεραν και σφαγιάστηκαν για την Πίστη. Το αίμα τους ξέπλυνε τη ντρο­πή της αποστασίας των ομοε­θνών τους.
Έγιναν θυσία για τον εξαγνισμό του Έθνους. Ο ταπεινός Τσάρος, ό οποίος  εγκαταλείφθηκε από όλους, σφαγιάστηκε ως σύμβολο της Ορθόδοξης επικράτειας. Θανάτωσαν τους αληθινούς Ποιμέ­νες καθώς και μοναχούς και λαϊ­κούς, αυτούς πού αγαπούσαν τον Χριστόν, άντρες, γυναίκες ακόμα και αθώα παιδιά!
   Με ποικίλα βασανιστήρια δο­λοφόνησαν, χτύπησαν έως θανάτου, εκτέλεσαν εν ψυχρώ, σκότωσαν με πείνα, κρύο και με καταναγκαστικά έργα στα στρατόπεδα εργασίας. Έθαψαν αν­θρώπους ζωντανούς, τους κρέμα­σαν από τις πόρτες και τις ωραίες πύλες των Ί. Ναών, τους έριξαν στα ποτάμια, τους έκοψαν τις γλώσσες, σκότωσαν τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Μία απλή κα­τηγορία αρκούσε για να εκτελε­στεί κάποιος: Είναι δούλος του Θεού, ένας πιστός Χριστιανός!
Πίνοντας το αίμα των  θυμά­των   τους  οι   Βασανιστές έφτασαν στο σημείο της τρέλας. (ί. Κατά Ιωάννη ΙΣΤ' 33.)
Πιστοί πήγαν ως αρνιά στη σφαγή υποκύπτοντας στη θέ­ληση του Θεού μέχρι θανάτου και λέγοντας: «Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; Θλίψις ή στενοχώρια η διω­γμός η λιμός η γυμνότης η κίνδυνος η μάχαιρα;» (Ρωμ. ΗΉ). Αυτή ή πάλη εξύψωσε την Ορθόδοξη Εκκλησία και της πρόσθεσε νέα δόξα! Στην πε­ρίοδο των διωγμών, οι Μάρτυρες έγιναν ή δόξα, ή νίκη, ή χαρά μας. Έφυγαν από τη στρατευόμενη  Εκκλησία ως νικητές και πή­γαν στην αιώνια χαρά της θριαμβεύουσας Εκκλησίας! Άλλα ή Εκκλησία του Χριστού είναι Μία, και οι δύο πλευρές, γήινη και ου­ράνια, ζούνε μία κοινή ζωή για την αγάπη του Χριστού και μόνο! Βλέποντας το κατόρθωμα τους, υποφέραμε και προ­σευχόμασταν μαζί τους. Πολλοί πιστοί ρωτούσαν αν ήταν καιρός να προσευχόμαστε προς αυτούς αντί για αυτούς. Γιατί ήταν αναμ­φίβολο ότι είχαν ήδη εισέλθει στη χαρά του Κυρίου! Όμως για να είναι τέλειες οι προσευχές μας προς αυτούς, πρέπει να γίνονται από όλη την Εκκλησία «εν ενί στόματι και μια καρδία». Ή Εκκλησία θα έπρεπε να δώσει την ευλογία της με το να τους αναγνωρίσει ως ιερούς Μάρτυρες. Κάθε τοπική αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία κανονίζει ή αναγνωρίζει τους Άγιους της με Σύνοδο των Επισκόπων, ή οποία με τη σειρά της υπακούει στην επιθυμία κλήρο και λαού, οι όποι­οι πιστεύουν στην αγιότητα των Μαρτύρων και θέλουν να προσεύχονται σε αυτούς μέσα από την κοινή προσευχή της Εκκλησίας.


Η Ρωσική Εκκλησία στη Σοβιετική Ένωση δεν είναι ικανή να το κάνει αυτό, αφού της έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα να ομιλεί και να ενεργεί ελεύθερα. Είναι υποταγμένη κάτω από την ολέ­θρια μπότα της άθεης διοίκησης! εν έχει επισκόπους, πού να εκφράζονται ελεύθερα και οι όποιοι θα έκαναν μια επίσημη πράξη αναγνώρισης των Άγιων Μαρτύρων. Είναι σιωπηλοί. Και οι άθεοι μαρτυρούν ψευδώς σε όλα τα κράτη ότι δεν υπήρξαν ποτέ μάρτυρες της πίστεως, ότι οι πιστοί στη Ρωσία έχουν πλήρη ελευθε­ρία όσον άφορα στην πίστη. Γι' αυτό π Ί. Σύνοδος της Ρωσι­κής Εκκλησίας της διασποράς τόλμησε να το κάνει αυτό με φόβο και τρόμο, σεβόμενη και προσκυνώντας το αίμα των Αγίων Μαρτύρων. Σας πληροφορούμε με χαρά, ότι στη Ν. Υόρκη την Κυριακή 19-10-/Μ 1-1981 ή Ί. Σύνοδος των Επισκόπων πρόσθεσε στους Άγιους τους Νέους Μάρτυρες και Ομολογητές της Ρωσικής Εκκλησίας, σύμφωνα με την επι­θυμία και τις προσευχές κλήρου και ποιμνίου καθώς και των ατρό­μητων ομολογητών της πατρίδας. Με την αγιοποίηση τους ή Εκκλησία δείχνει έμπρακτα την αγάπη της προς τους Μάρτυ­ρες, την πίστη της ότι είναι Άγιοι ενώπιον του Κυρίου, το σεβασμό στον αγώνα τους και την επιθυμία της να προσευχηθεί σε αυτούς για όλους εμάς τους αμαρτωλούς. Σε αυτήν την προσευχή αγάπης  αναγνωρίζεται το μυστήριο της ενότητας, για την οποία ό Κύριος προσευχήθηκε , «ίνα πάντες εν ωσι, καθώς συ, Πάτερ, εν εμοί κάνα) εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν εν ώσιν, ίνα ο κόσμος πιστεύση ότι συ με άπέστειλας» Iωάνν. ΙΖ' 21).
Στο μυστήριο αυτό ό Ουρανός ενώνεται με τη γη, οι προ­σευχές μας προς τους Μάρτυρες είναι γεμάτες από πίστη και αγάπη γι' αυτούς και μας δυναμώνουν.
 Τιμώντας ως Άγιους τους Μάρτυρες κρινόμαστε άξιοι της υπέρτατης βοήθειας του Θεού μέσα από τις πρεσβείες τους. Και αυτή π βοήθεια χρειάζεται σε όσους επιθυμούν να ζήσουν σύμ­φωνα με τις εντολές του Θεού. Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ας προσευχηθούμε σε αυτούς πού είναι και πιο δυνατοί από εμάς και μεσίτες για μας.
Ούτοι οι μακάριοι «εμπαιγμών και μαστιγών πείραν έλαβον, έτι δε δεσμών και φυλα­κής. Ελιθάσθησαν, επρίσθησαν, επειράσθησαν, εν φόνο μαχαίρας απέθανον. Περιήλθον εν μηλωταίς, εν αιγείοις δέρμασιν, υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι. Ων ουκ ην άξιος ό κόσμος, εν ερημίαις πλανώμενοι και όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης. Και ούτοι πάν­τες μαρτυρηθέντες δια της πίστεως ουκ εκομίσαντο την επαγγελίαν, του Θεού περί ημών κρειττόν τι προβλεψαμένου, ίνα μη χωρίς ημών τελείωθώσι» (Εβραίους ΙΑ' 36-40).
Μας   περιμένουν!   Και   μας παρακαλούν να ακολουθή­σουμε το δρόμο τους! Τοιγαρούν   και   ημείς, τοσούτον έχοντες περικείμενον ημίν νέφος μαρτύρων, όγκον αποθεμένοι πάντα και την εύπερίστατον αμαρτία δι` υπομονής τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα, άφορωντες εις το της πίστεως αρχηγό και τελειωτή Ιησούν».(Εβραίους ΙΒ' 1-2).
Άγιοι   νέοι   Μάρτυρες  και Ομολογητές,   προσευχη­θείτε στον Θεό για μας.
Ο Πρόεδρος της Συνόδου των Επισκόπων Μητροπολίτης Φιλάρετος της Νέας Υόρκης και Ανατολικής Αμερικής, και τα Μέλη της Συνόδου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου