ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Πρὸς τοὺς ἀπανταχοῦ Ὀρθοδόξους.

Κρατώμεν τῆς ὁμολογίας, ἥν παρελάβομεν ἄδολον, παρά τηλικούτων ἀνδρῶν, ἀποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμόν, ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ Διαβόλου.Ὁ δεχόμενος νεωτερισμόν, κατελέγχει ἐλλειπή τὴν κεκηρυγμένην Ὁρθόδοξον πίστην.
Ἀλλ’ αὔτη πεπληρωμένη ἤδη ἐσφράγισται, μὴ ἐπιδεχόμενη μήτε μείωσιν, μήτε αὔξησιν, μήτε ἀλλοίωσιν, καὶ ὁ τολμών ἤ πράξαι ἤ συμβουλεύσαι ἤ διανοηθήναι τοῦτο, ἤδη ἠρνήθη τὴν πίστιν τοῦ Χριστού, ἤδη ἐκουσίως καθυπεβλήθη εἰς τὸ αἰώνιον ἀνάθεμα, διὰ τὸ βλασφημεῖν εἰς τὸ Πνεύμα τὸ Ἅγιον, ὡς τάχα μὴ ἀρτίως λαλήσαν ἐν ταῖς Γραφαῖς καὶ Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις…Ἄπαντες οὐν οἱ νεωτερίζοντες ἤ αἰρέσει ἤ σχίσματιἐκουσίως ἐνεδύθησαν κατάρα ὡς ἰμάτιον (Ψαλμ-ΡΗ’18), κἄν τε Πάπαι, κἄν τε Πατριάρχαι, κἄν τε κληρικοί, κἄν τε λαϊκοί, κἄν Ἄγγελος ἐξ Οὐρανοῦ.

Ἄνθιμος ἐλέω Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως Νέας Ρώμης ἤ Οἰκουμ. Πατρ.
Ἰερόθεος ἐλέω Θεοῦ Πάπας καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πᾶσης Αἰγύπτου.
Μεθόδιος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης Ἀντιοχείας.
Κύριλλος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης Ἰεροσολύμων.
Καὶ αἱ περὶ αὐτοὺς Ἱεραὶ Συνόδοι.
Ἐν Κωνσταντινούπολει τὸ σωτήριον ἔτος 1848.

Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν,

«....πολλοὶ ἐροῦσίν μοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν; καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι Οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς· ἀποχωρεῖτε ἀπ' ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν (Κατά Ματθ. 21-24) 2)

Δεν είστε θύμα, είστε θύτης. κ. Πρωθυπουργέ, !!!!

Δεν είστε θύμα, είστε θύτης. κ. Πρωθυπουργέ, !!!!
ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΊΝΕΤΕ, Κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΈ;

μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί

Ο Απόστολος Παύλος λέει «…μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί ούτε αρσενοκοίται 10 ούτε πλεονέκται ούτε κλέπται ούτε μέθυσοι, ου λοίδοροι, ουχ άρπαγες βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι. 11 και ταύτά τινες ήτε· αλλά απελούσασθε, αλλά ηγιάσθητε, αλλά εδικαιώθητε εν τω ονόματι του Κυρίου Ιησού και εν τω Πνεύματι του Θεού ημών.» (Α’ Κορ.6:9-11).

ΑΓΑΠΗ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΑΓΑΠΗ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ..ΚΑΤΑ ΤΟΝ Γ.ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΗΤΑΝ [ Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΠΙ ΤΩΝ ΣΥΧΡΟΝΩΝ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΤΡΑΧΥΤΙΤΑ ΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ].Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΚΑΙ ΔΙΚΑΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΗΡΟ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΕ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ -ΣΤΑΥΡΟΥ - ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΟΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΣΜΟΣ.

έλειπαν 13 ολόκληρες ημέρες,

Όσο κι αν ψάξετε, σε οποιοδήποτε αρχείο των ελληνικών ληξιαρχείων, δεν πρόκειται να βρείτε ούτε έναν Έλληνα ή Ελληνίδα που να έχει καταχωρηθεί με ημερομηνία γέννησης από 16 έως 28 Φεβρουαρίου 1923! Αυτό αποκαλύπτει ο κ. Διονύσης Σιμόπουλος, Διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου. Όχι, φυσικά, γιατί δεν.... είχαμε ούτε μία γέννα σε μία ολόκληρη περίοδο 13 ημερών, αλλά γιατί απλούστατα το 1923 είχε μόνο 352 ημέρες"! Όπως εξηγεί ο κ. Σιμόπουλος, από τον Φεβρουάριο του 1923, έλειπαν 13 ολόκληρες ημέρες, δηλαδή το διάστημα μεταξύ 16 και 28 Φεβρουαρίου, ο ήλιος αποκοιμήθηκε, καί ξύπνησε μετά από 13 μέρας..

ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω»

Ο Απόστολος Παύλος μας λέγει: «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω». Τολμηρό αυτό που μας λέγει ο απόστολος Παύλος! «ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ»!! Φαντάζεστε αυτούς που αρέσκονται εις τα θαύματα να έβλεπαν άγγελο να τους λέγει «ακολουθήστε το νέο ημερολόγιο των Παπών της Δύσεως»!!! Εως και αυτόν τον ίδιο τον Παύλο θα αναθεμάτιζαν!!!

Εσύ σε ποια Εκκλησία ανήκεις;

‎"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" Γρηγόριος ο Θεολόγος «Εσύ σε ποια Εκκλησία ανήκεις; Σε αυτήν του Βυζαντίου, της Ρώμης, της Αντιόχειας, της Αλεξάνδρειας ή της Ιερουσαλήμ;;;;; Τότε ο δίκαιος απάντησε σοφά: «Ο Κύριός μας Χριστός χαρακτήρισε Καθολική Εκκλησία εκείνη την Εκκλησία, η οποία διατηρεί την αληθινή και ομολογιακή παρακαταθήκη της πίστης.!!!!!! αγίου Μαξίμου Ομολογητού:

δύο μορφές ταπεινώσεως

«Υπάρχουν δε δύο μορφές ταπεινώσεως, όπως ακριβώς και δύο μορφές υπερηφάνειας. Η πρώτη υπερηφάνεια είναι όταν εξουθενώνει κανείς τον αδελφό του, όταν τον εξευτελίζει σαν να μη είναι τίποτα και θεωρεί τον εαυτό του ανώτερό του. Αν αυτός που θα πέσει σε αυτήν την υπερηφάνεια δεν φροντίσει γρήγορα με τη κατάλληλη προσοχή και επιμέλεια να διορθωθεί σιγά -σιγά φτάνει στην δεύτερη υπερηφάνεια και καταντά να υπερηφανεύεται απέναντι στον ίδιο τον Θεό και να πιστεύει πως οτιδήποτε κατορθώνει οφείλεται στις δυνάμεις του και όχι στον Θεό. Πραγματικά αδελφοί μου, κάποτε είδα έναν που είχε καταντήσει στην ελεεινή αυτή κατάσταση. Στην αρχή αν του έλεγε κανένας αδελφός κάτι τον έφτυνε και έλεγε: ‘’Ποιος είναι αυτός; Δεν αξίζει κανένας παρά μόνο ο Ζωσιμάς και οι μαθητές του’’. Μετά άρχισε να εξευτελίζει και αυτούς και να λέει: ‘’Δεν αξίζει κανένας παρά μόνο ο Μακάριος’’. Και μετά από λίγο άρχισε πάλι να λέει: ‘’Τι είναι ο Μακάριος; Τιποτένιος, μόνο ο Βασίλειος και ο Γρηγόριος αξίζουν’’. Μετά από λίγο άρχισε και αυτούς να τους εξευτελίζει λέγοντας: ‘’Τι είναι ο Βασίλειος και τι είναι ο Γρηγόριος; Τιποτένιοι. Μόνο ο Πέτρος και ο Παύλος αξίζουν’’. Του λέω: ‘’Πραγματικά αδελφέ μου και αυτούς θα τους απορρίψεις’’. Πιστέψετε με, μετά από λίγο καιρό άρχισε να λέει: ‘’Τι είναι ο Πέτρος και ο Παύλος; Τιποτένιοι. Μόνο η Αγία Τριάδα αξίζει’’. Μετά υπερηφανεύτηκε και εναντίον του ίδιου του Θεού και έτσι έχασε τα λογικά του. Για αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε αδελφοί μου, εναντίον της πρώτης υπερηφάνειας για να μην καταλήξουμε μετά από λίγο στην τέλεια υπερηφάνεια».

(Αββά Δωρόθεου, Έργα Ασκητικά, Διδασκαλία περί ταπεινοφροσύνης, σελ. 129).

ΤΟ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΩΣ ΘΗΡΙΟ !!!!

Ἰδού τί γράφει εἰς τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» σελίς 4, ὁ κλεινός Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Δοσίθεος:

«Τέσσαρα μεγάλα θηρία ἐγέννησεν ὁ ΙΣΤ’ αἰών: Τήν αἴρεσιν τοῦ Λουθήρου, τήν αἴρεσιν τοῦ Καλβίνου, τήν αἴρεσιν τῶν Γιεζουβιτῶν, (Ἰησουιτῶν. Τάγμα θανάτου τοῦ Πάπα. Σκοπός του ἡ διάδοσις τοῦ Παπισμοῦ καί ἡ ὑποταγή ὅλων ὑπό τόν Πάπα) καί τήν αἴρεσιν τοῦ Νέου Καλενδαρίου· (Σ.σ. ἡμερολογίου). … κατά δέ τῆς αἱρέσεως τοῦ Νέου Καλενδαρίου ἀπεφάνθη ἡ ἐν Κων/πόλει μεγάλη Οἰκουμενική Σύνοδος τῶ 1593».Ο ΙΕΡΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ Δοσίθεος: ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΩΣ ΘΗΡΙΟ !!!!.


Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΥΧΝΑ ΣΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΡΑΠΤΑ ΤΟΥ ΔΟΣΙΘΕΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ Ο ΙΔΙΟΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΙΕΡΟ..

.

Ο ΔΟΣΙΘΕΟΣ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΣΠΑΝΙΟΤΑΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ. Η ΔΩΔΕΚΑΒΙΒΛΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ.

ὀφθαλμὸν μὲν ἐκκόψωμεν

Βαδίζοντες δὲ τὴν ἀπλανῆ καὶ ζωηφόρον ὁδόν, ὀφθαλμὸν μὲν ἐκκόψωμεν σκανδαλίζοντα· μὴ τὸν αἰσθητόν, ἀλλὰ τὸν νοητόν· οἷον ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἢ μετ' αὐτῶν ἐμβληθῆναι, ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα, εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός.

Ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης, ἀκολουθώντας τὸ Μ. Ἀθανάσιο, ἀπαγορεύει τὴν «κοινωνία» ὄχι μόνο μὲ αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐκείνους ποὺ ἐπικοινωνοῦν μὲ αἱρετικούς. Λέγει:
«τοῦ τε Ἁγίου Ἀθανασίου προστάσσοντος μηδεμίαν κοινωνίαν ἔχειν ἡμᾶς πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ μὴν μηδὲ πρὸς τοὺς κοινωνοῦντας μετὰ τῶν ἀσεβῶν»
(Ἐπιστολαί, 466, l.17-18).

Καὶ ὁ Πατριάρχης Κων/πόλεως, ἅγιος Γερμανὸς ὁ νέος, συμβουλεύει τὴν ἀποχὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ ἐκείνους τοὺς «ὀρθόδοξους» ποὺ κοινωνοῦσαν μὲ τοὺς Λατίνους. Συμβούλευε ἀκόμα τους λαϊκούς, νὰ φεύγουν ὁλοταχῶς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ποὺ ἔδειξαν ὑποταγὴ στοὺς Λατίνους, καὶ μήτε σὲ Ἐκκλησία ποὺ ἐκεῖνοι λειτουργοῦν νὰ πηγαίνουν, μήτε νὰ παίρνουν εὐλογία ἀπὸ τὰ χέρια τους. Καλύτερα νὰ προσεύχεστε μόνοι στὰ σπίτια σας, παρὰ νὰ συγκεντρώνεστε στὴν ἐκκλησία μαζὶ μὲ τοὺς Λατινόφρονες κληρικοὺς καὶ λαϊκούς.http://www.facebook.com/photo.php?fbid=328244863964089&set=o.425047610867614&type=1&theater.

διῶκτες τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ;

Τί συμβαίνει στούς διῶκτες τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; ῾Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς .
Ρωτήστε τον διώκτη της Εκκλησίας Σαύλο (Σαούλ), τί του συνέβη. «Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίξειν» (Πράξεις 26, 14), του είπε ο Κύριος και ο Σαύλος βαπτίστηκε και έγινε ο Παύλος, ο Απόστολος.
Τί συνέβη στον Ηρώδη, τον πρώτο διώκτη των χριστιανών; Τί συνέβη στον Ιουλιανό τον Παραβάτη.; Πέθαναν και οι δύο με φρικτό θάνατο, ενώ οι θεοστυγείς δολοπλοκίες τους εναντίον του Χριστού διαλύθηκαν σαν καπνός.
Αλλά έτσι συνέβαινε πάντα στην ιστορία: κάποιοι διώκτες μεταστρέφονταν στον χριστιανισμό, ενώ άλλοι πέθαιναν με φρικτούς θανάτους. Πάντοτε οι προσπάθειες του ενός ή του άλλου χριστιανομάχου εκμηδενίζονται, διαλύονται σαν καπνός.
Όταν ο αυτοκράτορας Αδριανός επιτέθηκε στην Ιερουσαλήμ, ήθελε να εκδικηθεί τους Ιουδαίους και τους χριστιανούς, διότι δεν ξεχώριζε τους χριστιανούς από τους Ιουδαίους. Διασκόρπισε τους Ιουδαίους σε όλο τον κόσμο κι έκτισε έναν ειδωλολατρικό ναό στο σημείο όπου βρισκόταν ο Ναός του Σολομώντος. Επίσης μετονόμασε την Ιερουσαλήμ «Αϊλία», με βάση το όνομα του «Αΐλιος» και απαγόρευσε σε οποιονδήποτε να ονομάζει την πόλη αυτή Ιερουσαλήμ. Έκτισε ναό προς τιμήν του φαύλου Ερμή στον Γολγοθά, άλλον ναό για τον Δία πάνω από τον τάφο του Κυρίου κι έναν ναό προς τιμήν του Άδωνη, στη Βηθλεέμ.
Πράγματι πόσο τραγικό θα ήταν, για τους χριστιανούς εκείνης της εποχής, να βλέπουν τα ιερά τους προσκυνήματα να χλευάζονται κατ’ αυτόν τον τρόπο! Αλλά όμως στο τέλος τί συνέβη; Ο αυτοκράτορας Αδριανός βρήκε φρικτό θάνατο και όσο για τους ειδωλικούς ναούς του, αυτοί κατακρημνίστηκαν την εποχή των θεοστέπτων αγίων βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης, της αυτοκράτειρας μητέρας του. Στη θέση τους ανεγέρθηκαν περικαλλείς χριστιανικοί ναοί, που μέχρι σήμερα στέκουν ακλόνητοι!
«Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν». Ω, πόσο μάταιη και χαμένη είναι κάθε μάχη εναντίον του Χριστού!
(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς,

«Ἔστι κακή ὁμόνοια, καί καλή διαφωνία

Ὁ μεγάλος θεολόγος τοῦ ΙΕ αἰῶνος, ‘Ιωσήφ ὁ Βρυέννιος λέγει: «Ἔστι κακή ὁμόνοια, καί καλή διαφωνία. Ἔστι σχισθῆναι καλῶς καί ὁμονοῆσαι κακῶς. Οἷς γάρ ἡ φιλία ἀπωλείας πρόξενος, τούτοις τό μῖσος ἀρετῆς ὑπόθεσις γίνεται. Καί κρείσσων ἐμπαθοῦς ὁμονοίας, ἡ ὑπέρ ἀπαθείας διάστασις. Καλόν τό εἰρηνεύειν πρός πάντας, ἀλλ’ ὁμονοοῦντας πρός τήν εὐσέβειαν. Ἡ γάρ εἰρήνη μετά μέν τοῦ ἰδίου καί πρέποντος, κάλλιστον ἐστι κτῆμα καί λυσιτελέστατον, μετά δέ κακίας, ἤ δουλείας ἐπονειδίστου, πάντων αἴσχιστον καί τε καί βλαβερώτατον. Ἐπεί οὐδείς δύναται κτήσασθαι τήν ἀγάπην τῶν πονηρῶν καί κακῶν, χωρίς κακίας καί πονηρίας. Μεγάλη δέ ἀρετή τοῦ δικαίου, ὅταν ἔχη τούς τοῦ Θεοῦ ἐχθρούς, ἐχθρούς, καί τούς αὐτοῦ φίλους, φίλους, ὥσπερ μεγάλη κακία ἁμαρτωλοῦ, ὅταν τούς τοῦ Θεοῦ φίλους ἔχη ἐχθρούς, καί τούς ἐχθρούς αὐτοῦ φίλους (Ἰωσήφ Βρυεννίου, Τά Εὑρεθέντα, Τόμος Β, σελ. 22)

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013

Το ημερολογιακό πρέπει να το βλέπουμε απ’ την εκκλησιαστική του σκοπιά 1. Έχει επικρατήσει σε πολλούς η εσφαλμένη αντίληψη ότι το ημερολογιακό ζήτημα είναι ένα επουσιώδες θέμα μπροστά στα τόσα ζητήματα, που ταλανίζουν σήμερα την Ορθοδοξία. Έχουν ασφαλώς δίκηο οι άνθρωποι αυτοί, όταν βλέπουν το θέμα της αλλαγής του Ημερολογίου, ως αστρονομικό ζήτημα. Όταν όμως κάποιος το δει απ’ την εκκλησιαστική του σκοπιά, θα διαπιστώσει ότι είναι τεράστιο, γιατί συναρτάται με πολλά εκκλησιαστικά θέματα, που είναι βασικά για τη σωτηρία του ανθρώπου. Τέτοια ζητήματα είναι: Το, εάν οι αποφάσεις και οι Κανόνες των Συνόδων είναι εντολές Θεού, τις οποίες είναι υποχρεωμένος κάθε πιστός να τηρεί! Το, εάν, ο πιστός μπορεί να είναι μέλος μιας Εκκλησίας, που απεμπόλησε την ορθή πίστη και κατέστη αιρετική! Το, εάν χωρεί οικονομία σε θέματα πίστεως! Το, εάν ένας πιστός μπορεί να είναι ανεκτικός στην αίρεση του Οικουμενισμού! Το, εάν ένας πιστός υποχρεούται να κάνει υπακοή σ’ ένα αιρετικό, ή μασόνο επίσκοπο! Κι’ ακόμη, Το, εάν ένας αιρετικός, ή μασόνος, μπορεί να είναι άγιος της Εκκλησίας! 2. Σε θέματα πίστεως, δεν υπάρχουν μικρά ή μεγάλα ζητήματα. Οποιαδήποτε εντολή του Θεού κι’ αν παραβεί κάποιος, γίνεται πάντων ένοχος! Γι’ αυτό οι χριστιανοί πάντοτε ήταν ιδιαίτερα προσεκτικοί στα θέματα πίστεως. Κι’ έκαναν μεγάλους αγώνες, για να κρατήσουν αλώβητη την ορθή πίστη. Τέτοιους αγώνες έκαναν οι Ορθόδοξοι, όπως την εποχή του αρειανισμού τον 4ο αιώνα, της εικονομαχίας τον 8ο αιώνα, την εποχή των ησυχαστικών ερίδων τον 14ο αιώνα κλπ. Οι αντιδράσεις των Ορθοδόξων το 1924 για την αλλαγή του Ημερολογίου είναι η συνέχεια της λαμπράς Παραδόσεως της Ορθοδοξίας! Γι’ αυτό, το κίνημα αυτό των Παλαιοημερολογιτών αξίζει να μελετηθεί με περισσότερο ενδιαφέρον, αγάπη και σεβασμό. 3. Από τον περασμένο αιώνα η Ορθοδοξία δέχτηκε την ύπουλη επίθεση του Οικουμενισμού, ο οποίος σωστά χαρακτηρίζεται ως «παναίρεση»! Ο Οικουμενισμός προσπάθησε να πλήξει όλο το θεσμό της Εκκλησίας. Έπληξε μόνο μια μερίδα πιστών, που πίστεψαν σ’ αυτόν. Πρώτη ενέργεια στην επίθεσή του κατά της Ορθοδοξίας ήταν η αλλαγή του Παληού Ημερολογίου το 1924. Αντιμέτωποι στην επίθεση αυτή στάθηκαν όσα μέλη της Εκκλησίας έμειναν πιστά στις παραδόσεις της Ορθοδοξίας. Όσοι δέχτηκαν το Νέο Ημερολόγιο, άνοιξαν την «κερκόπορτα» στο «φράγκεμά» τους! Αυτό σημαίνει ότι διολίσθησαν στην κακοδοξία. Ο Μέγας Αθανάσιος λέγει, ότι όποιος εκπίπτει από την Ορθόδοξη αλήθεια, δεν είναι δυνατόν να λέγεται καν χριστιανός! Γράφει: « ..ούτ’ αν είη, ούτ’ αν λέγοιτο χριστιανός»! Αυτό, είναι αυτονόητο, γιατί όπως λέει η αγία Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος: « Η αίρεσις χωρίζει από της Εκκλησίας πάντα άνθρωπον»! Σήμερα, όσοι φράγκεψαν, ζουν σε μια απερίγραπτη κατάσταση συγχύσεως και φθοράς. Αυτή η κατάσταση οφείλεται στο ότι δεν αντέδρασαν, όπως όφειλαν στις εφόδους αυτές του Οικουμενισμού. Και σ’ αυτό το σημείο έγκειται η ευθύνη όλων αυτών, για την οποία θα δώσει ο καθένας μας λόγο στο Θεό. Γι’ αυτό ο κάθε Ορθόδοξος οφείλει να παραφυλάττει ακέραιη την Ορθόδοξη πίστη. Αυτό σημαίνει, όταν προσβάλλεται η αλήθεια της πίστεως, οφείλουμε να μη σιωπάμε. Πρέπει να αντιδρούμε όπως ορίζουν οι άγιοι Πατέρες. Ο Μέγας Βασίλειος λέει ότι σε θέματα πίστεως « της σιωπής το κρίμα φανερόν εστί»! Κι’ ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος προσθέτει: «και αυτό μεν ουν τούτο εστί το πάντων αίτιον των κακών, το μη και υπέρ των μικρών τούτων αγανακτείν»! Ο δε άγιος Γρηγόριος Παλαμάς θεωρεί ότι η αποσιώπηση των δογματικών διαφορών μας από τους αιρετικούς αποτελεί «τρίτον είδος αθεΐας»! Αυτή την κατάσταση ζουν κάθε φορά οι πιστοί, όταν «το βδέλυγμα της ερημώσεως», δηλ. η αίρεση, στέκεται «εν τόπω αγίω», δηλ. στον χώρο της Ορθοδοξίας! Θα την περιγράψουμε με τα θεόπνευστα λόγια του Μεγάλου Βασιλείου, που έζησε παρόμοιες καταστάσεις στην εποχή του εξ αιτίας του αρειανισμού! Λέει ο άγιος: « Τα δόγματα των Πατέρων έχουν καταφρονηθεί! Οι αποστολικές παραδόσεις έχουν εξουδενωθεί! Στις Εκκλησίες έχουν ισχύ εφευρήματα πολυμήχανων ανθρώπων! Οι άνθρωποι τώρα τεχνολογούν! Δεν θεολογούν! Η σοφία του κόσμου έχει απωθήσει το καύχημα του σταυρού! Κατέχει πλέον τα πρωτεία»! 4. Εκείνο, που δεν πρέπει να διαφεύγει από την προσοχή μας είναι ότι στα θέματα της πίστεως, δεν μπορεί κανένας πιστός να σιωπά. Δεν μπορούμε να αφήνουμε την ευθύνη αυτή στους επισκόπους, τους άλλους κληρικούς, τους μοναχούς, τους θεολόγους, τους «θεολογούντες» κλπ. Αυτό, είναι λάθος! Η υπόθεση της Ορθοδοξίας, η οποία είναι προϋπόθεση της σωτηρίας μας, είναι υπόθεση όλων των πιστών, αν θέλουν να είναι πράγματι Ορθόδοξοι! Αυτό σημαίνει ότι κανένας Ορθόδοξος δεν μπορεί να κάνει επιλεκτική εφαρμογή των εντολών του Θεού, με το να εφαρμόζει όσες εντολές θέλει! Τα λόγια του Κυρίου είναι ξεκάθαρα: « Ος εάν ουν λύση μίαν των εντολών τούτων των ελαχίστων και διδάξη ούτω τους ανθρώπους, ελάχιστος κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών. Ος δ’ αν ποιήση και διδάξη , ούτος μέγας κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών». 6. Θα κατακλείσουμε τις σκέψεις μας αυτές με τα λόγια που ακούσαμε πριν από χρόνια από ταπεινό και άσημο γέροντα, που είπε σε μια συντροφιά επισκεπτών του. Παραθέτω, όσο γίνεται πιο πιστά τη σχετική συζήτηση, ύστερα από ερώτημα επισκέπτη του, για το τι κάνει εκεί στην έρημο, που μένει. Απάντησε ως εξής: - «Προσεύχομαι το έλεος του Θεού να εξαλείψει τις αμαρτίες μου. - Δηλαδή κι’ εμείς, γέροντα στον κόσμο, το ίδιο πρέπει να κάνουμε, ρώτησε ο επισκέπτης. - Δεν ξέρω, αν κάποιος από σας, έχει τόσες αμαρτίες όσες εγώ! Βέβαια όλοι μας είμαστε αμαρτωλοί και γι’ αυτό, όταν απαγγέλλουμε το «Πάτερ ημών», λέμε «και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών», να μας συγχωρήσει ο Θεός! Εκείνο όμως, που όλοι μας πρέπει να κάνουμε, είναι να προσευχόμαστε να πεθάνουμε Ορθόδοξοι! Σας το λέω αυτό, συνέχισε, συγχωρέστε με γι’ αυτό που θα πω, γιατί πολύ φοβάμαι, ότι ανθρωπίνως η επόμενη γενηά, δεν θα πεθάνει στην Ορθοδοξία! Το τι θα κάνει ο Θεός, και εάν θα κάνει κάτι, για να σωθεί η ορθή πίστη, είναι υπόθεση δική Του! Αλλά, γιατί να παρέμβει ο Θεός, όταν εμείς δεν νοιαζόμαστε, γι’ αυτό που θυσίασαν τη ζωή τους τόσοι μάρτυρες και πάλεψαν με σπουδαίους ασκητικούς αγώνες τόσοι όσιοι της Εκκλησίας μας; Για μας έθεσε ο ίδιος ο Χριστός, αυτό το αναπάντητο ερώτημα στο Ευαγγέλιο “ άρα ελθών ο Υιός του ανθρώπου, ευρήσει την πίστιν επί της γης;” Κι’ ας λένε ορισμένοι πως τάχα ο 21ος αιώνας θα είναι “ ο αιώνας της Ορθοδοξίας”! Πολύ φοβάμαι ότι θα είναι ο αιώνας μιάς ουνιτοποιημένης Ορθοδοξίας»! Θα πρέπει να συμφωνήσουμε απόλυτα με τις ανωτέρω σκέψεις. Ίσως όμως μένει σε κάποιους ο προβληματισμός: Εάν οι αντίθεες δυνάμεις, που τόσο πολύ στο παρελθόν πολέμησαν την Εκκλησία του Χριστού, σήμερα σταμάτησαν τον πόλεμο αυτό! Προφανώς, όχι! Η Ορθόδοξη Εκκλησία, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, είναι σήμερα στο στόχαστρο του «κοσμοκράτορος του σκότους του αιώνος τούτου»! Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα της Εκκλησίας σήμερα. Μπροστά σ’ αυτό το πρόβλημα πρέπει ο καθένας μας να τοποθετήσει τον εαυτό του. Θα τον εντάξει στους υπερασπιστές της, ή στους λιποτάκτες και προδότες της; ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ Παληό και Νέο ημερολόγιο


Το ημερολογιακό πρέπει να το βλέπουμε απ’ την εκκλησιαστική του σκοπιά.


1. Έχει επικρατήσει σε πολλούς η εσφαλμένη αντίληψη ότι το ημερολογιακό ζήτημα είναι ένα επουσιώδες θέμα μπροστά στα τόσα ζητήματα, που ταλανίζουν σήμερα την Ορθοδοξία. Έχουν ασφαλώς δίκηο οι άνθρωποι αυτοί, όταν βλέπουν το θέμα της αλλαγής του Ημερολογίου, ως αστρονομικό ζήτημα. Όταν όμως κάποιος το δει απ’ την εκκλησιαστική του σκοπιά, θα διαπιστώσει ότι είναι τεράστιο, γιατί συναρτάται με πολλά εκκλησιαστικά θέματα, που είναι βασικά για τη σωτηρία του ανθρώπου.


Τέτοια ζητήματα είναι: 
Το, εάν οι αποφάσεις και οι Κανόνες των Συνόδων είναι εντολές Θεού, τις οποίες είναι υποχρεωμένος κάθε πιστός να τηρεί!


Το, εάν, ο πιστός μπορεί να είναι μέλος μιας Εκκλησίας, που απεμπόλησε την ορθή πίστη και κατέστη αιρετική! 


Το, εάν χωρεί οικονομία σε θέματα πίστεως!


Το, εάν ένας πιστός μπορεί να είναι ανεκτικός στην αίρεση του Οικουμενισμού! 


Το, εάν ένας πιστός υποχρεούται να κάνει υπακοή σ’ ένα αιρετικό, ή μασόνο επίσκοπο! Κι’ ακόμη, 

Το, εάν ένας αιρετικός, ή μασόνος, μπορεί να είναι άγιος της Εκκλησίας! 

2. Σε θέματα πίστεως, δεν υπάρχουν μικρά ή μεγάλα ζητήματα. Οποιαδήποτε εντολή του Θεού κι’ αν παραβεί κάποιος, γίνεται πάντων ένοχος! Γι’ αυτό οι χριστιανοί πάντοτε ήταν ιδιαίτερα προσεκτικοί στα θέματα πίστεως. Κι’ έκαναν μεγάλους αγώνες, για να κρατήσουν αλώβητη την ορθή πίστη. Τέτοιους αγώνες έκαναν οι Ορθόδοξοι, όπως την εποχή του αρειανισμού τον 4ο αιώνα, της εικονομαχίας τον 8ο αιώνα, την εποχή των ησυχαστικών ερίδων τον 14ο αιώνα κλπ.
Οι αντιδράσεις των Ορθοδόξων το 1924 για την αλλαγή του Ημερολογίου είναι η συνέχεια της λαμπράς Παραδόσεως της Ορθοδοξίας! Γι’ αυτό, το κίνημα αυτό των Παλαιοημερολογιτών αξίζει να μελετηθεί με περισσότερο ενδιαφέρον, αγάπη και σεβασμό.

3. Από τον περασμένο αιώνα η Ορθοδοξία δέχτηκε την ύπουλη επίθεση του Οικουμενισμού, ο οποίος σωστά χαρακτηρίζεται ως «παναίρεση»! Ο Οικουμενισμός προσπάθησε να πλήξει όλο το θεσμό της Εκκλησίας. Έπληξε μόνο μια μερίδα πιστών, που πίστεψαν σ’ αυτόν.

Πρώτη ενέργεια στην επίθεσή του κατά της Ορθοδοξίας ήταν η αλλαγή του Παληού Ημερολογίου το 1924. Αντιμέτωποι στην επίθεση αυτή στάθηκαν όσα μέλη της Εκκλησίας έμειναν πιστά στις παραδόσεις της Ορθοδοξίας.

Όσοι δέχτηκαν το Νέο Ημερολόγιο, άνοιξαν την «κερκόπορτα» στο «φράγκεμά» τους! Αυτό σημαίνει ότι διολίσθησαν στην κακοδοξία. Ο Μέγας Αθανάσιος λέγει, ότι όποιος εκπίπτει από την Ορθόδοξη αλήθεια, δεν είναι δυνατόν να λέγεται καν χριστιανός! Γράφει:
« ..ούτ’ αν είη, ούτ’ αν λέγοιτο χριστιανός»!

Αυτό, είναι αυτονόητο, γιατί όπως λέει η αγία Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος:
« Η αίρεσις χωρίζει από της Εκκλησίας πάντα άνθρωπον»! 

Σήμερα, όσοι φράγκεψαν, ζουν σε μια απερίγραπτη κατάσταση συγχύσεως και φθοράς. Αυτή η κατάσταση οφείλεται στο ότι δεν αντέδρασαν, όπως όφειλαν στις εφόδους αυτές του Οικουμενισμού. Και σ’ αυτό το σημείο έγκειται η ευθύνη όλων αυτών, για την οποία θα δώσει ο καθένας μας λόγο στο Θεό.

Γι’ αυτό ο κάθε Ορθόδοξος οφείλει να παραφυλάττει ακέραιη την Ορθόδοξη πίστη. Αυτό σημαίνει, όταν προσβάλλεται η αλήθεια της πίστεως, οφείλουμε να μη σιωπάμε. Πρέπει να αντιδρούμε όπως ορίζουν οι άγιοι Πατέρες.

Ο Μέγας Βασίλειος λέει ότι σε θέματα πίστεως
« της σιωπής το κρίμα φανερόν εστί»! 
Κι’ ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος προσθέτει:
«και αυτό μεν ουν τούτο εστί το πάντων αίτιον των κακών, το μη και υπέρ των μικρών τούτων αγανακτείν»! 

Ο δε άγιος Γρηγόριος Παλαμάς θεωρεί ότι η αποσιώπηση των δογματικών διαφορών μας από τους αιρετικούς αποτελεί «τρίτον είδος αθεΐας»! 

Αυτή την κατάσταση ζουν κάθε φορά οι πιστοί, όταν «το βδέλυγμα της ερημώσεως», δηλ. η αίρεση, στέκεται «εν τόπω αγίω», δηλ. στον χώρο της Ορθοδοξίας! Θα την περιγράψουμε με τα θεόπνευστα λόγια του Μεγάλου Βασιλείου, που έζησε παρόμοιες καταστάσεις στην εποχή του εξ αιτίας του αρειανισμού! Λέει ο άγιος:
« Τα δόγματα των Πατέρων έχουν καταφρονηθεί! Οι αποστολικές παραδόσεις έχουν εξουδενωθεί! Στις Εκκλησίες έχουν ισχύ εφευρήματα πολυμήχανων ανθρώπων! Οι άνθρωποι τώρα τεχνολογούν! Δεν θεολογούν! Η σοφία του κόσμου έχει απωθήσει το καύχημα του σταυρού! Κατέχει πλέον τα πρωτεία»! 


4. Εκείνο, που δεν πρέπει να διαφεύγει από την προσοχή μας είναι ότι στα θέματα της πίστεως, δεν μπορεί κανένας πιστός να σιωπά. Δεν μπορούμε να αφήνουμε την ευθύνη αυτή στους επισκόπους, τους άλλους κληρικούς, τους μοναχούς, τους θεολόγους, τους «θεολογούντες» κλπ. Αυτό, είναι λάθος! Η υπόθεση της Ορθοδοξίας, η οποία είναι προϋπόθεση της σωτηρίας μας, είναι υπόθεση όλων των πιστών, αν θέλουν να είναι πράγματι Ορθόδοξοι!

Αυτό σημαίνει ότι κανένας Ορθόδοξος δεν μπορεί να κάνει επιλεκτική εφαρμογή των εντολών του Θεού, με το να εφαρμόζει όσες εντολές θέλει!

Τα λόγια του Κυρίου είναι ξεκάθαρα:
« Ος εάν ουν λύση μίαν των εντολών τούτων των ελαχίστων και διδάξη ούτω τους ανθρώπους, ελάχιστος κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών. Ος δ’ αν ποιήση και διδάξη , ούτος μέγας κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών». 

6. Θα κατακλείσουμε τις σκέψεις μας αυτές με τα λόγια που ακούσαμε πριν από χρόνια από ταπεινό και άσημο γέροντα, που είπε σε μια συντροφιά επισκεπτών του. Παραθέτω, όσο γίνεται πιο πιστά τη σχετική συζήτηση, ύστερα από ερώτημα επισκέπτη του, για το τι κάνει εκεί στην έρημο, που μένει. Απάντησε ως εξής:

- «Προσεύχομαι το έλεος του Θεού να εξαλείψει τις αμαρτίες μου.

- Δηλαδή κι’ εμείς, γέροντα στον κόσμο, το ίδιο πρέπει να κάνουμε, ρώτησε ο επισκέπτης.

- Δεν ξέρω, αν κάποιος από σας, έχει τόσες αμαρτίες όσες εγώ! Βέβαια όλοι μας είμαστε αμαρτωλοί και γι’ αυτό, όταν απαγγέλλουμε το «Πάτερ ημών», λέμε «και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών», να μας συγχωρήσει ο Θεός! Εκείνο όμως, που όλοι μας πρέπει να κάνουμε, είναι να προσευχόμαστε να πεθάνουμε Ορθόδοξοι! Σας το λέω αυτό, συνέχισε, συγχωρέστε με γι’ αυτό που θα πω, γιατί πολύ φοβάμαι, ότι ανθρωπίνως η επόμενη γενηά, δεν θα πεθάνει στην Ορθοδοξία! Το τι θα κάνει ο Θεός, και εάν θα κάνει κάτι, για να σωθεί η ορθή πίστη, είναι υπόθεση δική Του! Αλλά, γιατί να παρέμβει ο Θεός, όταν εμείς δεν νοιαζόμαστε, γι’ αυτό που θυσίασαν τη ζωή τους τόσοι μάρτυρες και πάλεψαν με σπουδαίους ασκητικούς αγώνες τόσοι όσιοι της Εκκλησίας μας; Για μας έθεσε ο ίδιος ο Χριστός, αυτό το αναπάντητο ερώτημα στο Ευαγγέλιο “ άρα ελθών ο Υιός του ανθρώπου, ευρήσει την πίστιν επί της γης;” Κι’ ας λένε ορισμένοι πως τάχα ο 21ος αιώνας θα είναι “ ο αιώνας της Ορθοδοξίας”! Πολύ φοβάμαι ότι θα είναι ο αιώνας μιάς ουνιτοποιημένης Ορθοδοξίας»!

Θα πρέπει να συμφωνήσουμε απόλυτα με τις ανωτέρω σκέψεις. Ίσως όμως μένει σε κάποιους ο προβληματισμός: Εάν οι αντίθεες δυνάμεις, που τόσο πολύ στο παρελθόν πολέμησαν την Εκκλησία του Χριστού, σήμερα σταμάτησαν τον πόλεμο αυτό! Προφανώς, όχι!

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, είναι σήμερα στο στόχαστρο του «κοσμοκράτορος του σκότους του αιώνος τούτου»!

Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα της Εκκλησίας σήμερα. Μπροστά σ’ αυτό το πρόβλημα πρέπει ο καθένας μας να τοποθετήσει τον εαυτό του. Θα τον εντάξει στους υπερασπιστές της, ή στους λιποτάκτες και προδότες της;

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ Παληό και Νέο ημερολόγιο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου