ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Πρὸς τοὺς ἀπανταχοῦ Ὀρθοδόξους.

Κρατώμεν τῆς ὁμολογίας, ἥν παρελάβομεν ἄδολον, παρά τηλικούτων ἀνδρῶν, ἀποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμόν, ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ Διαβόλου.Ὁ δεχόμενος νεωτερισμόν, κατελέγχει ἐλλειπή τὴν κεκηρυγμένην Ὁρθόδοξον πίστην.
Ἀλλ’ αὔτη πεπληρωμένη ἤδη ἐσφράγισται, μὴ ἐπιδεχόμενη μήτε μείωσιν, μήτε αὔξησιν, μήτε ἀλλοίωσιν, καὶ ὁ τολμών ἤ πράξαι ἤ συμβουλεύσαι ἤ διανοηθήναι τοῦτο, ἤδη ἠρνήθη τὴν πίστιν τοῦ Χριστού, ἤδη ἐκουσίως καθυπεβλήθη εἰς τὸ αἰώνιον ἀνάθεμα, διὰ τὸ βλασφημεῖν εἰς τὸ Πνεύμα τὸ Ἅγιον, ὡς τάχα μὴ ἀρτίως λαλήσαν ἐν ταῖς Γραφαῖς καὶ Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις…Ἄπαντες οὐν οἱ νεωτερίζοντες ἤ αἰρέσει ἤ σχίσματιἐκουσίως ἐνεδύθησαν κατάρα ὡς ἰμάτιον (Ψαλμ-ΡΗ’18), κἄν τε Πάπαι, κἄν τε Πατριάρχαι, κἄν τε κληρικοί, κἄν τε λαϊκοί, κἄν Ἄγγελος ἐξ Οὐρανοῦ.

Ἄνθιμος ἐλέω Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως Νέας Ρώμης ἤ Οἰκουμ. Πατρ.
Ἰερόθεος ἐλέω Θεοῦ Πάπας καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πᾶσης Αἰγύπτου.
Μεθόδιος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης Ἀντιοχείας.
Κύριλλος ἐλέω Θεοῦ Πατριάρχης Ἰεροσολύμων.
Καὶ αἱ περὶ αὐτοὺς Ἱεραὶ Συνόδοι.
Ἐν Κωνσταντινούπολει τὸ σωτήριον ἔτος 1848.

Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν,

«....πολλοὶ ἐροῦσίν μοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν; καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι Οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς· ἀποχωρεῖτε ἀπ' ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν (Κατά Ματθ. 21-24) 2)

Δεν είστε θύμα, είστε θύτης. κ. Πρωθυπουργέ, !!!!

Δεν είστε θύμα, είστε θύτης. κ. Πρωθυπουργέ, !!!!
ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΊΝΕΤΕ, Κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΈ;

μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί

Ο Απόστολος Παύλος λέει «…μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί ούτε αρσενοκοίται 10 ούτε πλεονέκται ούτε κλέπται ούτε μέθυσοι, ου λοίδοροι, ουχ άρπαγες βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι. 11 και ταύτά τινες ήτε· αλλά απελούσασθε, αλλά ηγιάσθητε, αλλά εδικαιώθητε εν τω ονόματι του Κυρίου Ιησού και εν τω Πνεύματι του Θεού ημών.» (Α’ Κορ.6:9-11).

ΑΓΑΠΗ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΑΓΑΠΗ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ..ΚΑΤΑ ΤΟΝ Γ.ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΗΤΑΝ [ Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΠΙ ΤΩΝ ΣΥΧΡΟΝΩΝ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΤΡΑΧΥΤΙΤΑ ΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ].Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΚΑΙ ΔΙΚΑΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΗΡΟ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΕ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ -ΣΤΑΥΡΟΥ - ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΟΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΣΜΟΣ.

έλειπαν 13 ολόκληρες ημέρες,

Όσο κι αν ψάξετε, σε οποιοδήποτε αρχείο των ελληνικών ληξιαρχείων, δεν πρόκειται να βρείτε ούτε έναν Έλληνα ή Ελληνίδα που να έχει καταχωρηθεί με ημερομηνία γέννησης από 16 έως 28 Φεβρουαρίου 1923! Αυτό αποκαλύπτει ο κ. Διονύσης Σιμόπουλος, Διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου. Όχι, φυσικά, γιατί δεν.... είχαμε ούτε μία γέννα σε μία ολόκληρη περίοδο 13 ημερών, αλλά γιατί απλούστατα το 1923 είχε μόνο 352 ημέρες"! Όπως εξηγεί ο κ. Σιμόπουλος, από τον Φεβρουάριο του 1923, έλειπαν 13 ολόκληρες ημέρες, δηλαδή το διάστημα μεταξύ 16 και 28 Φεβρουαρίου, ο ήλιος αποκοιμήθηκε, καί ξύπνησε μετά από 13 μέρας..

ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω»

Ο Απόστολος Παύλος μας λέγει: «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω». Τολμηρό αυτό που μας λέγει ο απόστολος Παύλος! «ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ»!! Φαντάζεστε αυτούς που αρέσκονται εις τα θαύματα να έβλεπαν άγγελο να τους λέγει «ακολουθήστε το νέο ημερολόγιο των Παπών της Δύσεως»!!! Εως και αυτόν τον ίδιο τον Παύλο θα αναθεμάτιζαν!!!

Εσύ σε ποια Εκκλησία ανήκεις;

‎"Κρείττων γὰρ ἐπαινετὸς πόλεμος εἰρήνης χωριζούσης Θεοῦ· καὶ διὰ τοῦτο τὸν πραῢν μαχητὴν ὁπλίζει τὸ Πνεῦμα, ὡς καλῶς πολεμεῖν δυνάμενον" Γρηγόριος ο Θεολόγος «Εσύ σε ποια Εκκλησία ανήκεις; Σε αυτήν του Βυζαντίου, της Ρώμης, της Αντιόχειας, της Αλεξάνδρειας ή της Ιερουσαλήμ;;;;; Τότε ο δίκαιος απάντησε σοφά: «Ο Κύριός μας Χριστός χαρακτήρισε Καθολική Εκκλησία εκείνη την Εκκλησία, η οποία διατηρεί την αληθινή και ομολογιακή παρακαταθήκη της πίστης.!!!!!! αγίου Μαξίμου Ομολογητού:

δύο μορφές ταπεινώσεως

«Υπάρχουν δε δύο μορφές ταπεινώσεως, όπως ακριβώς και δύο μορφές υπερηφάνειας. Η πρώτη υπερηφάνεια είναι όταν εξουθενώνει κανείς τον αδελφό του, όταν τον εξευτελίζει σαν να μη είναι τίποτα και θεωρεί τον εαυτό του ανώτερό του. Αν αυτός που θα πέσει σε αυτήν την υπερηφάνεια δεν φροντίσει γρήγορα με τη κατάλληλη προσοχή και επιμέλεια να διορθωθεί σιγά -σιγά φτάνει στην δεύτερη υπερηφάνεια και καταντά να υπερηφανεύεται απέναντι στον ίδιο τον Θεό και να πιστεύει πως οτιδήποτε κατορθώνει οφείλεται στις δυνάμεις του και όχι στον Θεό. Πραγματικά αδελφοί μου, κάποτε είδα έναν που είχε καταντήσει στην ελεεινή αυτή κατάσταση. Στην αρχή αν του έλεγε κανένας αδελφός κάτι τον έφτυνε και έλεγε: ‘’Ποιος είναι αυτός; Δεν αξίζει κανένας παρά μόνο ο Ζωσιμάς και οι μαθητές του’’. Μετά άρχισε να εξευτελίζει και αυτούς και να λέει: ‘’Δεν αξίζει κανένας παρά μόνο ο Μακάριος’’. Και μετά από λίγο άρχισε πάλι να λέει: ‘’Τι είναι ο Μακάριος; Τιποτένιος, μόνο ο Βασίλειος και ο Γρηγόριος αξίζουν’’. Μετά από λίγο άρχισε και αυτούς να τους εξευτελίζει λέγοντας: ‘’Τι είναι ο Βασίλειος και τι είναι ο Γρηγόριος; Τιποτένιοι. Μόνο ο Πέτρος και ο Παύλος αξίζουν’’. Του λέω: ‘’Πραγματικά αδελφέ μου και αυτούς θα τους απορρίψεις’’. Πιστέψετε με, μετά από λίγο καιρό άρχισε να λέει: ‘’Τι είναι ο Πέτρος και ο Παύλος; Τιποτένιοι. Μόνο η Αγία Τριάδα αξίζει’’. Μετά υπερηφανεύτηκε και εναντίον του ίδιου του Θεού και έτσι έχασε τα λογικά του. Για αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε αδελφοί μου, εναντίον της πρώτης υπερηφάνειας για να μην καταλήξουμε μετά από λίγο στην τέλεια υπερηφάνεια».

(Αββά Δωρόθεου, Έργα Ασκητικά, Διδασκαλία περί ταπεινοφροσύνης, σελ. 129).

ΤΟ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΩΣ ΘΗΡΙΟ !!!!

Ἰδού τί γράφει εἰς τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» σελίς 4, ὁ κλεινός Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Δοσίθεος:

«Τέσσαρα μεγάλα θηρία ἐγέννησεν ὁ ΙΣΤ’ αἰών: Τήν αἴρεσιν τοῦ Λουθήρου, τήν αἴρεσιν τοῦ Καλβίνου, τήν αἴρεσιν τῶν Γιεζουβιτῶν, (Ἰησουιτῶν. Τάγμα θανάτου τοῦ Πάπα. Σκοπός του ἡ διάδοσις τοῦ Παπισμοῦ καί ἡ ὑποταγή ὅλων ὑπό τόν Πάπα) καί τήν αἴρεσιν τοῦ Νέου Καλενδαρίου· (Σ.σ. ἡμερολογίου). … κατά δέ τῆς αἱρέσεως τοῦ Νέου Καλενδαρίου ἀπεφάνθη ἡ ἐν Κων/πόλει μεγάλη Οἰκουμενική Σύνοδος τῶ 1593».Ο ΙΕΡΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ Δοσίθεος: ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΩΣ ΘΗΡΙΟ !!!!.


Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΥΧΝΑ ΣΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΡΑΠΤΑ ΤΟΥ ΔΟΣΙΘΕΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ Ο ΙΔΙΟΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΙΕΡΟ..

.

Ο ΔΟΣΙΘΕΟΣ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΣΠΑΝΙΟΤΑΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ. Η ΔΩΔΕΚΑΒΙΒΛΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ.

ὀφθαλμὸν μὲν ἐκκόψωμεν

Βαδίζοντες δὲ τὴν ἀπλανῆ καὶ ζωηφόρον ὁδόν, ὀφθαλμὸν μὲν ἐκκόψωμεν σκανδαλίζοντα· μὴ τὸν αἰσθητόν, ἀλλὰ τὸν νοητόν· οἷον ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἢ μετ' αὐτῶν ἐμβληθῆναι, ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα, εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός.

Ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης, ἀκολουθώντας τὸ Μ. Ἀθανάσιο, ἀπαγορεύει τὴν «κοινωνία» ὄχι μόνο μὲ αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐκείνους ποὺ ἐπικοινωνοῦν μὲ αἱρετικούς. Λέγει:
«τοῦ τε Ἁγίου Ἀθανασίου προστάσσοντος μηδεμίαν κοινωνίαν ἔχειν ἡμᾶς πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ μὴν μηδὲ πρὸς τοὺς κοινωνοῦντας μετὰ τῶν ἀσεβῶν»
(Ἐπιστολαί, 466, l.17-18).

Καὶ ὁ Πατριάρχης Κων/πόλεως, ἅγιος Γερμανὸς ὁ νέος, συμβουλεύει τὴν ἀποχὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ ἐκείνους τοὺς «ὀρθόδοξους» ποὺ κοινωνοῦσαν μὲ τοὺς Λατίνους. Συμβούλευε ἀκόμα τους λαϊκούς, νὰ φεύγουν ὁλοταχῶς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ποὺ ἔδειξαν ὑποταγὴ στοὺς Λατίνους, καὶ μήτε σὲ Ἐκκλησία ποὺ ἐκεῖνοι λειτουργοῦν νὰ πηγαίνουν, μήτε νὰ παίρνουν εὐλογία ἀπὸ τὰ χέρια τους. Καλύτερα νὰ προσεύχεστε μόνοι στὰ σπίτια σας, παρὰ νὰ συγκεντρώνεστε στὴν ἐκκλησία μαζὶ μὲ τοὺς Λατινόφρονες κληρικοὺς καὶ λαϊκούς.http://www.facebook.com/photo.php?fbid=328244863964089&set=o.425047610867614&type=1&theater.

διῶκτες τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ;

Τί συμβαίνει στούς διῶκτες τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; ῾Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς .
Ρωτήστε τον διώκτη της Εκκλησίας Σαύλο (Σαούλ), τί του συνέβη. «Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίξειν» (Πράξεις 26, 14), του είπε ο Κύριος και ο Σαύλος βαπτίστηκε και έγινε ο Παύλος, ο Απόστολος.
Τί συνέβη στον Ηρώδη, τον πρώτο διώκτη των χριστιανών; Τί συνέβη στον Ιουλιανό τον Παραβάτη.; Πέθαναν και οι δύο με φρικτό θάνατο, ενώ οι θεοστυγείς δολοπλοκίες τους εναντίον του Χριστού διαλύθηκαν σαν καπνός.
Αλλά έτσι συνέβαινε πάντα στην ιστορία: κάποιοι διώκτες μεταστρέφονταν στον χριστιανισμό, ενώ άλλοι πέθαιναν με φρικτούς θανάτους. Πάντοτε οι προσπάθειες του ενός ή του άλλου χριστιανομάχου εκμηδενίζονται, διαλύονται σαν καπνός.
Όταν ο αυτοκράτορας Αδριανός επιτέθηκε στην Ιερουσαλήμ, ήθελε να εκδικηθεί τους Ιουδαίους και τους χριστιανούς, διότι δεν ξεχώριζε τους χριστιανούς από τους Ιουδαίους. Διασκόρπισε τους Ιουδαίους σε όλο τον κόσμο κι έκτισε έναν ειδωλολατρικό ναό στο σημείο όπου βρισκόταν ο Ναός του Σολομώντος. Επίσης μετονόμασε την Ιερουσαλήμ «Αϊλία», με βάση το όνομα του «Αΐλιος» και απαγόρευσε σε οποιονδήποτε να ονομάζει την πόλη αυτή Ιερουσαλήμ. Έκτισε ναό προς τιμήν του φαύλου Ερμή στον Γολγοθά, άλλον ναό για τον Δία πάνω από τον τάφο του Κυρίου κι έναν ναό προς τιμήν του Άδωνη, στη Βηθλεέμ.
Πράγματι πόσο τραγικό θα ήταν, για τους χριστιανούς εκείνης της εποχής, να βλέπουν τα ιερά τους προσκυνήματα να χλευάζονται κατ’ αυτόν τον τρόπο! Αλλά όμως στο τέλος τί συνέβη; Ο αυτοκράτορας Αδριανός βρήκε φρικτό θάνατο και όσο για τους ειδωλικούς ναούς του, αυτοί κατακρημνίστηκαν την εποχή των θεοστέπτων αγίων βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης, της αυτοκράτειρας μητέρας του. Στη θέση τους ανεγέρθηκαν περικαλλείς χριστιανικοί ναοί, που μέχρι σήμερα στέκουν ακλόνητοι!
«Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν». Ω, πόσο μάταιη και χαμένη είναι κάθε μάχη εναντίον του Χριστού!
(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς,

«Ἔστι κακή ὁμόνοια, καί καλή διαφωνία

Ὁ μεγάλος θεολόγος τοῦ ΙΕ αἰῶνος, ‘Ιωσήφ ὁ Βρυέννιος λέγει: «Ἔστι κακή ὁμόνοια, καί καλή διαφωνία. Ἔστι σχισθῆναι καλῶς καί ὁμονοῆσαι κακῶς. Οἷς γάρ ἡ φιλία ἀπωλείας πρόξενος, τούτοις τό μῖσος ἀρετῆς ὑπόθεσις γίνεται. Καί κρείσσων ἐμπαθοῦς ὁμονοίας, ἡ ὑπέρ ἀπαθείας διάστασις. Καλόν τό εἰρηνεύειν πρός πάντας, ἀλλ’ ὁμονοοῦντας πρός τήν εὐσέβειαν. Ἡ γάρ εἰρήνη μετά μέν τοῦ ἰδίου καί πρέποντος, κάλλιστον ἐστι κτῆμα καί λυσιτελέστατον, μετά δέ κακίας, ἤ δουλείας ἐπονειδίστου, πάντων αἴσχιστον καί τε καί βλαβερώτατον. Ἐπεί οὐδείς δύναται κτήσασθαι τήν ἀγάπην τῶν πονηρῶν καί κακῶν, χωρίς κακίας καί πονηρίας. Μεγάλη δέ ἀρετή τοῦ δικαίου, ὅταν ἔχη τούς τοῦ Θεοῦ ἐχθρούς, ἐχθρούς, καί τούς αὐτοῦ φίλους, φίλους, ὥσπερ μεγάλη κακία ἁμαρτωλοῦ, ὅταν τούς τοῦ Θεοῦ φίλους ἔχη ἐχθρούς, καί τούς ἐχθρούς αὐτοῦ φίλους (Ἰωσήφ Βρυεννίου, Τά Εὑρεθέντα, Τόμος Β, σελ. 22)

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013

Α' Ανοικτή Επιστολή προς τον Πατριαρχη Αθηναγόρα ΦΩΤΙΟΥ ΚΟΝΤΟΓΛΟ Παναγιότατε, Η ευμένεια και η συγκατάβαση με την οποία συμπεριφερθήκατε σε μένα τον ασήμαντο, κατά τη συνάντησή μας στην Αθήνα μετά από δική Σας επιθυμία, μου δίνει θάρρος να σας υποβάλλω τις παρακάτω σκέψεις και υπενθυμίσεις σχετικά με το μέγιστο και φοβερό θέμα των σχέσεων μεταξύ της Ορθοδόξου και της Παπικής Εκκλησίας. Η Παναγιότητά Σας, άλλωστε, με παρότρυνε σε αυτό. Έφριξαν, Παναγιότατε, όσοι από εμάς είδαν, εμβρόντητοι, σε μεγάλο σχήμα τη φωτογραφία του Ποντίφηκα δημοσιευμένη στην πατριαρχική εφημερίδα «ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ» σύμφωνα με το ευαγγελικό: «βδέλυγμα της ερημώσεως, το ρηθέν διά Δανιήλ του Προφήτου, εστός εν τόπω αγίω». Ω, συμφορά! Η επιστολή του αλαζόνα Πάπα, γραμμένη με τη γνωστή εδώ και αιώνες αυθάδεια και έπαρση, πλαισίωνε τη στυγνή μορφή του. Και την προδοτική φιλοφροσύνη αποδίδοντας η παπική εφημερίδα «ΚΑΘΟΛΙΚΗ» δημοσίευσε τη φωτογραφία του Πατριάρχη Αθηναγόρα, αλλά σε μικρή φωτογραφία, με κείμενο υπό του τίτλου «Ο Πάπας Παύλος ΣΤ' προς τον Πατριάρχη της Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρα Α'». Αυτοί οι εναγκαλισμοί μας κατέπληξαν, και είναι βέβαιο ότι, εάν όλος ο ευσεβής λαός της Ελλάδας γνώριζε αυτά, η χώρα μας θα σειόταν από τα θεμέλια. Η δική Σας Θεία Παναγιότητα γνωρίζει καλά ποιες οχιές κρύβονται στις σκοτεινές στοές του Βατικανού και πόσα δεινά έχει υποστεί η Ορθοδοξία μας από τους σκληρούς ψευτο-αδερφούς της Ρώμης. Εν τούτοις, καλή θα είναι και η εκ μέρους μας υπενθύμιση μερικών από τα πολλά που έγραψε εναντίον των παπικών ο σοφός και θερμός πατριώτης Αδαμάντιος Κοραής. *** Δεν υπενθυμίζουμε στον Παναγιότατο τις γνώμες κάποιου θρησκόληπτου και μισαλλόδοξου σχετικά με τους παπικούς, αλλά τις σκέψεις ενός άνδρα, ο οποίος από ιδιοσυγκρασία υπήρξε ορθολογιστής και μετρημένος και ως επιστήμονας γιατρός στάθηκε μακριά από κάθε φανατισμό και μισαλλοδοξία. Ο ίδιος γράφει στα «ΑΤΑΚΤΑ» του: «Από την πατροπαράδοτη θρησκεία μου δεν παρέκλινα ποτέ. Αλλά πάλι και ο τόσο ζήλος γι' αυτήν, ώστε να με κάνει διώκτη των άλλων θρησκειών, μου φαινόταν πάντοτε ή μανιώδης ζήλος ενός ενθουσιώδη, ενάντια στα παραγγέλματα της θρησκείας, ή μορφή ενός υποκριτή». Εν τούτοις, ο φιλελεύθερος αυτός άνδρας, που ανατράφηκε με τις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης, στα «ΑΤΑΚΤΑ» του στηλίτευσε και διαπόμπευσε με μεγάλη δριμύτητα τους παπικούς, «την ζύμη των Φαρισαίων», όπως λέει. Παρακάτω παραθέτουμε τους λίγους από τους πολλούς καυστικούς και επιθετικούς λόγους, τους οποίους εκσφενδόνισε η σοφή και σώφρων γραφίδα ενός από τους πρωτεργάτες της Ελληνικής Επανάστασης, αισθανόμενος να κοχλάζει μέσα του η ιερή αγανάκτηση ενός πολύπαθου Ορθοδόξου για τα δεινά τα οποία υπέστη για αιώνες η θρησκεία του και το έθνος του από τη «δυτικήν οφρύν», όπως την αποκάλεσε ο Μέγας Βασίλειος πεντακόσια ήδη χρόνια πριν από το σχίσμα. Ιδού λοιπόν λίγα σχετικά παραθέματα από τα «ΑΤΑΚΤΑ» του Αδαμάντιου Κοραή: Αφού περιγράφει με σαφήνεια την κατάπτωση του κλήρου στο Βυζάντιο, γράφει κατόπιν: «Το δίκαιο απαιτεί να ομολογήσουμε αυτό που ομολογείται και από τους ετερόδοξους, ότι δηλαδή και μοναχοί και ιερωμένοι της Ανατολικής Εκκλησίας, συγκρινόμενοι με τους τότε και μετέπειτα Πάπες, αρχιερείς Ιερείς και μοναχούς της Δυτικής, πρέπει να θεωρούνται άγιοι». Οι Βενετοί και Γενουάτες έμποροι της Κωνσταντινούπολης, συνοδευόμενοι από πολλούς ιερείς και αποστόλους, και εκκλησιαζόμενη κάθε εθνότητα μόνη της, προσπαθούσαν-κατά τη μανιώδη τους συνήθεια- να προσηλυτίσουν τους Γραικούς στην παπική κυριαρχία». «Η κατοχή της Γραικορωμαϊκής Βασιλείας από τους Σταυροφόρους για περισσότερα από πενήντα χρόνια (1204-1261), η οποία αύξανε την επιμιξία των Γραικών με τους Λατίνους, φυσικά έπρεπε να αυξήσει και την αμάθεια του Ελληνικού γένους και την αχώριστη με αυτή δεισιδαιμονία. Για αυτή τη δεισιδαιμονία μάλιστα μας κατηγορούν και σε αυτήν αποδίδουν το πείσμα του κοινού λαού να μην ενωθεί με τους παπικούς και τη σταθερή του αντίσταση στους αυτοκράτορες που επιθυμούσαν την ένωση. Σε αυτήν όμως τη δεισιδαιμονία (αν έχει γεννήσει ποτέ κάτι καλό η δεισιδαιμονία) χρεωστούμε οι σημερινοί Γραικοί την ύπαρξή μας. Χωρίς το ευτυχέστατο πείσμα των προγόνων μας, και η δεισιδαιμονία θα αυξανόταν περισσότερο και τα πολυπληθή τάγματα των Δυτικών μοναχών θα επρόκειτο να καταβρωμίσουν το έδαφος της ταλαίπωρης Ελλάδας και τα Νερωνικά κριτήρια της Ιεράς Εξέτασης θα κατέκαιγαν τους Έλληνες, όπως κατέκαψαν πολλούς χιλιάδες Δυτικούς, και η Ανατολική Εκκλησία θα υποτασσόταν έχοντας ως κεφαλή τον Πάπα». «...Και θέλετε, φίλοι ομογενείς, να μη στολίσετε πολύ την εκκλησία και τη θρησκεία με άνδρες αληθινά οσίους, ικανούς να δείξουν πόσο σεμνότερη και πιο σεβάσμια είναι η Εκκλησία μας σε σχέση με την παπική αυλή». «Από όλα τα μοναστικά τάγματα της δυτικής Εκκλησίας, στους Ιησουίτες περισσότερο πρέπει να κλειστούν τα λιμάνια της Ελλάδας, όπως αποκλείονται στους πειρατές. Προσέχετέ τους, φίλοι ομογενείς, με περισσότερη προσοχή απ' όση ο Χριστός παρήγγειλε στους Αποστόλους να προσέχουν τους Φαρισαίους. Διότι αυτοί υπερέβαλαν και στον πόθο για την εξουσία και στην πλεονεξία και σ'αυτή την υποκρισία των παλαιών Φαρισαίων». «Οι Ιησουίτες φροντίζουν να στερεώσουν την ύπαρξή τους πάνω στην απαιδευσία των λαών, και καταφεύγουν όπου βλέπουν περισσότερη δεισιδαιμονία, απ' όπου ελπίζουν να αποκτήσουν περισσότερους προσήλυτους. Έτσι έκριναν και την Ελλάδα και άρχισαν να σπείρουν την αντίχριστη διδασκαλία τους και με αυτήν την ελπίδα να την έχουν τελευταίο καταφύγιο, αν αποκλεισθούν εντελώς από τη φωτισμένη Ευρώπη». Ναι, Παναγιότατε, αυτοί ήταν, είναι και θα είναι στους αιώνες οι παπικοί, οι οποίοι «υπερέβαλαν και στον πόθο για την εξουσία και στην πλεονεξία και σ' αυτή την υποκρισία που ήταν ίδια με αυτή των παλαιών Φαρισαίων», σύμφωνα με τον σοφό Κοραή, του οποίου το άγαλμα έστησε το έθνος στα προπύλαια του Πανεπιστημίου μας ως σύμβολο σοφίας, φρόνησης και φιλοπατρίας. Με βαθύ σεβασμό και συγχρόνως βαθύτατη οδύνη, ΦΩΤΙΟΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ *Δημοσιεύτηκε στον <Ο.Τ.> («Ορθόδοξον Τύπον») τον Δεκέμβριο του 1963. Η επιστολή αυτή είναι το πρώτο αντιπαπικό δημοσίευμα του Φωτίου Κόντογλου στον «Ορθόδοξον Τύπον». «ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΑ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» ΑΘΗΝΑ 1993 Απόδοση στα Νέα Ελληνικά Τερζή Όλγα Πτ. φιλοσοφικής σχολής (Α.Π.Θ.)


Α' Ανοικτή Επιστολή προς τον Πατριαρχη Αθηναγόρα


 ΦΩΤΙΟΥ ΚΟΝΤΟΓΛΟ

Παναγιότατε,

 Η ευμένεια και η συγκατάβαση με την οποία συμπεριφερθήκατε σε μένα τον ασήμαντο, κατά τη συνάντησή μας στην Αθήνα μετά από δική Σας επιθυμία, μου δίνει θάρρος να σας υποβάλλω τις παρακάτω σκέψεις και υπενθυμίσεις σχετικά με το μέγιστο και φοβερό θέμα των σχέσεων μεταξύ της Ορθοδόξου και της Παπικής Εκκλησίας. Η  Παναγιότητά Σας, άλλωστε, με παρότρυνε σε αυτό.

 Έφριξαν, Παναγιότατε, όσοι από εμάς είδαν, εμβρόντητοι, σε μεγάλο σχήμα τη φωτογραφία του Ποντίφηκα δημοσιευμένη στην πατριαρχική εφημερίδα «ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ» σύμφωνα με το ευαγγελικό: «βδέλυγμα της ερημώσεως, το ρηθέν διά Δανιήλ του Προφήτου, εστός εν τόπω αγίω». Ω, συμφορά! Η επιστολή του αλαζόνα Πάπα, γραμμένη με τη γνωστή εδώ και αιώνες αυθάδεια και έπαρση, πλαισίωνε τη στυγνή μορφή του. Και την προδοτική φιλοφροσύνη αποδίδοντας η παπική εφημερίδα «ΚΑΘΟΛΙΚΗ» δημοσίευσε τη φωτογραφία του Πατριάρχη Αθηναγόρα, αλλά σε μικρή φωτογραφία, με κείμενο υπό του τίτλου «Ο Πάπας Παύλος ΣΤ' προς τον Πατριάρχη της Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρα Α'».

 Αυτοί οι εναγκαλισμοί μας κατέπληξαν, και είναι βέβαιο ότι, εάν όλος ο ευσεβής λαός της Ελλάδας γνώριζε αυτά, η χώρα μας θα σειόταν από τα θεμέλια.

 Η δική Σας Θεία Παναγιότητα γνωρίζει καλά ποιες οχιές κρύβονται στις σκοτεινές στοές του Βατικανού και πόσα δεινά έχει υποστεί η Ορθοδοξία μας από τους σκληρούς ψευτο-αδερφούς της Ρώμης. Εν τούτοις, καλή θα είναι και η εκ μέρους μας υπενθύμιση μερικών από τα πολλά που έγραψε εναντίον των παπικών ο σοφός και θερμός πατριώτης Αδαμάντιος Κοραής.
***
Δεν υπενθυμίζουμε στον Παναγιότατο τις γνώμες κάποιου θρησκόληπτου και μισαλλόδοξου σχετικά με τους παπικούς, αλλά τις σκέψεις ενός άνδρα, ο οποίος από ιδιοσυγκρασία υπήρξε ορθολογιστής και μετρημένος και ως επιστήμονας γιατρός στάθηκε μακριά από κάθε φανατισμό και μισαλλοδοξία. Ο ίδιος γράφει στα «ΑΤΑΚΤΑ» του: «Από την πατροπαράδοτη θρησκεία μου δεν παρέκλινα ποτέ. Αλλά πάλι και ο τόσο ζήλος γι' αυτήν, ώστε να με κάνει διώκτη των άλλων θρησκειών, μου φαινόταν πάντοτε ή μανιώδης ζήλος ενός ενθουσιώδη, ενάντια στα παραγγέλματα της θρησκείας, ή μορφή ενός υποκριτή».

 Εν τούτοις, ο φιλελεύθερος αυτός άνδρας, που ανατράφηκε με τις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης, στα «ΑΤΑΚΤΑ» του στηλίτευσε και διαπόμπευσε με μεγάλη δριμύτητα τους παπικούς, «την ζύμη των Φαρισαίων», όπως λέει.

 Παρακάτω παραθέτουμε τους λίγους από τους πολλούς καυστικούς και επιθετικούς λόγους, τους οποίους εκσφενδόνισε η σοφή και σώφρων γραφίδα ενός από τους πρωτεργάτες της Ελληνικής Επανάστασης, αισθανόμενος να κοχλάζει μέσα του η ιερή αγανάκτηση ενός πολύπαθου Ορθοδόξου για τα δεινά τα οποία υπέστη για αιώνες η θρησκεία του και το έθνος του από τη «δυτικήν οφρύν», όπως την αποκάλεσε ο Μέγας Βασίλειος πεντακόσια ήδη χρόνια πριν από το σχίσμα.
Ιδού λοιπόν λίγα σχετικά παραθέματα από τα «ΑΤΑΚΤΑ» του Αδαμάντιου Κοραή:

 Αφού περιγράφει με σαφήνεια την κατάπτωση του κλήρου στο Βυζάντιο, γράφει κατόπιν: «Το δίκαιο απαιτεί να ομολογήσουμε αυτό που ομολογείται και από τους ετερόδοξους, ότι δηλαδή και μοναχοί και ιερωμένοι της Ανατολικής Εκκλησίας, συγκρινόμενοι με τους τότε και μετέπειτα Πάπες, αρχιερείς Ιερείς και μοναχούς της Δυτικής, πρέπει να θεωρούνται άγιοι». Οι Βενετοί και Γενουάτες έμποροι της Κωνσταντινούπολης, συνοδευόμενοι από πολλούς ιερείς και αποστόλους, και εκκλησιαζόμενη κάθε εθνότητα μόνη της, προσπαθούσαν-κατά τη μανιώδη τους συνήθεια- να προσηλυτίσουν τους Γραικούς στην παπική κυριαρχία». «Η κατοχή της Γραικορωμαϊκής Βασιλείας από τους Σταυροφόρους για περισσότερα από πενήντα χρόνια (1204-1261), η οποία αύξανε την επιμιξία των Γραικών με τους Λατίνους, φυσικά έπρεπε να αυξήσει και την αμάθεια του Ελληνικού γένους και την αχώριστη με αυτή δεισιδαιμονία. Για αυτή τη δεισιδαιμονία μάλιστα μας κατηγορούν και σε αυτήν αποδίδουν το πείσμα του κοινού λαού να μην ενωθεί με τους παπικούς και τη σταθερή του αντίσταση στους αυτοκράτορες που επιθυμούσαν την ένωση. Σε αυτήν όμως τη δεισιδαιμονία (αν έχει γεννήσει ποτέ κάτι καλό η δεισιδαιμονία) χρεωστούμε οι σημερινοί Γραικοί την ύπαρξή μας. Χωρίς το ευτυχέστατο πείσμα των προγόνων μας, και η δεισιδαιμονία θα αυξανόταν περισσότερο και τα πολυπληθή τάγματα των Δυτικών μοναχών θα επρόκειτο να καταβρωμίσουν το έδαφος της ταλαίπωρης Ελλάδας και τα Νερωνικά κριτήρια της Ιεράς Εξέτασης θα κατέκαιγαν τους Έλληνες, όπως κατέκαψαν πολλούς χιλιάδες Δυτικούς, και η Ανατολική Εκκλησία θα υποτασσόταν έχοντας ως κεφαλή τον Πάπα».

 «...Και θέλετε, φίλοι ομογενείς, να μη στολίσετε πολύ την εκκλησία και τη θρησκεία με άνδρες αληθινά οσίους, ικανούς να δείξουν πόσο σεμνότερη και πιο σεβάσμια είναι η Εκκλησία μας σε σχέση με την παπική αυλή». «Από όλα τα μοναστικά τάγματα της δυτικής Εκκλησίας, στους Ιησουίτες περισσότερο πρέπει να κλειστούν τα λιμάνια της Ελλάδας, όπως αποκλείονται στους πειρατές. Προσέχετέ τους, φίλοι ομογενείς, με περισσότερη προσοχή απ' όση ο Χριστός παρήγγειλε στους Αποστόλους να προσέχουν τους Φαρισαίους. Διότι αυτοί υπερέβαλαν και στον πόθο για την εξουσία και στην πλεονεξία και σ'αυτή την υποκρισία των παλαιών Φαρισαίων». «Οι Ιησουίτες φροντίζουν να στερεώσουν την ύπαρξή τους πάνω στην απαιδευσία των λαών, και καταφεύγουν όπου βλέπουν περισσότερη δεισιδαιμονία, απ' όπου ελπίζουν να αποκτήσουν περισσότερους προσήλυτους. Έτσι έκριναν και την Ελλάδα και άρχισαν να σπείρουν την αντίχριστη διδασκαλία τους και με αυτήν την ελπίδα να την έχουν τελευταίο καταφύγιο, αν αποκλεισθούν εντελώς από τη φωτισμένη Ευρώπη».

 Ναι, Παναγιότατε, αυτοί ήταν, είναι και θα είναι στους αιώνες οι παπικοί, οι οποίοι «υπερέβαλαν και στον πόθο για την εξουσία και στην πλεονεξία και σ' αυτή την υποκρισία που ήταν ίδια με αυτή των παλαιών Φαρισαίων», σύμφωνα με τον σοφό Κοραή, του οποίου το άγαλμα έστησε το έθνος στα προπύλαια του Πανεπιστημίου μας ως σύμβολο σοφίας, φρόνησης και φιλοπατρίας.

Με βαθύ σεβασμό και συγχρόνως βαθύτατη οδύνη,

ΦΩΤΙΟΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

*Δημοσιεύτηκε στον <Ο.Τ.> («Ορθόδοξον Τύπον») τον Δεκέμβριο του 1963. Η επιστολή αυτή είναι το πρώτο αντιπαπικό δημοσίευμα του Φωτίου Κόντογλου στον «Ορθόδοξον Τύπον».

«ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΑ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ»
ΑΘΗΝΑ 1993

Απόδοση στα Νέα Ελληνικά
Τερζή Όλγα
Πτ. φιλοσοφικής σχολής (Α.Π.Θ.)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου